BİZ Kİ, HER DEM YENİDEN DOĞARIZ...BİZDEN KİM USANASI?!

..

2010-10-03T03:24:00.002+03:00

Victor Frankl, 20.yüzyılın önemli psikiyatrlarından biri olarak geçiyor literatürde. Nereden aklıma düştüyse düştü, dünden beri onun toplama kamplarında yaşadığı acılarının üstüne çıkışını düşünüyorum..Onun bize anlattığı, bizimle paylaştığı kişisel bir deneyimini "İnsanın Anlam Arayışı" isimli kitabından aktarmak istiyorum..

Frankl, o ünlü deneyimini acınası yaşantısı içindeki sonsuz küçük sorunlarını ( iki hafta önce ödül olarak alınan sigarayı bir parça ekmekle değişmeli mi, tel bağcıkları kopan ayakkabıya bağcık yapmak için bir parça teli nereden bulabileceği gibi küçük sorular bunlar) düşünürken yaşamış ve yaşadığını kısaca şöyle anlatmış:

Hergün, her saat, beni böylesine önemsiz konuları düşünmeye zorlayan bu işlerden tiksiniyordum. Düşüncelerimi başka bir konuya yoğunlaştırmaya çalıştım. Birdenbire kendimi aydınlık, sıcak ve hoş bir sınıfta, kürsüde buldum. Önümde konforlu, döşemeli sıralarda oturan dikkatli bir dinleyici topluluğu vardı. Toplama kampı psikolojisi üzerine bir ders veriyordum! Bilimin uzaktan bakış açısından bakılıp, tanımlanınca, bana o anda sıkıntı veren her şey nesnel bir yapı kazandı. Bu yolla bir şekilde, durumun, o anın acılarının üstüne çıkmayı başardım ve bunları artık geçmişte kalmışçasına gözlemledim. Hem kendim hem sorunlarım, kendi yürüttüğüm ilginç bir psikolojik araştırmanın nesnesi oldu.

**
Benim de bu anlatılana benzer deneyimler yaşamayı başarmışlığım olmuştur. Ancak ben kendi deneyimimi "içinde yaşadığım o anki düşünceyi, duyguyu, tepkiyi fark ettim" cümlesini kullanarak anlatabilirim size. Mesele objektif bakabilmekse o böyle de oluyor, inanın. Anın içinde durmak gibi bir şey bu. Siz tam "acıyor" derken, içinde buluduğunuz durumu -zihnen- dışardan izliyor gibi oluyorsunuz. Bunu yaşamak için biraz istek, biraz özen ve bir kaç dikkat örneği göstermek yetiyor. Sonra o gün, o an durup, bakıveriyorsunuz kendinize. Ve bunu denemek isteyen denediğinde, acının tavının bir anda nasıl geçtiğini şaşkınlıkla izlemekte..

Bunu ancak aynı acıyı tekrar yaşarken ve çok canımı yaktığımda yaşardım.
"O anda ya da o durumda" iken fark etmeler arttırıldığında acının nedenine karşı verdiğimiz tepkilerin tamamen ortadan kalkması işten bile değil oysa. Çünkü yaşanan acı farkedildiği anda gerçekten tavsıyor...Acı yürekte barınmaya devam edemiyor, ne yapsanız:)

Farkında olmak bir geyik ya da şehir efsanesi gibi bir şey değil, an içinde gördüğümüze, duyduğumuza, yaşadığımıza odaklanmaktır ve dışımızda yaşadıklarımızdan kopmadan, içimize..ve içeriden kopmadan dışarıya bağlanmaktır.

Şimdi bu gönderiyi bulup, bu paragrafa kadar okumuş olan dosta, küçük bir notum var...sözü fazla uzattığımın farkındayım. Ama buradaki yolculuğumun sonuna geldiğimin de farkındayım. Kısacası yukarıdakiler çok önemli bulduğum ve paylaşmak için heyecan duyduğum son bir kaç cümledir.....

Ve yazdıklarımı okuduğunuz için size minnettarım:)

Lütfen kendinize iyi bakın.

dar geçit

2010-09-26T20:03:00.021+03:00

“Av peşindeysek, onu vurmak istiyorsak, doğru bir yerden saldırmalıyız.
Kimsenin av beklemediği bir yerde av arayan biri, sonsuza dek hiç bir av görmeden bekler.

Araştırmaktan yılmamak yeterli değildir.
Bir şey doğru biçimde aranmıyorsa bulunmaz."
(bilgelik kitabından anlık bir tespit:)

Hepimizin hayat planı aynı mı işler bilmiyorum ama, benim yaşantımda yaşadığım her bir şeyin sonu, yaşanacak olanı "ihtiyaç duyduğum kadar" yaşadığımda geliyor.

Görünen o ki; ne istersem isteyeyim, şu an yaşadıklarımı anlamadan ya da şu an elimde olandan razı olmadan bir diğerine gitmeye geçit yok bana. Aşılmış yollar uzadıkça, aşılacak yollar daralmakta.

İşin taa başına, "benim derdim kendimle" dediğim günlere döndüğümde, bu tespiti çok önceleri yaptığımı hatırlıyorum; benim törpülenmem gerek demiştim; düşüncelerimle tepkilerimi bilinçli ve de gönüllü olarak değiştirirsem yaşadıklarımı da değiştirebilirim demiştim.
Daha doğrusu, atıyorum, en az iki bin yıldır söylenegelmiş bu tür sözlere ben iki bin yıl sonra inanmışım. Çok geç kalmamışımdır umarım!

**
Bir arka planın önündeki amacım kendimi plana uygun hale getirmekti. Törpülemek ve esnetmekti beni. Biçim vermekti..Hepsi buydu ve bu kadar basitti.
Oysa bugün yanlış, "geliyorum ha!" diyorken ben engel olamıyorum;
Yanlışı yaparken, yapma! diyorum ama..yapıyorum.
Yanlışı derken, deme! diyorum ama..diyorum.
"O olmadı madem şu bildiğimi yapayım " diyorum ama..yapamıyorum.
Bilmeyi istedikçe bilmenin yetmediğini öğreniyorum. Bu sürecin neredeyse ömür boyu devam edeceğini öğrenmek, o koca törpünün benden bir toz zerresini bile sökemeyişini katlanılır hale getirmiyor.

Kendime değil ama, beceriksizliğime ve kifayetsizliğime....sinir oluyorum!!!
Ama..her şeye rağmen ve de sanırım..içinde bulunduğum döngüyü -az da olsa- görebiliyorum. Bu da iyi bir şeydir, umarım.

**

"Bir adam dış dünyadan kaynaklanan korkular ile umutların eline düşer, bu durumdan kurtulmayı başaramazsa, kişiliği iç tutarlılığını yitirir.
Böyle bir tutarsızlık her zaman üzücü sonuçlar doğurur(...)

Onun başına gelenler salt dış dünyanın yarattığı etkilerin sonucu değildir, aynı zamanda kendi doğasından kaynaklanan eylemlerin doğal sonucudur."
(bilgelik kitabından bir başka tespit:)

Dinginliğin Peşinde..

2010-09-12T03:38:00.002+03:00

Bıktım usandım sürüklemekten onu,

Senelerdir ayaklarımın ucunda;

Bu dünyada biraz da yaşayalım

O tek başına,

Ben tek başıma

(Gölge - Orhan Veli)

Benim gibi ikide bir düşenler bilir..Düşüşlerin sayısı arttıkça düştüğümüz yerden kalkmak zaman alır.

Oh! Hazır şöyle yere yapışmışken, şu kuytuda..sakince..geçiriversek mi süreyi? Ne dersiniz?

Olur mu??

Olmaz mı?

Olur mu?

Derken bir gün içeriden bir yerden bir ses duyarsınız "olmaz!" diyen. Ona kulak verseniz başka vermezseniz başka derttir, bilirsiniz siz de.

Kapılmışken gölgesine dünyanın, görmüyorsa gözümüz hala ondan başkasını, dinlemiyorsa gönül sesini ve yalnızca çarpuk çurpuk ayak seslerimizi duymak istiyorsa kulağımız, bize “ o ağlaşan isteklerini evrenin boşluğuna fırlat” diye bağırıldığını duyamayız.

Ya da sesi duymaya başlamışızdır, hatta istememeyi istemek gerektiğini anlamışızdır nihayet. Ama nedense bir türlü "e hadi olmazsa olmasın bakalım" dediğimizde beklenen sonuca varamamışızdır.

Benim anladığım istememeliyle olmuyor çünkü.

İstememeyi istemekle oluyor bu iş.

Kalpten konuşmakla oluyor.

Anlamını bilerek ve de severek oluyor.

Ruhen istemekle oluyor.
İstiyoruz? ama istememeyi istiyoruz.

İstiyoruz.

Ama istemiyoruz
ve ne istemiyorsak, gönülden istemiyoruz.

Ve eğer ben bir gün bunu yapabilirsem, işte o gün dünya aleme en başarılı insan olduğumu ilan edeceğim!

Sorularım kurcalanıyor

2010-07-16T00:36:00.001+03:00

İçinde bulunduğum durum ve yaşantılarımın dönüp durduğu çember işte buydu: Bir taraftan yoğun acılarla yaşamak, diğer taraftan ise acılardan kurtulmak için yazgıyla uyum içinde, bilinçli bir çabalayış. Bilincimin belki de bilincimden gelen seslerden ilkinin kararıydı bu. İkinci ses ise, daha sessiz ama daha derin ve daha kalıcı yankılarla, ayrımlı bir yönden yaklaşıyordu duruma.

(....)Bu ikinci ise, acı çekmenin tatlı yönlerinin, onun gerekliliğinin şarkısını söylüyor; acının üstesinden gelmek ya da onu yok etmek istemiyor, tersine, acıda derinleşmek, onu canlı kılmaktan söz ediyordu.

Sözlere dönüştürdüğümüzde, şöyle diyordu ilk ses kabaca: Acı acıdır, bu konuda pazarlığa gerek yok. Acıyla acı çekilir. Acının üstesinden gelebilecek güçler vardır. Öyleyse ara bu güçleri, onlara özen göster, onları deneyimle, kendini onlarla donat! Ama eğer sonsuza değin sürekli acı çekmek istiyorsan, o zaman sen bir delisin, iradesizin birisin.

Kabaca çevirdiğimizde şöyle diyordu ikinci ses: “ Acı yalnızca acı verir, çünkü sen ondan korkuyorsun. Acı onu büyüttüğün için acı verir. Ondan kaçtığın için ardından gelir. Kaçmamalısın, gözünde büyütmemelisin , korkmamalısın. Sevmelisin. İç dünyanın derinliklerinde çok iyi biliyorsun ki, yalnızca tek bir büyü, tek bir güç, tek bir kurtuluş ve tek bir mutluluk vardır ve ona da 'sevmek' denir. Öyleyse sev acıyı! Ona karşı koyma, ondan kaçma! Tadına bak, içinin ne denli tatlı olduğunu göreceksin, kendini ona ver, karşı koyma ona! Acı veren, yalnızca senin karşı koyuşundur, başka bir şey değil. Acı acı değildir, ölüm de ölüm, eğer sen onları acı ve ölüme dönüştürmezsen.
Hermann Hesse-BOZKIR KURDU'NUN DÜŞ YOLCULUKLARI /Bir parça anı Defteri (sf.169-170)Remzi Kitabevi

Hesse sorularımı cesaretlendirip, onlara ışık tutmakta.

Ama , cevabı bilene değin sürmeli sorular.

Orijinal Foto: Martin Harvey

başkalarının mut..suzluğu

2010-07-11T11:36:00.001+03:00

Ben dahil pek çok insan, en azından belirli bir zaman için olsun hayatın acımasız olduğuna inanmışızdır. Bu zamanlarda mutlu olmamızı, onmamızı, onurlanmamızı, payelere layık olmamızı istemez Hayat. Onun işi bizim ayağımızı kaydırmak, belimizi bükmek, canımızı yakmaktır.

Büyük yanılgı!

Acımasız olan insandır; eğer isterse acımasızlığının sınırı bulunmaz insanın. Sadece diğer insana (ya da tüm tabiata) değil, insan kendisine de acımamaktadır.

Oysa her an için sevecen, şefkatli, koruyucu bir öğretmendir Hayat.
Sadece öğrenmemekte ısrar eden öğrencilerine, derslerini ağırlaştırır. İnsanın, onuruna yakışanı yaşaması için böyle yapmaktadır.

"Eğer insanlar bir başkasının mutsuzluğu peşinde koşmak yerine kendi mutluluklarının peşine düşmeyi öğrenirlerse, bu beklenti hemen yarın gerçekleşebilir. Bu, hiç de uygulanmayacak kadar sert bir ahlak töresi değildir; ama benimsenmesi dünyayı cennete dönüştürebilir." (Bertrand Russel)

Başkalarının mutluluğunu gölge ettiği sürece üzerine, doğru soruları soramaz kendisine..Bilirsiniz siz de..karşılaşmışsınızdır en az biriyle...
"Kendimi nasıl mutlu kılarım?" diyen bir soru dururken ortada, onlar diğer mutlulukların nedenini sorarlar. Ve bu çift yönlü acımasızlığın gölgesinde bir yanda kendi doğmamış* sevinçlerini öldürürken, diğer yanda başka sevinçlere (belki de birinin yaşama sevincine) tecavüz ederler.

Kendisine ve/veya başkası dediğine..acımasızlık eden insanın kendisidir. Ve ne yazık ki bu, Hayatın değil, yalnızca..ama yalnızca kendi seçimidir.

Son söz: Fiilin sonuna üçüncü çoğulları takarak kendimi tenzih ettiğim düşünülmesin lütfen..Bugüne değin kimsenin mutluluğuna bilerek isteyerek göz diktiğimi hatırlamasam da, vardır herhalde benim de vukuatlarım.

Fotoğraf için sevgili eski dosta teşekkürler.

Marifetsiz

2010-07-05T00:19:00.002+03:00

Marifet dediğin, düşünceyle bilgide değil,
marifet taşlara bakan gözlerin, çicekleri görmesindeymiş.

Hem kör hem de sağırım ben, ama bildiğin gibi değil.

Oysa...

"HER ŞEY APAÇIK,
BULANIK GÖREN BENİM"
(Lao Tse)

itiraz ve itiraf ve itidal..

2010-06-25T00:39:00.014+03:00

Önceleri itiraz vardı..

Ömür törpüsü ne kadar uğraşsa da henüz itirazımı sıfırlayamadı. Ama beni itiraf yolu ile itidale ulaştırdığı muhakkak.

itirafım var...kendime.

