16 Nisan 2007

Korku

Ben pek kokak biri sayılmam…Büyük cesaret isteyen olayların üzerine büyük büyük adımlar atabilirim. Korku ve endişe verici kaynak ne kadar büyükse ben onu o oranda sakin karşılarım. Buraya kadar her şey iyi. İyi de maalesef normal! bir insan olduğum için benim de korkularım var. Mesela kanatlı (uçan) böceklerden korkarım ki burada gülmek yok lütfen; kanatlı ve büyücek bir böcek olması nedeniyle kelebekten de ürkerim. Zararsız olması,güzeller güzeli olması umurumda değil,nihayetinde o da bir böcek işte. Ha ürkerim demekle panikle ardıma bakmadan kaçarım demek istemedim. Uzakta olduklarında veya çiçeklerimin üzerindeyken zevkle izlerim onları…Ama lütfen üzerime gelmesinler. Buraya not olarak düşmek isterim; belki büyük olsalardı onlardan da rahatsız olurdum ama, uğur böceğinden korkmam, parmaklarımın üzerinde gezmelerine çok defalar izin vermişliğim, şarkı söylemişliğim vardır onlara. Neyse işte bu girişten sonra gelişmeyi anlatabilirim artık.

Gecelerden bir gece (bir yıl olacak neredeyse) yatmadan önce gece kelebeği denen o kahverengi kanatlı böceklerden biriyle karşılaştım evde..Öyle minnoş, küçük bir şey de değil olabilecek en dev gece kelebeklerinden biriydi…Onu kovalayamayacak kadar uykusuzdum. Duvarlara çarpan kanatların sesiyle uyuyakalmıştım sonuçta. Sabah uyandığımda kelebek yok aklımda tabii ama (o kadar da değil) bir gariplik sezdim sanki..Fazla düşünemeden çok yavaş hareketlerle kalkmaya çalıştım ve onu gördüm. Nasıl becermiştim bilmiyorum ama o dev gece kelebeğinin üstünde yatıyordum.Hayvancağız sağ salimdi ve ben bir panikle üzerine bir hamle yaptım ama kıyamadım. Sonra pencereyi açıp,dışarı yollayıverdim.

Sonuç bu komik hikayeye biraz ağır gelecek ama neyleyim ki o sabah şu sonucu çıkartmıştım kendime: Bu hayatta neyi ısrarla, şiddetle istemiyorsak, neden anlamsızca korkuyor, reddediyorsak onunla eninde sonunda yüzleşiyoruz.Korkmak anlamsız…İster hayatının her hangi bir yerinde ister sonunda ve hattâ belki de sonundan da sonra o korktuğun seni buluyor.En iyisi kendi kararınla korkmaktan vazgeçmeyi öğrenmek bence, aksi halde hayat bunu bize bir şekilde öğretiyor.

Hiç yorum yok: