Bazen korkular içinde bulursunuz kendinizi.
İçinizde veya dış dünyada
veya kalabalığın tam ortasında..
Desteksiz..Korunmasız..Savunmasız..Yalnız.
Yalnız kalmayı fazlasıyla seviyor olsanız bile, sonuna kadar yalnızlık korkusunu,
dibine kadar yaşarsınız.
O vakit ben naçizane, fazla çırpınmayın derim size.
Hayatın başı- sonu ya da karanlıkların ortası değildir çünkü hiçbir şey.
Önce yaşayın yaşadığınız duyguyu..umut..korku..yeis..o her neyse.
Sonra kabullenin korktuğunuzu. Kabullenemeyeceğinizden korksanız bile, kabullenmeyi isteyin her aklınıza geldiğinde. Ama yenilgiyi değil, durumu kabullenin sadece. Korkmak devreleri kapatmasın, çareler için kapılar açsın size.
Bir gün bir bakmışsınız ki, bir zil çalmış; ailenizi veya "ailem" dediklerinizi, dostlarınızın varlığını, sevildiğinizi, önemsendiğinizi..yani..hiç de yalnız olmadığınızı anlatan Hayatın dersini almışsınız.
Çünkü hiçbir şeyin sonu veya başlangıcı değildir, ölüm bile olsa yaşanan,
"hayat aslında güzeldir" diyor hikâyeyi anlatan.
(Doğum günün kutlu olsun küçük kraliçem)