Öncesinde ölümüne değilse de, körü körüne ve zevkle itiraz ederdim.. Şimdiyse gözleri olmayan tüm itirazlardan kaçıyorum.

Kapıldığım itiraf seline sonuna kadar dayanır mıyım bilemem. Ama işte dedim ya kapıldım bir defa, onun gücüne karşı koyamıyorum.

Bir yandan karşı koymak gerekiyor mu diye düşünmüyor da değilim.
Öyle ya büyük cesaret isteyen bir iç savaşa girildiğinin işareti değil midir itiraflar?

Ve bir de..hani itiraflarının sonucunda kendisini yargılaması vardır ya insanın, bu, savaştan galip çıkılacağının delili olarak gösterilemez mi acaba? Ancak, bu galibiyet için adil yargılama şart elbette.

Şimdi..itiraz, itiraf ve yargı her ne kadar bambaşka anlamlar taşıyorlarsa da, onlar, kader arkadaşı olmuşlar bir kere, ayrılamazlar gözümde.
Ben onları ayırt etmiyor ve ayrı ayrı ve hep birlikte seviyorum! Ama ille de îtidal! Lezzetine henüz varıyorum...fazla sözüm yok ona. Ama İlle de îtidal.
Allahım insan kendisine acı veren bunca şeyi nasıl sevebiliyor, anlayamıyorum.

Ama anlamaya çalışmalıyım:

Herşey itirazlarına itiraz etmenin şart olduğu anda başlar. Çünkü artık itiraz etmenin boşuna yoruculuğu yetmiştir canına..Ardından ister istemez deli gibi itiraf etmeye başlarsın herşeyi.
Ve sıkıcıdır ve zordur, acıdır, sızıdır ama aynı anda hafiftir de onlar.
Hafifletmiştir seni itiraflar.

itiraf etmek, itiraf ettiğinle tanışman, onunla barışman ve onun omuzlarına yüklediği ağırlıklardan kurtulman demektir.
İtiraf etmek sınırlarını keşfetmektir.
Ya da ne olduğunu bilebilmektir itiraf.
Ya da ne bileyim dünyanın en büyük aptalı olduğunu iliklerine kadar hissetmektir.
Ve neyse ki sonunda ne olmadığını görebilmektir.

Ya da belki herşeyin sonunda ve herşeye rağmen kendine beslediğin şefkâttir o;
içinde nedense bir halt becermişsin duygusu ve inceden duyduğun sızı eşliğinde.....

Belki sığınmak gibi bir limana. Bazen başını koymak gibi ana kucağına.
Güzeldir kendine....her şeyi bir bir itiraf etmek.

Ruh daralması..

2010-06-14T04:51:00.004+03:00

İçim daralıyor.
Ruhum mu ortaya çıkmaya çalışıyor,
yoksa dünyanın ruhu içeri girmek için,
kalbimin kapılarını mı çalıyor?
R. Tagore*

images.usatoday

Ruhum daralıyor derken; sonunda anladım işte.

Şu bir türlü anlayamadığım dünyayı, çıkarmam gerektiğini içimden.

Fakat şimdi yeni sorunum şu ki; bunu nasıl yapacağımı bilmiyorum.

Korkak!

2010-05-03T01:54:00.002+03:00

Diyelim ki sen bir korkaksın! Ve korkaklığın, korkaklığını arttıran korkunç bir gölge oyunu oynamakta sana.

İnsansın. Arzuların var..isteklerin bir de.
Arzuların gerçekleşmemesinden korkar insan. Ve isteklerinin...

Bilirsin değil mi güvenmeyen insanın korktuğunu?
Bilirsin güvenin inanmaktan geçtiğini..Hepimiz biliriz, bazen reddetsek de...

******

İstemenin ne olduğunu öğrendim dün gece.

İstemenin..iste/ye/bilmenin.

Yapmanın..yap/a/bilmenin.

Başarmanın..başar/a/bilmenin ne olduğunu öğrendim.

İsteğin "istenebilir" olması gerektiğini....

"istemeye gücüm varsa, isteyebilirim"i,

"istemeye hakkım varsa, isteyebilirim"i,

Sonuç???

İstemeye muktedirsem: isteyebilirim.
......

Güvenmeyi anladım, korkudan titrediğim günlerin ardından gün doğuşunu izlediğim gece.
Bundan sonra da titreyeceğimi biliyorum. Ama artık benim lügatimde güvensizliğin hiç bir anlamı yok!
.....

Ve başlarken....dilerim ki; bütün titremelerin nedeni yalnızca hakedişlerimizin bedeli olsun.

*Bu yazdıklarım benim kendimle konuşmalarımdan bir alıntıdır:) Bu sesi işitenin bu sayfada yazılanları çok fazla yadırgamayacağını düşünüyorum.

(Resim: Aivazovsky)

istenç

2010-04-11T02:02:00.006+03:00

Yokluğumda çok kitap okudum ve uygun zemin buldukça bana çok şey anlatan bazılarından burada söz etmek istiyorum. (Aslında kafamdaki ilk sırada Sevgili Gülsen Varol'un Albümdekiler adlı ilk romanı vardı ki, o çok değerli kitabı oldukça zor şartlarda okumuştum, bir nedenle onu yazamadım. Yine de vazgeçmiş değilim. Vakt-i zamanı geldiğinde -tabii yazarın da izni olursa- kendisine gönderdiğim mesajdan da yola çıkarak kitaba ilişkin düşüncelerimi paylaşabilirim.)

Bir süredir sınırlarında turladığım bir durumdan sözetmek istiyorum size fakat, şu "olur a bir büyük günaha düşerim" paniğinden sıyrılıp da onu kimseyle paylaşacak gücü bulamamıştım.

Hâlâ o gücü tam olarak bulmuş sayılmasam da okumayı akşam bitirdiğim bir kitaptan alıntı yapmak suretiyle kısa bir süreliğine de olsa nerelerde dolaştığımı anlatmak istedim sizlere.

Soren Kierkegaard okudum en son. Varoluşçuluğun babası olarak da bilinen filozof, inançsızlığının sonucu umutsuzluğa düşen bir insanın, bu umutsuzluğunun öldürücü olmayıp nasıl süründürdüğünü -ya da can çekiştirdiğini- anlatmış kitabında. Benim durumumla ilgisi bulunmamakla birlikte bütünün parçası meselesi sözkonusuydu ve ilgiyle okudum bu bölümü). İsmi Türkçeye “Ölümcül Hastalık Umutsuzluk” olarak çevrilen kitapta, sonlu varlığının içine düşen insanın, umutsuzluğa düşmesinin kaçınılmazlığını ve gerçek umutsuzluğun insanın “kendisinden “ umutsuzluğa düşmesi olduğunu anlatılmış (..da biraz da benden söz eden bu bölümü anlamak çok kolay olmadı benim için).

Kierkegaard'a göre insan sonsuzluk ile sonlunun, geçici ile kalıcının, özgürlük ile zorunluluğun bir sentezidir. Kendi başına sonsuzluğa ulaşma gücü olmayan insan buna rağmen Sonsuzla yani varlığının kaynağıyla olan bağlantısını kestiğinde umutsuzdur. Çünkü sonuç olarak sonlu varlığının içine kapanmış ve mutluluğu sonluluğunun içinde arar olmuştur. Böylece umutsuzluk da kaçınılmaz olmuştur.

Bununla beraber insan sonluluktan sonsuzluğa olan evrimini, umutsuzluk sayesinde gerçekleştirmektedir. Çünkü Kierkegaard'a göre umutsuzluk, insanın kendine olan yönelişinin, kendi ile ilişki kurmasının bir sonucudur ve benin gelişimi, insanın kendi olma veya belki de varolma süreci umutsuzluktan geçmektedir. Ve yine çünkü, umutsuzluğa düşen insan, aslında kendinin bilincinde olan insandır. Ve böylece bu insan için umutsuzluktan sıyrılıp, sonsuzluğa evrilmek adına bir umut söz konusu olmaktadır.

Kişi kendi olma -benim anladığım biçimiyle kendini gerçekleştirme, oluşma- istenci ile birlikte, varlığı yaratan güce dayanırsa ve umutsuzluğunu kendinden başka bir nedene bağlamadan sonsuzluğa yönelebilirse şayet, insanın umutsuzluğundan kurtulabileceğini savunuyor Kierkegaard. Böylelikle inancın tarifini de veriyor bize: Ben, kendisi ile ilişkisi içinde, kendisi olmak isterken, kendi saydamlığı içinde, onu ortaya koyan gücün içine dalmaktır (inanç).

.....

Meşhur çoban Santiago'nun hikâyesini bilmeyeniniz kaldı mı bilmem..Bazılarınıza tuhaf gelebilir ama, o kitap benim için çok önemlidir. Coelho'nun 'Simyacı'sından sözettiğimi bildiniz elbet. Her okuduğumda beni rüzgârla savurup, toprağa karıştıran Simyacıdan. Hani hikâyenin kahramanı rüzgâra dönüşmek istemişti de nasıl rüzgâr olacağını bilmiyordu...Güneşe soruyor, yağmura, aya, çöle soruyor ama kimseden yardım bulamıyordu. Çünkü hiçbiri nasıl rüzgâr olunacağını bilmiyordu. Ancak isteğini...hayır, en çok istediğini...esasında kelimenin gerçek anlamı ile “dehşetle” istediğini gerçekleştiriyordu çoban. Rüzgâr oluyordu. Ve o her rüzgâr olup çölün kumlarını alt üst ettiğinde ben sel olup akıyordum çölün üzerine.

**

Sanki ilk göz ağrısı, bir ilk aşk gibidir Simyacı bana. Nedense birden bu mesel kitabından söz etmek istedim.

Kimbilir belki yine rüzgâr olup havaya, yağmur olup toprağa karışmak istenci vardır içimde.

Yazamıyorum..

2010-04-06T00:49:00.000+03:00

Paslanmış klavyem, körelmiş parmaklarımla yazamıyorum. Hep okumak var içimde. Gezeyim, gönül turları atayım istiyorum, içimdeki özlemle. Yorumlar yazayım, selamlar bırakayım diyorum..Olmuyor. Yazı yazmayan bir blogcu olarak haliyle biraz utanıyorum. Bir de nasıl yorgunum bilseniz. Kafamı toparlayıp iki lafı birbirine ekleyemiyorum. Ama sonuçta buradayım ve burada olmak istiyorum. Burada olmak harika bir şey çünkü.
...

(Şimdi beş dakika önce yaşadığım mutluluktan sonra bu yazıyı da toparlayıp bitiremeyeceğimi anladım. Dünya tatlısı bir güzel insanla konuştum az önce. Gülsen Hocam bilemiyorum ben size nasıl teşekkür edeceğim?)

Kendini Yaşamaksa Yaşamak...

2010-03-05T01:03:00.006+02:00

Bazılarımızın içinde doğal bir huzursuzluk vardır...Doğuştandır onların huzursuzluğu. Huzursuzlukları, eğer görebilirlerse gördükleri anlarda, başlarında taşıdıkları bir tâcdır onlara. Mutlu olmaz kolay kolay onlar. Olamazlar ama, oldularmı da sararlar dünyanın herbir yanını mutluluklarıyla. Size arayışların, ideallerin insanlarından söz ediyorum, hiç birşeyden memnun olmayan, huysuz, mızmız olanlardan değil. Mutlulukları beleş olmayanlardan söz ediyorum, sırası geldikçe eldekini ediniverenlerden değil. Aradıklarını bulduklarında ki, öyle bir avazda buluverdikleri olmamıştır belki de hiç birini; gizliden gizliye daha ötesini veya bir diğerini özlediklerini adım gibi bildiklerimden söz ediyorum size. Bahçesindeki çiçeğe ilan_ı aşk ederken ya da yürekten şükrederken onu yaratana, yaşayamadıklarını ve yaşayacaklarını pusuda bekletirler onlar. Ve aramanın acısından kavrulduğunda yürecikleri, "kendini yaşamanın" tam ortasında yaşarlar.

Bir çiçek olmak istemişledir her zaman. Çiçeğin yaprağına yürüyen su. Dağlarda sektiren keçilerin kralı. Ana kuzularının çobanı. Öğrenicilerin öğreteni. Taşar yürekten sızım sızım dilekleri.

Bitmez.
Bitemez...

Çünkü....

Onlar arayışın kendisidirler.
Kalıba öyle dökülmüşler bir defa.
Arayış biterse "kendini" yaşayamazlar onlar.

Birşey bulmak şart değildir esasında esas olan. Belki iyi olur, belki hoş olur, güzel olur. Belki muhteşem olur bulmak. Ama hayır..şart değil muhakkak. Çünkü bir çok kadının ve bir çok adamın işi aramaktır, bulmak değil.

Şu koskoca dünyada arıyor, arıyor, arıyor ve pek az buluyorsak eğer, bizim işimiz aramak olsa gerek; bulmak değil.

Ama yine de..elbette....iyi olur, hoş olur, güzel olur. Olursa muhteşem olur aradığımızla buluşmak!

Gevezelik...

2010-01-31T22:51:00.002+02:00

Blogla aramda kara kedi var bu aralar..Yabancısı değilim bu sinamekiliğimin. Öncesinde de oldu böylesi zorlanmalarım. Sonrasında da olacağından eminim. Neyin öncesi neyin sonrası bu kardeşim diye soran olmaz umarım..olursa yok çünkü buna cevabım...
Elim varıp dilim sürçse de yazayım diyorum ama, çözülmeyi bekleyen bir dolu ıvır zıvır konu varken kafamda odaklanamıyorum kendime. Ha bu arada sözün en başında karakediden dem vurmuşum ya..şimdi bir tekme savurmuş gibi hissettim o güzel varlıklara..yok vallahi onlarda bir kusur, kusur onlara o yaftayı yapıştırabilenlerde bence. Kötü düşünceli insanların kötü düşünceleri çeker kötülükleri aslında. Ne var ki onlar bunu bilmezler. Onlar da uğurlu tıpkı benim pisim gibi.. Söz açılmışken şu benim uğur pisimin neden uğurlu olduğunu anlatıvereyim mi? Anlatayım da konuyu biraz daha dağıtayım. Ortada konu monu yok ama olsun, ben yine de onu dağıtmakta bir sakınca görmüyorum bu gece.

Efendim, benim uğur kedimin ismi teyzemin kedisinden gelmekte. Ancak, uğurlu olmasının sebebi şefkât, sevgi, ilgi, anlayış ve sabır ile ilintili...Çok kısa oldu ama, sözü nasıl açmalı, bilemedim. Öyle işte..şefkât, sevgi, ilgi gösterdiğinizde sizden olmayana, ister istemez anlayış ve sabır geliyor sonrasında. Ardından geri kalan herşeyin sizden olduğunu görüyorsunuz ki, bakan gözleriniz başka biçimde görmeye başlıyor dünyayı. Siz adına ne derseniz deyin, yerine kimi koyarsanız koyun kısacası benim uğur/lu dediğim, sizi dünyaya aşılayan bir tür sevgi nesnesidir. Bu kadar...

