Yılgın ve yorgun günlerde, küçük, çaresiz ve ürkek adımlar atarak, dip köşe ışığını arıyorsun.
Onun içeride bir yerde ışımakta olduğunu bildiğin halde yeniden ve yeniden aramak zorunda bırakmanın kendini, nasıl yorduğunu da biliyorsun..
Yine de her seferinde yorgun, ürkek adımlarla yürümeğe devam ediyorsun.
Aslında değişen bir şey yok bu sahnede. Bildiğin gibidir hayat.
Herşeye rağmen onu aramak güzeldir
ve aradığın ışıkla buluştuğunda, ışıldamak..
dünyalara bedeldir.
.....
Onlar ki, karanlığın dibine vurur vurur..sonra ayyuka çıkarlar.
Bir zaman orada parıldayıp, ışık saçarlar..Sonra yine dibine vurma faslı ve sonra yine parlayış....
.....
Yeniden ve yeniden oluşun ifadesi olsa gerek, bütün bu hikâye.