Yarın eve bir ordu gelecek ve her yanı kırıp, pisletecek. Onlar rahatça kırsınlar diye evi boşalttım ben de. Onlar rahatça pisletsinler diye evi temizledim önce. Çok yorgunum..bacaklarım sızlıyor. Yani yazının başında söz ettiğim sinamekiliğim, yorgunluğumdan biraz da..Bu sayfayı dinlenmek için açmıştım, biraz gevezelik iyi geldi.

...

(Yazının başıyla sonu arasındaki bütünlüğü sağlamak için yaptığım manevrayı pek beğendim ben, umarım sevgili arkadaşlarımın da gözünüzden kaçmayacaktır.)

Görüşürüz sonra, görüşebilirsek. Hepinize sevgiler.

iz peşinde..

2010-01-26T15:33:00.011+02:00

Ömrümüz boyu ya da en azından ömrün belirli dönemlerinde hayatımızı adadığımız değerler olmuştur..

Değerli kılmaya çalışmak ve sadece yaşantı olmaktan çıkarmak hayatımızı..Düpedüz hayata tutunma gayreti değilse nedir bu?
Nereye varacağımızı bilmediğimiz bir yolda, devam etme isteği nedendir?
Ya üretmek isteği..ya da bu aşk nedir insandaki? Anlamı nedir tüm bunun?

Acaba sadece iz mi bırakmak istemekteyiz?

Hayır, hayatı devam ettirmek, neslin devamını sürdürmek değildir asıl gaye.

Hayata tutunma gayretidir bütün herşey. Ama, salt iz bırakarak hayata bağlanabilir miyiz?

İnsanın peşine düştüğü birşey, muhakkak var.

Bilmesek de çoğumuz, istisnası yoktur bunun. İz peşindeyiz hepimiz..

Dünya oldu bana dar, neden yağdın söyle kar?

2010-01-24T23:57:00.003+02:00

Kışın ortasında bir işe niyetlendim…şartlar oluşmadı ama oluşmak üzere. Biri ha! deyince ben 'hadi' anladım. Haydi dedim hava nasılsa 16-18 derece. Yüz yıllık bekleyiş bu. Dile kolay. Aradım, buldum, anlaştım, sözleştim, imzaladım. İş başlayabilir yani artık.
Ama o da ne? Onaltılara onsekizlere yükselen hava sıcaklığı eksi altılara düşmüş ve daha da düşeceği söylenmekte.

...

Savsaklanmayacak iş vardır, savsaklandığında kafanın ardından bir yerden sana durmadan kendini hatırlatır. Yapacaksındır onu, yapmalısındır. Zor mudur onu yapmak, yoksa saçma bulduğun için mi yapamazsın, anlamazsın...Ama anlasaydın böyle yumurta kapıya geldiğinde basit işlerle boğuşmak 'zorunda' kalmazdın.
..

Çok insanın kar yağmasını beklediğini karın ne çok özlendiğini biliyorum. Doğayla barışık biri olarak kar yağışını ben de sevenlerdenim..Hoş evimde kalıp izlemeyi, hattâ olsaydı doğanın kucağındaki evimde izlemeyi, sesini duyabilmeyi, dinleyebilmeyi tertemiz kucağına atlayıp, hayat işte bu! diyebilmeyi ben de isterim. Ama bu yıl imkân ve şartlar kar yağışından zevk almama pek müsait değil.

Son ana kadar ertelediğim için dün akşam sokaklarda bir buçuk saat elektrikçi bulma gayreti ile dolaştım. Başka bir şey daha arıyordum ama söylemem, kışın ortasında ne işlere kalkıştığımı anlarsanız gülersiniz:) İşte karı da o zaman farkettim. Şiddetli rüzgârın alnıma savurduğu kar tanelerinin yüzümü dondurması ile.. Sahi niye bu kadar soğuktu ki hava? Benim bildiğim kar yağınca hava yumuşar, dondurucu soğuk yerini mis gibi kar kokusuna bırakırdı. Hayır rüzgâr sert esmese (sanırım karayelden sözediyorum rüzgâr derken) vaktim de sınırlı olmasa belki oh ne güzel kar yağıyor deyip keyfini yaşardım zorunlu yürüyüşümün ama, işte şartlar müsait değil! Burada şartların bazılarının benim (savsaklamalarımla) oluşturduğum gerçeğini, elbette yadsıyacağım.

Aslında bu yıl kar yağmasaydı ne olurdu sanki diyecek haldeyim ama, yolunu gözleyen ve ona ihtiyacı olandan utanıp, diyemem.

Ama işi dördüncü defa ertelersem hiç bakmam ele güne, utanmadan ağlarım.

Hikâye

2010-01-17T20:02:00.009+02:00

Yılgın ve yorgun günlerde, küçük, çaresiz ve ürkek adımlar atarak, dip köşe ışığını arıyorsun.

Onun içeride bir yerde ışımakta olduğunu bildiğin halde yeniden ve yeniden aramak zorunda bırakmanın kendini, nasıl yorduğunu da biliyorsun..

Yine de her seferinde yorgun, ürkek adımlarla yürümeğe devam ediyorsun.

Aslında değişen bir şey yok bu sahnede. Bildiğin gibidir hayat.

Herşeye rağmen onu aramak güzeldir

ve aradığın ışıkla buluştuğunda, ışıldamak..

dünyalara bedeldir.

.....

Onlar ki, karanlığın dibine vurur vurur..sonra ayyuka çıkarlar.

Bir zaman orada parıldayıp, ışık saçarlar..Sonra yine dibine vurma faslı ve sonra yine parlayış....
.....

Yeniden ve yeniden oluşun ifadesi olsa gerek, bütün bu hikâye.

iyiyle kötü içiçe..

2010-01-10T21:49:00.003+02:00

"Aslında hepsini seviyorum bu insanların, savaşım onlarla değil. Onlardan gelen kötülüğe karşı (..)"

Saint-Exupéry'nin Gece Uçuşu isimli kitabında geçen bu cümleleri okuduğumda, not düşmüştüm bir kenara. İnsanları her şeye rağmen sevmenin nasıl bir şey olduğunu anlamaya çalışırken kafamdaki soruları cevaplamama yardımcı olan notlardan biri oldu bana..

İnsandan gelen kötülük..
insanın kendisi değil kötülük..

kötülük hepimizin içinde var.
Ama iyilik de var.

Hiç beklemediğin anda,
beklemediğin yerden gelen iyiler, iyilikler var.

Bana gelen kötülüğü yansıtırsam,
iyiyi görmekten kaçınan gözümdür ben sadece o zaman.

Peki, neden iyiyi görmekten kaçınır insan?
İnsanın bilinçsiz benliğini (egosunu) beslemek adına iyiyi görmekten kaçındığını düşünüyorum ben.

Savaşa giren insan....

Bir de egoyu büyüten iyiliklerle, iyiler var... "Ben iyi olmalıyım, diğerinden iyi olduğumu bildiğim! Sürece..ben'imi en iyi biçimde pışpışlarım" diyen insanımdır. Yani ben'i büyütmek adına iyi olduğum yalanını savurduğumda ortaya...kendimi kandırmaktan başka bir iş yapmayanımdır o zaman.

"Be insanoğlu ben hiç mi hata yapmam?" diye sormak sorabilmek cesaret ister..Ancak cesursam sorabilirim bu soruyu kendime. Savaşların en büyüğüne açılan kapının parolasıdır böyle sorular. En zor olandır bilinçli benliğimle karşılaşmak içeride.

Kendisi dahil insanı sevmenin yolu böyle sorulardan geçer. Kendini bilen, hata yapılmadan yaşanamayacağını bilir. Ben hata yapıyorsam başkası da yapar. Hata yapmayan insan yaşamıyordur ya da insan üzeri bir varlıktır. Kaçışı yok bunun, farklı veya benzer sebeplerle hepimiz hatalar yaparız..

Kötülük konusu da aynen böyle değil midir?. Ben kötülük yapabiliyorsam, o da yapar. Allah aşkına hiç mi kötü olmadık ömrümüzce, saçını beğenmediğimiz komşunun ardından, hiç mi dudak bükmedik? Günlerini verdiği projesini hiç mi acımadan küçümsemedik arkadaşımızın? Hiç mi kendimizi, dostun! aptal olduğuna inandırmadık ve başkaları da inansın diye var gücümüzle çalışmadık? (Peki tamam sonuncusunun biraz ağır olduğunu kabul ediyorum. Onu her akıl! yapamaz.)

Korkudan yapıyoruz kötülüğü. Altta kalmaktan korkuyoruz. Egomuz korkar çünkü, yara almaktan, küçük kalmaktan. Sadece dışarda olup bitene değil, içimize de göz atabildiğimizde egomuz başına neler geleceğini bildiği için, beslenmesi yavaşlayacağı için; başkalarına bakmayı tercih ediyoruz. Başkalarının kusurunu görmeyi seviyoruz. Çünkü işimiz gücümüz egomuzu beslemektir bizim.

Peki böyle egomuzun kölesi olmaya devam ettiğimiz sürece insanı sevmekten sözedebilir miyiz?
Onu bilemiyorum işte.

günah çıkartmak...

2010-01-05T23:57:00.002+02:00

''Günü yaşadıktan sonra, artık geriye bakma. Sen yapabileceğini yaptın. Yaptığın hatalar ve anlam veremediğin olaylar kuşkusuz zihnini kurcalayacak, onları olabildiğince çabuk unut.
Yarın yeni bir gün. O güne sakin ve iyi başlamalısın.''
Ralph Waldo EMERSON

Öfkeli, boğucu, saçma sapan geçen iş gününün ardından gece boyunca sıcak, sevecen eski bir dost yüzü..bir dost sözü aradım sanki...Sonunda buldum sanırım. Yüzümdeki kaslar yavaş yavaş gevşemeye başladıklarına göre, öyle olmalı. Sözün "sen yapabileceğini yaptın" kısmı beni biraz rahatsız etti aslında. Evet, "hata anlamında sen elinden geleni ardına komadın" der gibi geldi bana..Ne diyebilirim..adam haklı öyle dediyse. "Dur,sus, otur, yapma" diyen iç sesime, elimden bir şey gelmediğini söylemek en büyük hataydı muhakkak. Bu durumda yine de yılın ilk iki iş gününden çıkardığım hisseyi özetlemek gerekirse ki şu an nedense bunu yapmak için yanıp tutuşuyorum: Kontrol önemli arkadaşım.

Öyle sıradan zamanlarda "bak ne kadar becerikliyim. Öfke, sinir kalmadı bende. Artık kimseciklere gıcık olmuyorum" demek marifet değilmiş. Marifet karşısına çıkan hemen herkes ve neredeyse gün boyunca gördüğü herşey sözbirliği etmişçesine üzerine üzerine gelirken, sükunetin korunabilmesindeymiş.
Böylesi bir sükunet, olgunluğun ve güçlülüğün göstergesi olsa gerek.. Ve yazık ki iki gündür sergilediğim tabloya baktığımda bu ikisinin bende olmadığını görüyorum.

Sakin kalabilmek öğrenilebilir miydi acaba? Ya da şu sıra bunu mu öğreniyorum yoksa?
Şayet bu haftaki dersim buysa, Allah'ım lütfen zihin açıklığı ver ki bana tez zamanda, şu aşağıdaki pisicik gibi olayım.

mektup..

2009-12-31T01:58:00.003+02:00

Yılın bu son yazısında size İkibindokuz yılının neden en unutulmaz yıllarımdan biri olduğunu anlatmak istiyorum..

İkibindokuz yılı benim için en unutulmaz yıllardan biri oldu. Çünkü; geçen yıl an'da yaşamak nediri öğrenmiştim. Bu yıl bilerek, hissederek ve hayattan ayrı düşmeyerek yaşamayı başardığım anların sayısını çoğalttım.. Ve bunu sadece isteyerek yapabileceğimi öğrendim.

Size ilk adımı atmak için, ilk adımın istemek...ama şevkle istemek..çoğunlukla da aşkla istemek gerektiğini hatırlatmalıyım. Önce aslında ne istediğimden emin oldum. Sonra istedim. Bazen takıntı yaptım..bazen de serbest bıraktım. Ama eylem eşlik etmekteydi gerçekleştirebildiklerime.

Çok istedim, olmadı demişliğim de oldu. O zaman sırası gelmişti, öğreniverdim: ya ben aslında çok istediğimi sanmıştım ya da olmamasının açık - gizli nedenleri vardı, onlara çarpıp, onlarla çarpışmıştım. Burada da takıntı yapmanın yersizliğini öğrendim.

İnsan değişmez dediler..doğruydu, inandım.
O zaman da insanın değişmediği bu hayatta, aslında aslıma döndüğümü anladığımı anladım.

Bununla beraber değişmemesi insanın, gelişmediği anlamına gelmezmiş ki, bunu da çok iyi anladıklarım hanesine yazdım.

Affetmeyi öğrendim, önceleri "helallik vermem!" dediğimi ardından sevgiyle uğurladım. Yavaşça azalmakta olan öfke ve kırgınlık anlarım şifaya ve huzura ve sevince dönüşürken gelişimimin keyfine vardım.

Belki muhteşem dünyevi başarıları tatmadım ama, tüm varlığı "istersem" koşulsuz sevebildiğimi anladım. Bunun da öğretmenlerimden bana dünyalara bedel bir armağan olduğunu gönül rahatlığıyla söyleyebilirim..

Öğrenileceklerin tükenmez olduğu bu evrende öncelikle kendimi bilmeyi öğrenmeye azmetmiş bir insanım.
Çünkü kendimi bilirsem hayatı da bileceğimi anladım.

Hala öğrenimimin çok başındayım biliyorum. Görünen köy klavuz istemezmiş..ben daha bir arpa boyu yol bile almadım. Elbette anladığımı anlatmaya çalıştıklarımı da kusursuzca uygulayamamaktayım. Korkarım hiç bir zaman da uygulayamayacağım. Ama şu ana değin anladıklarım bana hayatımın yaşamaya değer olduğunu öğretti..Onun için, ikibindokuzun en unutulmaz yıllarımdan biri olduğunu söyleyebilirim.

Ve sevgili arkadaşlarım,

Yılsonu itibarıyla yaptığım iç muhasebemde borç hanesinde fazla bir kalem görünce dayanamayıp, bu "size özel" mektubu yazmaya karar verdim. Evet elbette siz ne sanmıştınız? Bu yazı bir blog yazısı değil, bir mektup sayfasıdır gerçekte.

Şimdi siz de siz sevgili dostlarıma eğitimime sağladığınız katkılarınız için, teşekkür etmeyi borç bildiğimi ve borcumu bu mektupla telafi etmeye çalıştığımı lütfen anlayın:)
Hayır..yoksa sözün sonunu bir türlü getiremeyeceğim...

*********

Hepimize bolluk, bereket, sağlık, şifa, dostluk ve mutlulukla yaşayacağımız nice seneler diliyorum.

Sınırlı ben ve sınırsız anlam..

2009-12-20T22:56:00.007+02:00

Insana düşen keşfederek yaşamaktır.
Sürekli bir heyecan içinde ve keşfederek yaşamak. Duyarak, düşünerek.. yaşamak; yaşadığını bilmektir.

Hayatın bir parçasıyım ben. Ona katılırım Istesem de istemesem de.
Bana sunulanı verilen sürenin sonuna degin düşünmeden...sorgulamadan, bilmeden, görmeden aramadan istemeden, sevmeden .... yaşayabilirim.

Ancak, bu anlamsız değilse de, anlamını bilmediğim bir hayatı yaşamaktan başka bir şey değildir .. Insan anlamın da bir parçasıdır esasında. Bize düşen yaşamaktır ya .. yapılacak ne varsa yapılmış nasıl olsa .. Takılmadan hiçbir şeye, hayata takılıp giderim ..

Ama neyse ki, hayat bu kadar basit değildir. Benim hayatımın anlamlı veya anlamsız olması benim elimdedir. Yani ... öyleyse önüme-her an değişebilir-hedefler koyup, Hayatımı anlamlı da kılabilirim.

İradem sınırlıdır. Sınırsız sayıda isteklerde bulunabilme yeteneğime karşın her istediğim olmaz benim.

Bugüne degin "ol" dediğimle olmadı hiç isteğim.

Yine de isterim de isterim ...

Benden istenen neyse odur olan.

Ben isterim.

Çalışırım, öğrenirim, eylerim.

Beni anlama götüren güzergahtır çünkü bu.

Yine isterim. Yine çalışır ve yine eylerim.

Ve o sınırlı irademle Sonsuz Hayata hizmet ettiğimi bilirim ..

"Sorgulanmayan bir hayat yaşanmaya değmez" (Sokrates)

yedisinde neyse:)

2009-12-02T02:59:00.003+02:00

..Gerçek neyse odur, gerçeklik ise senin ondan ne anladığın..
Bilgi bir teori, bilmek ise deneyim..(Bir bilgenin sözlerinden alıntı)

Ben küçükken bana ne olmak istediğimi soran olmadı. Oysa sorsalardı onlara iki cevap hazırlamıştım; biri öğretmen olmaktı cevabımın..diğer cevabımsa biraz gizliydi, öyle herkese söylenmeyecekti. Kime söyleyebileceğimi bilmiyordum ama görürsem onu, ona söyleyebileceğimi bilecektim.
Ben küçükken bilge nine:) olmak isterdim. Evet, bir bilge nine olacaktım büyüyünce! Hep dünyaya neden geldiğimi(zi) bilmek..sonra da bildiğimi çocuklara anlatmak istedim. Bilge olma hayalimden vazgeçeli çok oldu ama, şu bilme isteğim hiç dinmedi benim. Şüphesiz dinmeyecek de. Meselâ sizin hiç imkânsızı istediğinizi düşündüğünüz oldu mu? Şu an size bunu bilmek istediğimi söyleyebilirim:)

Hayat sonsuz güzellikte seçeneklerle bezenmiş. Yazık ki o seçeneklerin hepsiciği birden..ve herbirimize sunulmuyor. Ama....hepimize her şeye rağmen ve dünyalara bedel iki armağan sunulmuş ki burada sevmek ve bilmekten söz ediyorum elbette. Önce sevmek mi gelir bilmek mi? doğrusu sıralamadan çok emin değilim. Önce hangisi varsa içeride, o gelir o halde önce. Sanırım sevmeyi istedikçe seviyoruz. Ve bilmekse sevmeyi, ister istemez izliyor. Ya da şimdilik bana öyle geliyor.....
..
Buraya kadar herşey hoş, herşey güzel..her birşeyi çözmüşüm:) Ama dediğim gibi, buraya kadar..ötesine geçemeyince..buraya kadar. Of Allah'ım bilecek daha ne çok şey var!!
Biliyorum gizliden gizliye seviyorsun Hayatı..ama ah..onunla kavga etmeyi bir bıraksan..O zaman onun seni nasıl..Onun seni ne çok sevdiğini bileceksin.

bu şahane fotoğraf e-posta ile geldi..

RUTİN..

2009-11-19T00:13:00.002+02:00

Hareket bazılarımızı neşelendirirken, bazılarımızı yorar.
Oysa bazılarımızı da rutin yorar. Çünkü görmez olur gözler o zaman, işitmez kulaklar.

Bu ara ben sıradışı günler yaşıyorum diyebilirim.
O da benden bıkmış olmalı ki aylardır içinden çıkamadığım rutin,
bir süreliğine de olsa içimden çıkmaya karar vermiş. Kırıldı sonunda rutin. Ne mutluyum bir bilseniz!

Düşünmüşsünüzdür, bilirsiniz rutini siz de.
Nedir rutin sizce?
Alışılagelen mi?
Ya da sıradan?
Böyle gelenle böyle gidenin birlikteliği mi?
Huzur mu? Ya da belki huzursuzluk?

Çok beğendiğim bir cevap buldum soruma..
"Farkındalığı verip karşılığında hayattan alınan şey"
demiş ekşi sözlükte adında melek barındıran biri.

Rutin neydi sahi?
sıkıcı?
güven?
kasvet?
Hepsi mi? Yoksa hiçbiri mi?

Ama yok ben buldum cevabımı..Kalmadı rutin mutin.

anlam üzerine..

2009-11-01T03:09:00.021+02:00

Blog alanına girdiğim ilk zamanlarda amacımın kendimi ifade etmeyi öğrenmek olduğunu açıklayıcı bir not iliştirmiştim sayfama. Düşüncelerimi, inanışlarımı paylaşmak istiyor fakat, anlatmakta güçlük çekiyor/d/um kendimi. Neden? Nedeni biraz derin.

Ben'den sen'e geçmek..Ben nesnesinde sahip olduğumu sen'de anlamak istiyorum esasında. Yani esasında 'siz'le yaşamak istiyorum. Yani madalyonun diğer yüzünü okuyabilmek. Yani benden yola çıkıp 'sen'e varmak..'sen'in farklı gerçeğini, farklı inanışını, farklı bildiğini anlamak istiyorum....Neden? Nedeni çok derin.

Yapmak istediğim artık "nihai gerçeği" aramanın (ve/veya neden varımı - ne yapmalıyımı aramanın..evet işim gücüm budur nihayetinde) ötesine de geçip, gerçeği hayata geçirmeyi, uygulamayı öğrenmektir. Ve bu, benim sıçramam gerektiğini düşündüğüm kendime özel bir alandır.

Kendi adıma nihai amacıma varmak için bir çok amaç (bana kalırsa gerçekte onlar birer araçtırlar) dizmişim ve dizeceğim yollarıma. Nihai amaçtan kastım benim yaşamımın anlamıdır. Bu ilk gençliğim biter bitmez etrafında dolaşmaya başladığım bir mesele.

Herbirimizin gerçekleştirmesi gereken (ya da hadi yapmak istediği diyeyim) amacı/amaçları var. Bilinçli ya da bilinçsizce yürürüz. Olmadı etrafında dolanırız da yolun, neyin etrafında dolandığımızı, neden dolandığımızı bilemeyiz bazen. Sonra gün gelip de girişini görebildiğimizde anlarız ancak, o yolun bizi ağırlamak için yanıp tutuştuğunu.

Bazı şeyleri şimdi burada sizin ve benim yolculuk öykülerimizi okurken daha net görebiliyorum. Bu nedenle buradan gitmeyi ne zaman düşünsem "saçmalama" diyorum kendime. "Daha anlatacak..daha anlayacak...birbirimize anlatacağımız ne çok şey var."

Bilmenizi isterim ki, ben tıpkı sizin gibi..biraz spontan bazen planlı bir gelişim çizelgesiyim sadece. Henüz açıklıkla anlatmayı beceremiyor olabilirim ama bence en kısa, en basit ve en güzel ifadeyle, esasen paylaşmaktan söz ediyorum size..sevmekten..sizi sevmekten.

Son bir nokta: Başlık konusunu içerikte arayıp da bulamadıysanız lütfen kızmayın bana..anlatacak çok şey var dedim ya..durun bakalım:) Daha yolun başındayız.

images.google

Takılma artık!

2009-10-12T00:12:00.011+03:00

İnsanın inişli çıkışlı halleri..sevinçleri, hüzünleri, endişeleri var.
Tekrar tekrar veya birbirinin peşi sıra önüne çıkan sorunları var.

Doğanın kanununa, eşyanın tabiatına aykırıdır; insan her zaman mutlu mutlu yaşayamaz.
Hani bazen sıkıntılar basar yeri yurdu da..yüreğimizin kararmasına göz yumarız.
Bir türlü anlayamadığım bir korkuyla geçiştirdiğimiz sorunları biriktirmekten korkmayız..
Çünkü şöyle bir nefeslenip de "Bana ne anlatmak istiyorsun?" diye soruversek, her birinin dile gelip, cevap vereceğini bilmeyiz.

Oysa asıl sorun kontrol kabul etmeyen baskılarda..
Üstünden atlanıp geçilmeyen ve tahakküm kabul etmeyen sorunlarda kabullenme ve çare üretme arasındaki dengeyi kurmak önemliymiş.

Başka sorunlar türetmemek için meğer, dönüşümsüz sorunları zamana teslim etmek gerekirmiş.

Pek çoğumuz bilmez, böylesi bazılarımız için çok zor geçilen bir sınavdır aslında. Çünkü zamana teslim etmek "Herşey zamanla çözülür" demek değildir ve bundan böyle sizi sadece soruna değil, zamana da kafayı takmamayı gerektiren bir süreç beklemektedir:)

Artık önünüzde yeni yeni sorular durmaktadır ama bilirsiniz ki, doğru, doğru soruyu bulana kadar soru sormaktır.

Beklemeye değer mi?

Sonunda istediğim sonuca ulaşsam da ulaşmasam da beklemeğe değer mi?
Evet, benim doğru sorum buydu; sorduğum onca yorucu sorunun arasında.

Ya cevap?? soru keşmekeşinin ardından gelen sükunette aradığınız cevabın kafanıza düşmesi an meselesidir. Bense aradığım cevaba ulaşmamda etkisini inkâr edemeyeceğim sözleri, e-posta kutusuna gelen bir sunumda bulmuştum.

"Gençliğin gözlerinde alev yanar.
Yaşlılığın gözlerinde ışık parlar."

Cevap çok basittir ve bu defa da hepimizin bildiği şeyleri söylemiştir:

Ellerin ceplerinde sadece ıslık çalıp beklemediğin takdirde, elde ettiğin herşey beklediğine değecektir...

İnsan olmanın değeri için..bedenin ruhla çalışması için..

Yılları biriktirmenin ötesinde, hayatı okuyarak, düşünerek, duyarak yaşamak.

Takılmaya değmeyeni takmayıp, cevheri tâc yaparak...

Ne yaşayacağını bilerek değilse bile, ne yaşadığını anlayarak yaşamak,
ve eşyanın tabiatını özümsemek.
Ve sonunda ışıldamak...

Hayır, hiç iddialı değil bu sözler, kolay değil elbet ancak, en basit yoldur bu üstelik.

Kendime yönelttiğim soru ve cevaplarda katkısı olan herkese ve özellikle sevgili Hasret Senfonileri hocam’a teşekkürler.

Fotoğrafı hürriyet.com.tr'den aldım.

Bilmek İstiyorum

2009-09-10T12:35:00.015+03:00

Bilme isteği ruhta doğar. Sadece kişi, ne yapması gerektiğini ve neyin bilinmeye değer olduğunu ayırt etmelidir. Sorun etmeye değmeyecek pek çok şey vardır. Kişi zamanını ve düşüncesini bilmesinin gerekmediği şeylere adadığı zaman, Yaşamın, ruhun doğasının ve gizinin keşfedilmesi için sunduğu fırsatı kaybeder ki, yaşamın amacının yerine getirilmesi de burada yatar.
(Bir hayat uzmanının kitabından alıntıdır)

-Bazı bilmek istediklerimi öğreniyorum.
Çoğunlukla en sarp, en sapa, en uzun, en dik, en dar yollara sapıyorum öğrenmek için..Bu alenen benim ahmaklığıma işaret ediyor belki..ama bu yollardan öğrendiklerimi hiiç unutmuyorum ki, bu avunulası bir durum olmalı.

-Bazı bilmek istediklerimin ne olduklarını biliyorum ama, bunların bazılarını nasıl bileceğimi henüz bilmiyorum.
Şimdilik, evet..şimdilik bu konuyu es geçiyorum.

-Bazı bilmek istediklerim var ki, onların varlığını bilmiyorum ve bir şeylerin eksikliğini hisseder olmam nedeniyle de bunu nasıl isteyebildiğime şaşırmıyorum..
Konu dışı olduğu için şimdilik bunu da es geçtim.

-Bazı bildiklerimi unutmak istiyorum..Fakat onlarla kavga etmeyi kesmenin zorunluluk olduğunu ve onları unutmaya çalışmanın çok boş bir iş olduğunu artık biliyorum..
Ve işte esas konuya geldim sonunda.…
Barışçı ruhuma ulaşmak için, en kısa, en basit, en rahat yolu bulmaya çalışıyorum. Bu konu hayatî bir mesele oldu. Tekrar tekrar aramaktan yorulup tekrar tekrar vazgeçmemem gerek ve..artık durmadan başa sarmak ızdırap verici olduğu kadar çok da anlamsız geliyor. Olayın hiç bir zevki de kalmadı yani:)

Korkarım kafayı fena taktığım bu sorunun cevabını bulamadığım sürece başka bir şey düşünüp, başka hiç bir konuyu yazamayacağım!!!

..
Buralarda yok mudur acaba....bu çiçeklerle bezeli mucize yolu bilen..gören..duyan..bir hayırsever, bir bilge kişi???

papatyaları çaldığım yeri unuttum..özür ve teşekkürlerimle.

Perde düğmesi ve ben..

2009-08-18T01:31:00.007+03:00

Güneşlikler babadan kalma emektar merdivenin en üst basamağında parmak uçlarına basılmak sureti ile şen şarkılar eşliğinde takılmıştı yerlerine. En sona kalan tüllerin bir kaç düğmesinin makina içinde kaldığı gözlenmiş ama, bu husus o esnada kafaya fazla takılmamıştı. Çünkü düğmeler vakt-i zamanında birer santim arayla geçirilmişti tüllere ve üç beş düğmenin eksikliği mesafeyi olması gerekene yaklaştırmaz gibi görünmüştü göze.

Hâl böyle olunca neşemi bozmadan çıktım yine merdivenin tepesine. Ama gel gör ki biraz yorulmuştum sanki. Boynum tavana bakmaktan, kollarım havaya asılmaktan, omuzlarım hadi diyelim hamlıktan, ayak parmaklarım 53 kilo ağırlığı yüklenmekten sızlanmaya başlamışlardı artık.
Bütün bu sızlanmayı duymazdan gelmeye çalışırken ne olduysa oldu birden kendimi 'salak' derken buldum kendime. Çıkan düğmelerden ikisi yan yana iki boşluk bırakmıştı ve ben merdiven üzerindeyken düğmeyi tüldeki yerine geçiremiyordum. Düğme benle inatlaşıyordu. Ve orada merdiven tepesinde ne düğmeye ne tüle..kendime kızmıştım yine...

-Neden bu başına gelenler geliyor senin başına biliyor musun?
Salaksın kızım sen. Kafan çalışmıyor. Bunun olabileceğini görmedin. Ama yok..gördün..gördün de olmama olasılığını daha çok gördün. Uğraş bakalım..işin gücün yok buracıkta düğmeyle inatlaş şimdi.

Neşem kaçmış, kan tepeme çıkmıştı sanki. Sergilediğim komediyi farkedemiyor, söylendikçe söyleniyordum.
Sonra düğmecik, odanın -yorgun ayağıma on dakika sonra büyük zevkle batacağı- bir kuytu köşesine düşüverdi.

İşte kendimi o zaman gördüm. Beş basamaklı döküntü merdivenin üzerinde elinde bir tül yığınıyla tünemiş, somurtmakta ve söylenmekte olan beni.
Kendimle ettiğim kavgayı elimden kurtulmak suretiyle düğme kazanmıştı.

-Evet salaksın sen. Her şeyi kafasına takan, sıkıntıların en ince ayrıntılarına tekrar tekrar girmekten bıkmayan..başına gelen en basit zorluğa aman vermemek için mücadele eden bir salak.

Oysa düğme tüle takılmayı reddetmiş, gördüğüm kadarıyla tül de bunu hiç ama hiç dert etmemişti. Düğmelerindeki eksiklik sırıtmıyordu üstelik.

Görüp, dinlemek, anlamak..

alacağını almak ve vereceğini vermek.

Sonra yürümek..gitmek usulca..

Yeri ve zamanında..asılmadan..takılmadan.

Devam etmek.

Oyunun kuralı olsa gerek.

***

Ufukta sonbahar belirmeye başlarken ben de nefes almaya ve dünyamı yeniden görmeye başladım bir nebze. Poyraz, önüne kattığı şu son sıcakları savurduğunda gökyüzünün uçsuzluğuna, sevgili atıl bünyem de hayatı tam kapasiteyle yaşamaya geçecektir nihayetinde...Şimdilik ilk faaliyet olarak (nedense) ev temizliğini seçmiş bulundum.

Üstünkörü yapılan genel ev temizliğinin ardından tül ve güneşliklerin yıkanması sıranın başındaydı.. Sıradaydı..başındaydı derken, ardından sıranın hemen başka işlere geleceği düşünülmesin lütfen. Kolay mı öyle koskoca yazın ataletinden bir çırpıda sıyrılıvermek?

Bu haftalık hepsi bu kadardı.

Korkma

2009-06-22T04:00:00.003+03:00

Yaşamdan korkmaya ne zaman başlanır bilemiyorum. Belki üst üste fazla yığılınca zor olanlar ya da çok uzun zamandır yığılan hiç bir şey bulamayınca yaşantımızda. Şu ara fazla kafa yormak istemiyorum bu konuda. Bilsem iyi olurdu ama herşeyi bilmek zorunda da değilim klasörümün içinde saklamaya karar verdim bu soruyu. Sonra çok gerekirse artık bilmek zorundayım klasörüme taşır, öğrenirim!

Şimdi yaşamdan korkarken biz, -o esnada gözler korkuyla büyümekte olsa bile-korkuyla dola dola başka bir şey görmez olursak eğer, bir süre sonra bir dolu güzellik, çözüm ve çare dolaşsa da gözün önünde, onları göremeyebiliriz. Böylelikle aklımızın içinde bir yanda yepyeni korkular ve yepyeni sorunlarla boğuşurken diğer yanda biliriz ki; aslında çaresiz değiliz.

***

"Kimsenin ipiyle kuyuya inmem ben"

Yıllar önce düstur bilmiştim bu cümleyi. Şimdi anlıyorum ki yıllardır sırtımda taşıdığımca ağırlaşmış bu sözün anlamı. Kimsenin ipiyle kuyuya inmem..her işimi kendim yaparım..kimseye sırtımı dönmem. Bunlar güçlü ve güçlü olduğu kadar ağır ifadeler. Herbiri ve benzerleri...taşınabilirlikleri taşıyanın cürmüne bağlı sözler hepsi.
Kimsenin ipiyle kuyuya inmemek..zor. Ve kendi ipinizin kısa kaldığı bir an geldiğinde o an yeni korkuların ufku örtmesinden korkar oluyorsunuz ki...bu çok daha zor.

Demem o ki, artık böyle bir iddiam yok. Güvenileceğe güvenmeyi bilip, inanılacağa inandığımda bu hayatta korkulacak hiç ama hiç bir şeyin olmadığını hatırladım çünkü.

Özetle Livaneli'nin türküsünde söylediğini yapıyorum artık:

Birgün çok bunalırsan
denizin dibinde
yosunlara takılmış gibi soluksuz,
sakın unutma gökyüzüne bakmayı.
Gökyüzü senindir
Gökyüzü herkesindir

Yıldızlı Gece-Vincent Vangogh

İnsan Bilmek İçin Yaşar

2009-06-17T01:48:00.006+03:00

Öğrenme isteği kedilerin doğasındandır ama, şu dünyada merakın hası da insandadır. Bu böyle olmasaydı eğer, insan, insan olamazdı. Çünkü aslında insan bilmek için yaşayandır.

Gerektiği gibi veya insan gibi yaşamak için veyahut gerçekten yaşamak için -boş şeyleri değil elbette- gerekli olanı bilmek şarttır.

Çünkü insan, bilmek için yaşayan ve içinde yolculuklar yapmaya muhtaç olandır.

Bir insan neyi öğrenmeyi, neyi keşfetmeyi seçtiyse yaşamının amacını da o yönde belirlemiş olur ki; bence sırf bu nedenle bile, en elzem ihtiyaçlardan biridir bilmek.

Bir gün bir bilgenin dediği gibi: Gerçek neyse odur, gerçeklik ise, senin ondan ne anladığın. Bilgi bir teori, bilmek ise deneyim...Bilmek gördüğündür, bilgi ise birinin gördüğü hakkında anlattıkları...

***

Bilmek nedir'i bilmek için bilgiyi yaşamak şarttır.
Bilgiyi kullanabilmek içinse yaşamak!

Kanatları Kelebek..

2009-05-19T08:36:00.015+03:00

Önceki yazımın sonuna yerleştirmek istediğim netten bulduğum bir mesel vardı..
Yazının çok uzun olacağı ve böylelikle okuyana sıkıcı geleceği endişesiyle son anda vazgeçmiştim. Ama şimdi sanki bir eksik tamamlanacakmış gibi ve o sanki benim hikayemmiş gibi..paylaşmak zorunluluğu duyuyorum.
Çünkü okuduğumun ve öğrendiğimin benim olması için onu yaşamalıyım ya da hiç değilse...belki ilk aşama olarak paylaşmalıyım. Madem ki ilk sahibi bunu yapmış...ben de sizinle paylaşıyorum:

Zamanın birinde iki tane kız kardeş varmış, nasıl akıllılarmış anlatamam. Etraflarındaki ve okuldaki tüm bilgi onlara yetmez olmuş.

Bir gün, anneleri onları dağdaki bilge adama götürmeye karar vermiş.
Kızlar, bilge adamla karşılaşınca ona sorular sormaya başlamışlar.
Bilge adam bütün soruları doğru cevaplamış; kızlar çok sevinmişler ve annelerinden eğitimleri için bir süreliğine izin isteyerek bilge adamın yanında kalmışlar. Sordukları soruların hepsinin cevabı doğruymuş.
Bir süre çok mutlu olmuşlar; ama sonra sıkılmaya başlamışlar.
“Bilgenin bilemeyeceği bir soru bulmamız lazım” diye düşünmüşler.
Kızlardan biri bir gün “buldum!” diye sevinmiş. “İki elimin arasına bir kelebek koyacağım ve bilge adama soracağım, “avucumun içinde bir kelebek var. Canlı mı, ölü mü? “Ölü” derse kelebeği bırakacağım. “canlı” derse avucumu hafifçe bastıracağım. Her ne derse cevabı bilemeyecek.”

Kızlardan birisi kapalı tuttuğu ellerini bilgeye doğru uzatmış ve sormuş:
“Avucumun içinde bir kelebek var; canlı mı, ölü mü?”

Bilge adam cevap vermeden önce uzun süre kızın gözlerine bakmış ve cevaplamış : “Senin ellerinde kızım. Senin ellerinde…”

(Kaynak: Ahmet Şerif İzgören, Avucunuzdaki Kelebek)

Bu hikaye insana sanki bir "herşey senin ellerinde" mesajı vermek ister gibi..ama ben öyle bir mesaj almadım..
"Şu kelebek kanatlı hayatı sakın..yaşamış olmak için yaşama. Layık olduğu gibi yaşa ve asla öldürmeyi düşünme onu" oldu bana düşen hisse..

İŞARETLER

2009-05-19T05:56:00.018+03:00

*Ne yapmak istersem isteyeyim isteğimin gerçek olması için, inanca ve cesarete ihtiyaç duyarım.

*İsteğimin şiddeti, inancımın derinliği ve cesaretimin büyüklüğü oranında güçlü olacağımı bilirim.

*İstek ve inanç bendendir,

*cesaretse emanettir inancımdan.

İsteğimin ardında yatan asıl nedenlerin ya da gerekçelerim safsa eğer, yukarıdaki satırlarda yazılanlar kendimi çaresiz hissettiğim anlarda müthiş bir iksir olmuştur bana.

***
Pazar günü biraz kafa dağıtmak amacıyla 'boş ve lâkin biraz da hoştur' diye düşündüğüm bir film izledim. Üzerimde yer kaplamayacağını umduğum film, umduğum gibi çıkmadı pek. Biraz mesaj kaygısı! taşıyor diye filmi anlatmayacağım ama, mesaj kısmına dokunmamak, üzerimde kalan etkisini aktarmamak elimde değil ne yazık ki:)

*

Yapmak istediğinin doğruluğundan ya da gerçekten yapması gerekip gerekmediğinden emin olmak isteyen genç kız, onun kaderi olduğunu söyleyen bir işaret görmeyi beklemektedir. Ve kader ânı geldiğinde yapması gereken eylemi yapmamayı seçerek sonunda bu hareketsizliğinin o beklediği işaret olduğuna karar vermiştir.

Öyle ya..eğer kaderi isteseydi giderdi gitmek istediği yere ve yapardı yapacağını.

Şimdi..burada kızımız bence önemli bir faktörü ya bilmemekte ya da en olmayacak bir biçimde gözden kaçırmaktadır. Hayatı isteklerle kurgulamaya çalışmak bazılarımız için saygı uyandırıcı bir çaba olabilir fakat, ben ne yazık ki onlara tek başına çok fazla anlam yüklemenin yanlış olacağı kanısındayım.

Eğer isteklerimize ulaşmak için ortaya konulan eylemler olmazsa, o istekler hayallerimiz olmaktan öteye bir adım dahi geçemeyeceklerdir.

Sonuç olarak beni destekler biçimde bir yanıt geliyordu filmin sonunda (ortada alenî bir soru vardı da ben aktarmadım zannetmeyin lütfen..burada kafalarda oluşturulmak istendiğinden şüphelendiğim bir gizli soruya verilmiş yanıtı kastediyorum) ki o yanıtlar iki küçücük cümleye sığdırılmış biçimiyle şöyleydi:

"Kader bir şey yapmak istediğinde bunu tek başına yapmıyor..
(bizim) oraya gitmemiz..orada olmamız gerek"

...

"Kaderi şekillendirmemizin kaderimiz olduğunu düşünebiliriz"

***

Bu yazının amacı, her ne kadar sadece onu işaret eder görünse de kader konusunda düşünce beyan etmek değildi. Önceki cümlede "bu yazının amacı" dışında belki fasulyeden bile olsa özne sayılmayacak bir özne daha vardı ki ben asıl ona işaret etmek isterim.

Bunu yapabilmem için de yukarıdaki iki cümleye filmden birer cümle daha çekeceğim.

"Kader bir şey yapmak istediğinde bunu tek başına yapmıyor.. (bizim) oraya gitmemiz..orada olmamız gerek. Köprü oluşturmamız gerek..sevdiğimiz için."

...

"Kaderi şekillendirmemizin kaderimiz olduğunu düşünebiliriz.
Kader birini sevmek için oluşturduğumuz bir köprüdür."

Sizin için şu ana değin hangi anlamı taşıdı bilmiyorum ama, yazının başlığı benim için çok önemli.

Köprü kurmak ya da işaretleri izlemek... Bu ikisi aslında hepimiz için önemli değil mi?

Beni okuyan dostların hatırlayacağını umud ediyorum ki; bu sayfalarda daha önceleri sevgi adına bir köprü yapmak gayretimden söz etmiştim..Tam da mevcut gücümü fersah fersah aşan bir gayretin içinde olup olmadığımı sorguluyorken, dikkatimi dağıtmak amacıyla yaptığım kaçamaklardan biriydi bu filmi izleyişim.

...

Köprü kurmak ya da işaretleri izlemek...
Bu ikisi aslında hepimiz için önemli değil mi?

'ANLAM'AK İÇİN SORULARIM VAR.....

2009-05-10T09:53:00.021+03:00

Kabullenmek midir mutlu yapan insanı?

Ya da direnmek ne zaman mutsuzluğa neden olur?

İnsan kendisine çizdiği yolda -bazen cesareti tükenir gibi olsa da- yılmadan ilerlemeli ve kaçınılmaz olanla çarpışana kadar direnmeli. Kaçınılmaz olanın ne olduğunu şu an için söyleyemem..Ancak yaşamaya zorunlu kılındığımız her şey olabilir. Hayat durgun bir göle değil de kimi zaman sakin ama çoğu zaman çağıldayan ve azgın bir nehire benzetilir çoğunlukla. Gayesi denize çıkmak olan ve yolda topladıklarını beraberinde denize aktarmak isteyen muazzam bir nehirdir o..

Hemen her daim akıntıya karşı kürek çekmek bana en önemli işimmiş gibi gelmiştir. Ara sıra hedefe kilitlemekte zorlanır gözlerim; bazen geçmişe bazen geleceğe takılır. Kürekleri unuttuğum zamanlar olur bazen de. Çırpınmaktan yorgun düştüğümü görüp, boşu boşuna güç ve zaman kaybettğimi düşünürüm o zaman. Ama gizliden gizliye yanıldığımı bilirim böyle düşünmekle.
Çünkü tüm yüreğimle inanırım ki: İnsan yitirdiği değerin acısını söndüremeyebilir, ama hanesine -mum ışığı gibi de olsa -bir ışık görmüş , hattâ belki o ışıkla aydınlanmış olma kazancı yazılacaktır.

*

Peki ya aslında direnç?..kaos ve huzursuzluk getiriyor olabilir mi hayatımıza?
"Yaşama savaşını dingin ve teslim olan kazanır" diyenler haklı mı yoksa? Onlar ki "sen çalış çabala ne çıkarsa bahtına...Senin için iyi olan verilecektir sana" diyorlar. Bir de "yaşamla uzlaş" diyorlar ki onların uzlaşmaktan ne kastettiklerini tam olarak anlayabilmiş değilim. Elbette bana verileni kabul edeceğim çünkü, uzlaşmak en sonunda ele geçene razı olmaktır. Veya fırtınanın, selin ardını görmek, hikmetini kabul etmektir yolda. Ve kabul ediyorum ki; bunu çok yıpranmadan başarmak güzeldir. O halde onların direnmek dedikleri hiçbir yere varmayan yolda ısrar etmek olsa gerek. Bu konuda söylenecek fazla sözüm olamaz. Bunun anlamsızlığını görmezden gelenin aklı başına her zaman devşirilmemiş midir?

İnsan haddini, sınırını bilmeli ve kendisine verilenle mi yetinmeli?
Bu da kafa karıştıran bir başka soru..öncekinin ardına düşerken, ardından başka sorulara kapı açan..
Eğer öyleyse insanın haddi - hududu nedir? Nerededir?
Ve bunu kendisinden başka bu dünyada en iyi kim bilebilir?
Ya verilenin aslında sadece bir parçasını görüyorsak? Ya almak istediğimizi alabilecekken vazgeçiyorsak?

*

Yaşama karşı değil, onunla birlikte uzlaşı içinde..edinilmek ya da ulaşılmak istenen için sonuna değin çalışmaya inanıyorum..Burada gaye hayattan almak..sadece kazanmak değil; ona eldekiyle gönüldekini sunabilmektir de. Alınandan bağımsız olarak vermek hayata katılmaktır, hayata ondan olanı sunmaktır....Daha ötesinde Hayata hizmet etmek borçtur, yükümlülüktür..Özetle; bize verileni en güzel biçimde işlemek ve onu en iyiye ulaştırma gayreti içinde olmak insan haysiyetiyle ilintilidir.

Ancak bundan farklı bir şeyden -ister vermekle ister almakla olsun paya düşeni görmek için sonuna kadar kürek çekmekten söz ediyorum. Öyle mızıl mızıl mızıldanıp, gördüğünü isteyen bir arsız çocuk gibi değil..Kutsala hizmet eder gibi ya da onun için var gücümüzle çalışmaktan söz ediyorum.

Elbette gayeye ulaşmak önemli..ama bana kalırsa önce denemek de önemli. Adı üstünde o bir deneyimdir ki; Sevgili Hasretsenfonileri Hocamın dediği gibi; tecrübe kazanmakla da kazanmış oluruz sonuçta. Evet yeri geldiğinde yön, biçim ya da araç değiştirerek (bu öğüt de dostumun baha biçilemez bir armağanıdır ve burada uzlaşmanın farklı bir karakteri gözler önüne serilmektedir) verilecek olanı hak etmek için yaşamalıyız..

Hepimiz için farklı olup olmadığını bilemiyorum..Ama benim için hayatın anlamı bu olmalı.

Etkiyle Tepki : BİR SINAV

2009-05-03T03:36:00.007+03:00

Beklentilerimize karşılık vermeyen ve bu defalarca yapan birine kızgınlık duyulmasını doğal karşılardım..taa ki bu düşüncemin yanlışlığını farkettiren son derse kadar.

Alamıyorsak bu vermeyi başaramayışımızdan mıdır? Belki öyle..belki değil...Açıkçası kendime karşı dürüst olmaya çalıştığım sürece bu konuya fazla takılmamakta kararlıyım. Almayı dert etmediğim sürece bu hiç sorun olmaz. Ama işte konu bu! Almayı dert etmek: konunun-sorunun ta kendisidir bu. Bazı durumlarda almayı dert ediniyorum hâlâ. Açıkçası sevgi bağı kurma ve sürdürme çabalarımda karşılık beklediğimi anladığımı itiraf ediyorum.

Beklentilerde üzüntü-kızgınlık-öfke kaçınılmazdır aslında. Çünkü en azından bir şey-tek bir şey olsun tam istediğimiz gibi olmayacaktır ve kusur arayan gözler aradığını bulacaktır mutlaka.

Beklentilerimizin öznesi kim olursa olsun..Kimse bizim istek veya beklentilerimize karşılık vermek zorunda değildir. Karşılık bulmak hoştur, muhteşem olur ama kimsenin buna zorunluluğu yoktur. Ancak bunu bildiğimiz zaman etkilerin ardında yatanları görmeye çalışır ve kızgınlığı anlayışa dönüştürebiliriz.

Esasında büyük hatayı tekrarlıyorum yine..Hayır..Bunu bilmek, her daim hatırda tutmak yetmez: bilgiyi özümsemek gerek. Vakit kaybetmeden duygularımı aklımla an içinde dengelemeyi öğrenmem şart oldu. Yaşadığım..ve dahi tekrar tekrar yaşadığım olayların ya da aldığım derslerin sınavından geçmek istiyorsam isteğin ihtiyaca (mecburiyete) dönüştüğü noktadayım demektir. Bir sınavı veremezsem ardından daha zorlusu gelir...

"Bildiklerini özümledin mi?

hayatına katabildin mi?

Bilgi senin oldu mu?"

Ve benzeri sorulardan sonra sonunda bir de meydan okunur:

"Hadi göster bakalım bildiğini..yap yapabiliyorsan"

Bildiğim bir şeyler var evet..hakkımı teslim etmeliyim..Ama bu sayfa onlara ait değil...
Şimdi duygusal emeğimin karşılıksız kalmasına üzüntü duyduğumu itiraf etmek zorundayım.
Üzüntü duyuyorum..o halde karşılık bekliyorum...hâlâ?..

Bir notere gidip ahmaklığımın tescilini mi yaptırsam acaba! Çünkü..belki ancak ahmaklar büyük sınavlardan muaf tutulur. Ve ancak bir ahmak olduğumu kabul edersem rahat ederim...de ben böylesi bir rahatlığı hiç istemiyorum. Elbette sakin-sakin kıyıdan-kıyıdan gidiversek iyi olurdu. Ne var ki benliğe karşı yapılan savaşların çocuk oyunu tadında olmadığını söyleyenler haklıymış..Dolayısıyla diyorum ki; pes etmedim. Edecek de değilim. Karşılık beklememeyi öğrenmek istiyorum.

***

Duygularımı, düşüncelerimi, inançlarımı ve bazen yaşadıklarımı aktarıyorum ya burada..hepsi etkileşim..iletişim..ve paylaşımla bilginin edinilmesi, varsa bilginin pekiştirilmesi ve özümlenmesi adına. Sonuçta burası da bir arena..yaşayanların yaşadıklarının izlerini taşıyan. Belki de bunun için seviyorum burayı..izlerden payıma düşeni okuyabildiğim ve öğrenmeye burada da devam ettiğim için. Ama ille de arkadaşça yaklaşımlarını seviyorum böyle izler bırakanların. Çünkü her yerde her zaman..asıl maksat muhabbet olsun istiyorum...

Son söz: Yaşamak üzerine gönüllü eğitim alan ben, aldığım derslere katkıda bulunan herkese ve her şeye içtenlikle teşekkür ediyorum; sevgilerimle.

Koşsam..

2009-04-25T01:32:00.008+03:00

Tam bin yıl sırtımda taşıdım, şimdi yetişemiyorum zamana.

Koşsam belki yakalardım ama, yaprak kımıldamıyor içimde...

Yaşamak Cesaret İster

2009-04-19T07:48:00.006+03:00

Aklımla yaşarsam güvenlik ve esenliği garantilermişim gibi gelir her zaman..

Bununla birlikte aklımı ruhuma denk getirir de, ikisini birbirine harmanlar, bütünleyebilirsem itina ile..o zaman da insan olmanın hazzını duyarım.

Ruh dediğim gönlümdür; duyguya mekan olmuş can evim, yüreğimdir benim...

Sonsuz olan'dan gelir Ruh, sonsuzdur, sınırsızdır. Ve aklın sınırları hepimizce malumdur..

Akıl ışıklanmaz ise ruhtan, kalıplara soktuğumuz düşüncelerden ve o dar kalıplarda yaşamaktan ibaret olur hayat. Teraziyi iyi ayarlayıp, denge kurmalı...gönülle akıl, can ciğer dost olmalı.

"Akıl ruhtan feyz alır" diyen Mevlana, işiten kulaklara tefekkürden ibaret olduğumuzun sırrını da vermiş:

"Can konağını aramadaysan, cansın; bir lokma ekmek arıyorsan, ekmeksin. Şu nükteyi biliyorsan işi biliyorsun demektir: Neyi arıyorsan O'sun sen!"

Elimiz korkak alışmışsa ya da çaresizliği öğrenmişse aklımız, insan oluşumuzu kutlamaktan mahrum kalırız.

Sözümün özüyle; isteyebilenler, isteneni inançla perçinler ve çabayla işlerlerse onu, olacak olanı yaşamaya hazır olurlar.

Yaşamak için cesareti seçer
ve yolculuğa çıkar insan..
kalıplarından sıyrılıp,
hem dem yeniden..

yeniden..doğar..

Farkında mıyız?

2009-04-05T05:33:00.014+03:00

"..Bir tek kalbin kırılmasını önleyebilirsem, boşuna yaşamamış olacağım. ... ya da bir ardıç kuşunu yeniden yuvasına koyabilsem, boşuna yaşamış olmayacağım." (Emily Dickinson)

galeri.milliyet.com.tr

İnsanlar.. çoğu birbirine benzer ya da çoğu farklı..

hiç biri boşuna yaşamaz..yaşayamaz.

Denir ki, herkes resim çizmede bir boyutsuz tuval üzerine..

bilse de..bilmese de.

Ancak resmi eser yapan, gerekçelerdir..

gerekçelerin saflığıdır..

ve resmin..ve gerekçenin..ve saflığın..farkında olmaktır..

Gönül işi!

2009-03-27T02:40:00.020+02:00

Elini her uzatışında ona..

cısss! dediyse hayat sana,

ayağının korkak olmasını anlayabilirim.

Kafa işi bu; gönül işi değil.

Ya peki yüreğin?

Şu hayatın temeli olan yüreğinin aklı yok mu senin?

Sevgi korkudan büyük..

Sevgi acıdan büyük....

öyleyse söyle yüreğine..

kırık camlar üstünde yürümeyi sevsin!

"Hayatımızdaki gölgelerin çoğu kendi güneşimizin önünde durmamızdan oluşur." (Ralph Waldo Emerson)

Bir tuhaf rüzgâr..

2009-03-17T23:58:00.005+02:00

Kırılırken şu taştan kalıplar ve birer birer yumuşarken sivrilikler,

insan yüreği buz kesmiş havalarda ısınırmış meğer..

avaz avaz açığa çıkmaktayken içimdeki 'olan',

soğuk rüzgârların ortasında yanmaktan başka birşey yapamam şimdi.

"Tarlada yağmura bıraktım yüreğimi,

Rüzgâr içime işliyor." (Matsuo Basho)

DENGE

2009-03-08T08:31:00.004+02:00

Gerek ruhsal gerek maddi anlamda güçlü olmanın, insanlık vasfımızı koruyabilmemiz için olmazsa olmaz bir şartı olduğunu düşünüyorum.
Güçlü olmak da yüreğimize inebilme yeteneğini geliştirebilmemize bağlıdır bana göre.
Yaradılışı gereği duygu derinliği ve yoğunluğu fazla olan insanlar, genel ama yüzeysel inanışa aykırı olmasına rağmen akıl ve düşünce denizinde rahatça kulaç atabilmekteler.
Ancak her iki alanda da boğulmadan yol alabilmek..ifrat ve tefritten kaçınıldığı takdirde mümkün görünüyor.
"..Hazinedar giderse hırsız hazineyi çalar" diyen Hacı Bektaş-ı Velî'nin sözünden hareketle kendi adıma aklıma (hazinedara) mukayyet olmaya çalışıyorum.
Biraz daha ileri gidecek olursam kayıtlı olanı korumaktan öte; onu büyütmek için elimden ne geliyorsa ardıma koymamaya çalıştığımı bile söyleyebilirim.
Sahip olunanı eylem planına dahil etmek iç ve dış dünyada işletebilmek önemli ne de olsa..Ancak akıllı tutumun yanısıra duygular ve içgüdüler ihmal edilmemeli.
Çünkü duygular göz ardı edildiğinde..düşünce tek başına gereksiz acılara neden olabilmekte..Öyleyse akıl - düşünce - duygu - sevgi - iç güdü - iç görü arasındaki dengeyi kurmaya odaklanmak en iyi çözümmüş gibi geliyor. Akıl ile gönül arasında öyle sağlam bir bağ kurmalı ki insan; yüreği bir yanda meydan okuma çığlıkları atarken dünyaya..öte yanda sınırlı düşünceler zihnini saran korkuları ve kötümser bakışlarıyla, yola çıkmaktan hoyratça bir tutumla alıkoyamasın hem ruhu hem de bedenini.

Dar düşünce kalıplarıyla endişe ve şüphelerden kurulmuş dünyasında yaşayan bir ruh, gerçek ihtiyaç ve isteklerini belirlemeyi ertelemeyi seçmiştir.
Böyle olunca da gerçek ihtiyaç ve isteklerimize ulaşmayı değil, kendimize dayattıklarımızla yaşamayı seçmiş oluyoruz.

Bir çırpıda anlatılmaya yeltenilen bu cümleler, kurucusu tarafından hayata henüz geçirilememiş olabilir. Ama aradığını kendinde aramaya başlayan bir insan olarak, bunun imkânsız olmadığından eminim.
Burada şu kadarını söyleyebilirim ki anlayabildiğim kadarıyla dengeye ulaşmak çok ciddi çalışmalar gerektiriyor . Ve özellikle bu konuda 'anlayabilmekle' birlikte 'yapabilmenin' gerekliliğinin az veya çok bilincinde olduğumu söyleyebilirim. .

Afrika Menekşesi

2009-03-01T00:00:00.005+02:00

Bir süre önce güven ve inanç eksikliğine takılmış durumdaydım...Güvenmek ve inanmak konusunda içimde ufak! bir sorun var(dı) ama, nedir, nerededir, niyedir'ini bulamıyordum. Baktım ha deyince olmayacak..zamana güvenip:) bıraktım sorunu, dipsiz bilgi kaynağının toprağına..Zaman geldiği zaman istediğim bilgi, olgunlaşır düşer birgün benim ellerime de...

Dün geçen süre içinde kendime bir çözüm edinmiş olduğumu farkettim..
Diyelim ki, balkonumdaki afrika menekşesini soğuktan korumak için getirip her daim görebileceğim bir yere koydum. Karar verdim, onun tomurcuklar verişini, tomurcukların mor çiçeklere dönüşüp, bana gülümseyişini sabırla bekleyeceğim..Ama bir nedenle anladım ki, çiçeğin açabileceğine olan güvenim ve/veya inancım tam değil. Peki bu güven eksikliği çiçekten mi kaynaklanmaktadır yoksa benden mi?
Çiçeğin açmak zorunda olmadığı varsayımından hareket edersek ( çiçeğe açmadığı taktirde 'neden açmıyorsun' diye hesap soramıyorsam bu onun bana cevap verme yetisine sahip olamayışından değil, ona ne kadar gözüm gibi baksam da bana gülümsemek zorunda olmadığını bilişimdendir bana göre) buradaki inanç kendime olan inançtır ve inanç eksikliği de kendime olan inanç eksikliğidir öyleyse.

Çünkü olmasını istediğim olayın gerçekleşmesi için gerekli olanı yeterince yapamayacağımı düşünüyorum.

Çünkü..belki herşeyin havadan, bedava gelmesini umacak denli cahilim.

Çünkü belki..sorumluluk duygum yeterince gelişmemiştir..belki yeterince iyi olmadığımı düşünüyorum..
belki de geçmişte yaptıklarımı ya da yapmadıklarımı düşünüyor ve böylelikle yapabileceklerime bir ölçü biçerek beklentilerimi tırpanlıyorum..

Ve böylece yapmak istediğimi yeterince isteyemiyorum belki de.

********
Ve sonunda anladım ki, kendimi -bilinçsizce- eksik veya hatalı gördüğüm sürece "haketmiyorum" kâbusları görmeye devam ederim.

Sonuç olarak kendime herhangi bir biçimde ölçü biçmekten -bilinçli olarak- vazgeçmeli, istemeli, güvenle beklemeli ve menekşelerime gözüm gibi bakmayı hiç ihmâl etmemeliyim:)

Kötülük ve Vicdan Üzerine

2009-02-21T04:33:00.004+02:00

Gecenin yarısını aşalı tam bir saat olmuş..Köpeklerin havlamalarını dinliyorum. Çok uzaktalar.Karşı dairedeki çiftin bir eşi, az önce evine girdi. Gecenin karanlıklarına karşı kapıyı kilitlemekte şimdi.

Köpekler..karanlığa karşı havlamakta halâ..Onlar dışarıda ve karanlıktalar..ama karanlığa ait olmadıkları aşikâr.

Bahariye Caddesinde yoğun karın altındaki köpecik geliyor yine gözlerimin önüne. Bir giyim mağazasının önünde, sırılsıklam olmuş çaresiz bedenini, yine sırılsıklam bir paspasın üzerine sermiş..titremekte.Sanki umutsuzluktan doğan bir yorgunluk görüyorum yüzünde..ve yıllar oldu o görüntü gözlerimin içinden silinmedi. Korkarım hiçbir zaman silinmeyecek de.

"En büyük mazhariyet kendi kendinden memnun olmaktır ve biz, kendimizden memnun olmağa lâyık olmak içindir ki, hür yaratılmış ve ihtiraslarımıza karşı vicdanlarımızla set çekebilecek kabiliyetle silahlanmışız" diyen J.J.Rousseau'ya inat...kendimden memnun olmadığım anlardan birini yaşamıştım o karlı günde, Bahariye'de. Aynı sözler insan olmakla birlikte sahip olduğumuz hürriyete ve yüklendiğimiz sorumluluklara dikkâtimi çekiyor. Öyle ya vicdanlarımızı susturabilecek ya da konuşturabilecek hürriyete sahip tek yaratılmış varlık biz değil miyiz?..

Belki bir köpek ısırmıştır popocuğunu bilinmez..bazılarımıza bazı hayvan sesleri ürkütücü gelir. Bana göreyse "Allah rızası için o köpeği Kemerburgaz'da bırakıver" diyen adamın sesi korkunçtur. O sese hangi inanca, hangi vicdana sığar Allah'ın rızasını böyle bir fiile dayandırmak" diye sormak isterim..soramam. Böyle soruların sonsuza değin karanlık boşluklardaki o yere mahkûm edildiğini gören bir insan olarak..

İhtiraslarını doyurmak ve gerçekten korkmaları gerekeni görmezden gelebilmek için insanlar, vicdanlarına set çekmeyi tercih ediyorlar...
Bense olanı biteni izliyorum sadece..İzlemekten yorgun düşene kadar izliyorum.
Gönül yorgunluğu sadece umutların boşa çıkmasından olmazmış diyorum sonra da kendime....

Bir Armağandır Ağlamak..

2009-02-17T08:00:00.001+02:00

"Bir gün bir çocuğa sormuştum, deniz neden tuzludur diye.
Babası uzun bir sefere çıkmıştı. Çocuk hemencecik karşılık verdi:
Deniz tuzludur, çünkü denizciler durmadan ağlarlar!
Neden denizciler böyle çok ağlar ki?
Çünkü, dedi, yolculukları bitmez. Onun için de mendillerini hep direklere asıp kuruturlar!
Gene sordum: Ya niçin insanlar üzgün olunca ağlar?
Çünkü, dedi, daha duru görebilelim diye, gözlerin camını ara sıra yıkamak gerek!"
(August Strindberg, Düş Oyunu)

Google karıştırırken rastladığım bu minik öyküye aşık oldum. Muhakkak denizci çocuğu olmamın da etkisi vardır bunda.. Ama duygularını biraz abartılı yaşayan biri olarak ben, bu öykünün her okuyanda bir minik duygu şoku yaratacağını düşünmekten kendimi alamadım.

Orianna Fallaci 'Yalnızca çok ağlamış olanlar, yaşamı tüm güzelliği içinde algılayabilir, keyifle gülebilirler' der Doymamış Çocuğa Mektup'unda. Gerçekten de..güldüklerinde en yürekten gülmezler mi büyük üzüntüleri yaşayanlar? Ya da sevincin-sevmenin- sevilmenin ve hepsinin temelindeki hayatın anlamını tam olarak yaşamazlar mı onlar..?

Tıpkı öyküdeki çocuğun dediği gibi.. Ağlamanın zihnimi temizlediği zamanlar olur..

Sevincimi katlar ağlamak..

Sıkıntılara katlanma gücü verir bazen..

Bazen de arada bir bağ kurar İlâhi olanla;

Ve teslim olduğum o anlarda..gözyaşlarımın bir yağmur etkisine sahip olduğunu anlarım..

İşte ben böylesi zamanlarda..ağlamayı seviyorum.

koşulsuz

2009-02-15T07:02:00.007+02:00

Özelliğinden bahşetmişse Yaradan,

sevilmeye değerdir yaradılan .

Ben isterim başımın üstüne..O isterse yanıbaşıma..

Şek, koşul demeden severiz..

Al gülüm-ver gülüm'süz bir dünyada....

BİLMEK..

2009-02-08T23:57:00.008+02:00

"Keşke duygularımızı görebilseydik" deniyor bu günlerde dönen bir reklâmda..
Kulağa tuhaf bir söz gibi geliyor ama, boş bir söz değil aslına bakarsak..

Bizler..duygularımızı göremiyor olabilir miyiz sahiden?
Üzüldüğümüzde üzüntümüzü, sevindiğimizde sevincimizi, heyecanlandığımızda heyecanımızı, öfkelendiğimizde öfkemizi..
Ruh sağlığı yerinde olan bireyler olarak elbette farkediyoruz bunları.
Ama ya onları an içinde fark edip nedenine gidebiliyor muyuz?
Ya da başka bir soruş biçimiyle: duygu ve düşüncelerimizin -an içinde değilse bile sonrasında- derinine inebiliyor muyuz ? İşte sanırım bu birazcık şüpheli..

Kendimi anlamaya çalışmak..anlayabilmek..bilmek: Kendimi bilmek.

Ben duygularımdan ve düşüncelerimden ibaret değilim.
Ben onlar değilim, onlar da ben değil.
Onların hepsi geçici.
Ben değilim.

Duygularımı ve düşüncelerimi kendi içimde benim için yönetmeyi, yönlendirmeyi, kullanmayı becerebilirsem kendimi oluşturma yolunda yürümeye devam edebilirim.

Her şey sevgiyle.

Heyecanlandığımda nedenini sorabilmek kendime..Bu başlangıç için çok önemli bir adım.
Öfkeye kapıldığımda altında yatanın sadece engellenmişlik duygusu olup olmadığını sorgulayabilmek..Engellendiğimi, özgürlüğümün kısıtlandığını hissettiğimde bunun nedenini merak edebilmek hayatî bir anlam içermekte bence. Çünkü ilki sorumsuz bir davranışa ulaştırabilecekken beni, belki diğerinin bir yerlerde gizlenen suçluluk duygusundan kaynaklandığını görebileceğim..Ve onlara ulaşmayı başardığımda büyük olasılıkla sorunu çözebileceğim...
...........
Peki kendime gösterdiğim bu derin ilgiyi başkalarına yönlendirebilir miyim?
Başka insanların duygularını ve düşüncelerini görebilir miyim?
Aslında ilk macerayı deneyimledikten sonra başka seçeneğimiz kalmıyor ve kendimizi bilmeye çalıştıkça süreç, başkalarını da bilmeye götürüyor bizi.

Kardeşimin, arkadaşımın, eşimin....her kimse o, benden başka birisinin endişeli veya kızgın olduğunu bilirim önce. İçinde bulunduğu duygunun asıl nedeninin ne olabileceğini düşünürüm sonra. Onun hissettiklerini hissetmeye onunla duygudaş olmaya çalışırım..
Bazen hiç bir çaba göstermeme gerek kalmaksızın aynı şeyleri düşünebilir aynı hisleri yaşayabilirim onunla.
Ve -diğer- kişinin görünen duygularının ardında acı çektiğini "bilirim".
Tavırlarımsa bildiğim duygular doğrultusunda değişir doğallıkla.
Artık onun derinlere ulaşmasında bir vasıta bile olabilirim..

Bu yaptığım karşımdakini tanımak ve bilmektir bana göre.
Böylece arada bir köprü kurulmuş olur diğer varlıkla...
Köprünün bir ayağı bende diğeri sende..
Bir ayağı yerde bir diğeri her yerde..
ya da...gökkubbenin üzerinde..

Sözün özü..böyle bir şeydir sevmeyi "bilmek" benim bilebildiğim kadarıyla..

AHKÂM

2009-01-24T23:47:00.002+02:00

Bu aralar yeni bir hayatın hayalini kurmaktayım. Dar bir açıdan bakarsak eğer, henüz yapmak adına bir şey yapabilmiş olmadığımdan yazının amacı hayallerin isteklere dönüşmesi ve isteklerin gerçekleştirilmesi yolunda yaşadıklarımı paylaşmak değil. Ben şimdi haddimi aşmama gayreti içinde (kendi deneyimlerimden yola çıkarak) biraz ahkâm keseceğim.
Dediğim gibi bu aralar bazı hayaller kuruyorum. İsteklerimin, sevdiklerimin, sevmediklerimin, yaptıklarımın, yapamadıklarımın, yapabileceklerimin.... hesabını yapıyorum. Evde ve sokakta deli gibi araştırma yapıyorum: Ne yapabilirim? Neyi yaparsam güzel yapabilirim? Ne yaparsam faydalı olurum? İstediğim gerçekten bu mu? Bunda başarılı olabilirim ama, bu başarı beni hoşnut kılar mı?.............

Om'zumun üzerinden geriye bakmaktan vazgeçtiğim gün daha dündü...Ama dünden bugüne döndüğümde geleceğe (tabii bugüne de) yeniden bakabildiğimi görüyorum cesaretle. Bununla beraber dünden öncesine kıyasla daha sabırsız olduğumu da görüyorum. Evet bir açıdan bakıldığında zaman, yenidoğan için bile çok kısa. Hayattaysa yapacak daha çok şey var. Buna rağmen sabırsızlığım zamanın darlığından değil de bilinçli olarak yeni bir şeyler -özümün istediği doğrultuda- üretmek adına duyduğum isteğin şiddetinden kaynaklanmakta. Oysa hayaller ve istekler..sonrasında da amaçlar ya da hedefler hayat boyu feth edilmesi gereken kaleler değil midir gerçekte? Sabırla, azimle, sebatla, çalışmayla ve çoğunlukla birer birer...Buna ister bir meydan savaşıymış gibi yaklaşın, ister sürecin her anından keyf alacağınız bir olağanüstü deneyim olacağını düşünün..Burada herhangi bir yenilgiden veya başarısızlıktan söz edilmesinin kendimize haksızlık olacağını düşünmekteyim. Bir gün arkadaşım yolculuk yapmanın güzelliğinden söz etmişti bu blogda. O zaman hakkını teslim edememiştim ama o haklıydı: Işığa ulaşmak muhteşemdir ama, sonradan yanlış olduğunu düşünsek bile amacı olan bir yola çıkmanın ve yol almanın insanın değerini arttırdığını düşünebiliyorum şimdi.

Bir hayalimiz gerçek oldu diyelim..Bitti mi? Bu kadar mı herşey?
Yeni hayallere, başka isteklere yer olmayacak mı bu koskoca (başka bir açıdan bakabilirsek bunun böyle olduğunu da görebiliriz) hayatta?

Ya da diyelim ki isteğimiz gerçeğe dönüşmedi...yarım kaldı hayallerimiz. Başkasını isteyemez miyiz? Başka bir hayali koyamaz mıyız yerine ya da yanına?

Yepyeni..Bambaşka..Şimdilik onu göremesek de onun bize dönük yüzü pırıl pırılken biz ona sırtımızı mı çevireceğiz? Tamam..O en çok istediğimizden vazgeçemeyebiliriz..Hattâ bir gün onu gerçekleştirmek için şevke bile gelebiliriz..O orada dursun o halde..

Saydım..tam yirmibir yıldır bir dileğin peşindeyim..Asıl gayem değişmedi, umarım da değişmez. Çok yavaş da olsa ona doğru ilerlemekte olduğum düşüncesine kapılmak üzereyim:))

Bana göre kendimizi gerçekleştirmektir amaç; sevmeyi 'bilmektir'. Öğrenmektir hazine bildiğimizi, öğrendiğimizi öğretmektir sonra da. Hizmet etmektir veya kutsala. Kutsalın içine insanı da aldığını kabul edenlerdenim bu arada. Daha aklıma gelmeyen pek çok amaç bulabileceğimizden eminim. Şartlara göre değiştirmek durumunda kalsak da hiç değiştirmesek de...Biricik de olsa üçlesek de...As'lolan amaçtır..Geriye kalansa amaca ulaşmamız için kullanabileceğimiz birer araçtırlar sadece. İster yenisini edinelim ister sahip olduğumuzun üzerine yürüyelim..Bizi amaçlarımıza götürebilecek pek çok araç bulabiliriz yolda.

En klişesinden başka yol bulamadım ama olsun söylemek istiyorum: Hayat devam ediyor. Ve eğer tıkanıklıkları açmazsak ondan alacaklarımızı yeterince alamayız. Ona verebileceklerimizi de sonuna kadar veremeyiz bence. Mutluluğumuzun tadına da tam anlamıyla varamayız böylece.Yolda da kalsa, tamama da erse fark etmez; diğerlerini aratmayacak, yeni zaferler gerek bize..

Hayat Güzeldir

2009-01-16T04:47:00.001+02:00

Bazen korkular içinde bulursunuz kendinizi.
İçinizde veya dış dünyada
veya kalabalığın tam ortasında..

Desteksiz..Korunmasız..Savunmasız..Yalnız.
Yalnız kalmayı fazlasıyla seviyor olsanız bile, sonuna kadar yalnızlık korkusunu,
dibine kadar yaşarsınız.

O vakit ben naçizane, fazla çırpınmayın derim size.
Hayatın başı- sonu ya da karanlıkların ortası değildir çünkü hiçbir şey.

Önce yaşayın yaşadığınız duyguyu..umut..korku..yeis..o her neyse.
Sonra kabullenin korktuğunuzu. Kabullenemeyeceğinizden korksanız bile, kabullenmeyi isteyin her aklınıza geldiğinde. Ama yenilgiyi değil, durumu kabullenin sadece. Korkmak devreleri kapatmasın, çareler için kapılar açsın size.

Bir gün bir bakmışsınız ki, bir zil çalmış; ailenizi veya "ailem" dediklerinizi, dostlarınızın varlığını, sevildiğinizi, önemsendiğinizi..yani..hiç de yalnız olmadığınızı anlatan Hayatın dersini almışsınız.

Çünkü hiçbir şeyin sonu veya başlangıcı değildir, ölüm bile olsa yaşanan,
"hayat aslında güzeldir" diyor hikâyeyi anlatan.

(Doğum günün kutlu olsun küçük kraliçem)

Son Durum Tespit Raporu

2009-01-04T07:37:00.031+02:00

Dünyayı saran ekonomik krizin ülkemizi teğet meğet geçmediği, aksine ortalardan bir yerden nişan aldığı su götürmez biçimde ortaya çıktı. Aslında krizin gölgesi yurdun sınırlarına henüz vurmamışken bile bazı iş çevreleri en radikal, en sert önlemlerini almaya başlamışlardı ki bana kalırsa sırf bu yüzden krizin kapıda olduğunu anlamak mümkündü. (Anlaşılamayacak olan bir şey varsa o da krizin boyutuydu sanırım..) Kriz öncesi duyulan köklü yapılanma! ihtiyacının psikoloji ile yakından uzaktan hiç bir ilgisi yoktu ve alınan o önlemler, direkt olarak fırsat bu fırsat diyenlerin sadece azalması riskine karşı, kâr paylarını garantiye almak için işçi maliyetlerini azaltma çabasıydı. Bence krizin asıl etkisi bundan sonra görülecek. Öte yandan çok karamsar olduğumun düşünülmesini istemediğim için, sözkonusu ekonomik krizin 2000-2002 yıllarındaki krize oranla daha hafif geçeceğini (aslında bazı belli sektörleri daha çok vuracağını okuyoruz her yerde) umduğumu yazıp, kendi ikibindokuzum üzerine küçük bir tespit yapacağım.

Öyleyse bendeki son durum:
Uzun yıldırıcı bir çalışma yılının ardından alınan manevi darbelerin etkileri -özellikle son onbeş gün içinde- onarılmaya çalışıldı. Ardından zor geçeceğe benzeyen yeni yıl ölçülüp- biçildi. Olasılıklar defalarca incelendi. Yıl, başındaki yeni sıfatı düşünceye kadar o denli eskitildi/yıpratıldı ki, ötesi-berisi ve de her bir köşesi ince ince hesaplanan bu dönem, uzun geçse bile asla yıldırıcı olmasın.

Özgüven-Özsaygı-Umut:
Bazılarımız için iş yaşamı, yaşamın geneli içinde çok fazla önem taşır. İş yaşamında aradıklarımızı bulamadığımızda, yaşamın genelinden aldığımız haz büyük ölçüde azalır. İşte ben bu bazılarımızın arasındayım.. Daha açık bir ifadeyle, halen yaptığım işten ve çalışma koşullarımdan hoşlanmadığımı ve son dönemlerde içimdeki ışığın azalmasından korktuğumu söylüyorum. Bu cümleden sonra hemen tembel bir teneke olduğum zannedilmesin lütfen. Çalışmanın kendisinden son derece hoşlanan bir çalışanım ben. Sorun işimle değil, çalıştığım firmanın hantal ve dayatmacı yapısının aksine işleyen pratik ve özgürlükçü yapımla alâkalı!

Kişisel amaçların gerçekleşebilmesi için özgüven, özsaygı ve umudun önemli bir sacayağı oluşturduğunu düşünüyorum.. Sözünü ettiğim iki yapı arasında özgüven-özsaygı-umut üçlüsünü bir arada tutmak bazen sorun olabiliyor. Belki de bu üçlünün hep benimle kalmasını sağlamak temel amacıyla, yıllardır ikibindokuzun yeni başlangıçlarımın dönüm noktası olacağı inancım vardır..Bu yıl her şeyin tamamlanacağına, 2010'un ise yepyeni ve hür hayatımın başlangıcı olacağına duyduğum bir (hayâl değil) inançtır bu. Geçtiğimiz yıl biraz körelen ama artık yeniden parıldayan bir inanç... Öyle düşünüyorum ki; daha özgür olma hesapları yaptığım bir dönemin sonuna ramak kaldı. Hatta oluşan yeni şartlar altında (o şartlar zor olabilirler ama olumsuz olduklarını düşünmüyorum artık), önümde alınması gerekecek bambaşka kararların olabileceğini de düşünmüyor değilim. Mevcut işimde özellikle her zamankinden daha özenli, sabırlı (tabii ki ezilmeden) ve disiplinli çalışmayı planladığım bu yıl, ya hiç yapamadığım kendi mesleğimi yapma yolunda ilerleyeceğim bir yıl olacak ya da belki bambaşka arayışlarla geçecek ve önemli kararlarla noktalanacak. 'Arayış' sözcüğü fazla iddialı gelirse, şimdilik sadece 'kararlar' kısmı da yeterlidir benim için ama, sadece şimdilik:)

Sevgili 'umutyeşertenaileme' ithafımdır..

2008-12-31T00:36:00.005+02:00

Yeni yılla birlikte evlerimize bolluk, bereket dolsun,

hayatımıza yenilikler gelsin, en güzelinden.

Ve sevgiyle ve sağlıkla yol aldığımız,

aydınlığa çıkan yolculuklar diliyorum herkese.

Sevgilerimle.....

KÖTÜ MÜ?

2008-12-07T19:57:00.009+02:00

Durumu değiştirmek adına bir şey yapamıyorsanız, düşüncelerinizi duruma uydurmaya çalışmaktan daha iyi bir şey yapamazsınız...

Diyelim ki size sıkıntı verecek kötü bir durumla karşılaştınız.Büyük bir öfke dalgası sıktı önce yüreğinizi sonra şikayet aşamasından geçtiniz.Neyi kime şikayet ettiğiniz aslında çok önemli ama onu es geçmeli.Konu bu değil çünkü.Bu arada içinizde patlayan öfkenin sadece duruma verdiğiniz tepkiden doğmadığını farkediveriyorsunuz. Bir yerlerde kendinize duyduğunuz öfke de filizlenmiş bir parça. Çünkü duyduğunuz öfkenin size bir faydası olmayacağı gibi aksine zarar getireceğini biliyorsunuz. Gittikçe büyüyen öfkenizi dizginlemezseniz yaşadığınız acı daha da büyüyecek.

Şimdi artık sağlıklı kalabilmek ve yaşadıklarınızı doğru değerlendirebilmek adına olumsuz düşüncelerden, yani öfke, endişe,kırgınlık ve hayal kırıklığından arınmanız gerektiğini düşünebiliyorsunuz. Ya da aslında her şeyden önce acıdan kurtulmayı istiyorsunuz belki de.

Düşünüyorsunuz.Ne yapabilirsiniz? Ya da diyelim ki; ne yapabilirim?
Kendi adıma geride bıraktığım dev boyutlu duygu dalgası yerini bambaşka sorulara cevap aradığım yeni ve sancılı bir sürece bırakır diyebilirim: Bu şey benim boyumu aşar mı? aşmaz mı? aşarsa ne kadar aşar? Çok mu az mı? Sonuç ne kadar kötü olur? Kötüyü iyiye dönüştürme olasılığı var mı? Ya da yoksa bana kötü gelen şey aslında benim için iyi olabilir mi?

"İyi ya da kötü diye bir şey yok; bu sıfatları belirleyen tek şey düşüncedir" demiş Shakespeare. Koskoca Shakespeare demişse doğrudur derseniz haklısınız derim size. Ben de öyle dedim çünkü. Ama yaşadıklarınızın yorgunluğu üstüne az bir zihin yorgunluğunu göze alabilirseniz, binlerce yaşamın binlerce mantık süzgecinden geçmiş bu sözlerin anlamı üzerinde düşüncelere dalmanın muazzam keyfini garanti edebilirim size. Şiddetli fırtınada rotasını korumaya çalışan bir gemi kaptanı gibi hissetme zevki de cabası üstelik.
Evet başımıza gelen kötü olaya ağlanmaktan sıyrıldık şimdiden.Artık yeni sorular sorabiliriz kendimize.Önce kolaylıkla cevaplandıracaklarımızı seçiyoruz...

İyi nedir? Kötü nedir?
İyi nedirin cevabını vermek kolay değil mi? fazla düşünmeye gerek yok sanki.Mesela ben şu an içinde iyi , hoş olan ve bana faydalı gelendir diyebiliyorum bir çırpıda.
İyinin aksi olduğu genel düşüncesiyle kötüyü tanımlamak daha da kolay zaten. Yine kendimce bir tanım işte: yine şu an için zararlı olduğunu düşündüğüm bir acı verendir kötü. (Bu tanımların çok kaba taslak olduğunu iyinin ve kötünün zamana, kişilere, yaşanmışlıklara ve pek çok etkene bağlı olarak değişiklikler arz ettiğini kabul ediyorum)

Bu aşamada şunu itiraf etmeliyim ki benim derdim öncelikle kendimle. Fakat kendimden yola çıkarak her zaman tüme ulaşma arzusunun şuuruyla, gönül huzuru barındırırım içimde.

Gerçekte her insan farkında olsun ya da olmasın bütünü aramaz mı ömrünce?
Hangi yoldan gidersek gidelim, hangi yoldan saparsak sapalım tek tek veya sürüler halinde bütüne ulaşmaktır bütün gaye.

Bu düşüncenin ışığı altında baktığımda iyi ya da kötü tanımları yapmanın gereksiz olduğunu düşünüyorum birden. Hatta öyle geliyor ki o tanımlar beni şimdi iyiyi yakalamak kötüden kaçmak amacına doğru sürüklemeye çalışan birer tuzaklar sanki.

Anlık kurtuluşlar, anlık mutluluklar mı yaşamaktır gaye? yoksa olduğu gibi bütünü görebilmek ve bundan duyulacak hazzı mı bulmaktır?

"..olur ki, siz bir şeyden hoşlanmazsınız; oysa o, hakkınızda hayırlıdır. Olur ki, siz birşeyi seversiniz; ama o, sizin hakkınızda bir fenalıktır.." (2/216)

Acının binbir tür arınma ya da binbir tür eğitim- sınav-değişim süreci demek olduğunu bilip kabul ettiğimizde bu sorunun cevabına daha kolay ulaşabiliriz belki.
Bildiğimi bildiğim ve teoride benimsediğim bir bilgiyi Mevlana'nın beyitlerinden yardım alarak anlatmaya çalışmak en doğrusu galiba:

-Gam düşüncesi, sevinç yolunu keserse, üzülme; çünkü o gam senin için neş'e ve sevinç hazırlamaktadır.

-Gam gönlünden neyi döker neyi sökerse, karşılık olarak gerçekten de daha iyisini getirir.

-Bulutlar, şimşekler aksilik yapmasalar, suratlarını asmasalar, gürlemeseler, ağlamasalar üzümler güneşin gülümsemesinden yanar kavrulurlardı.

-..sen ızdırabın bir alın yazısı olarak geldiğini ve hayatın aslı olduğunu kabul eder de, onu sevgi ile kucaklarsan, hem bekleyiş ateşinden kurtulursun, hem de huzura kavuşursun.

Şimdi....siz hayatınızın bir keder ve sıkıntı sürecinden ibaret olduğunu reddetmeden ezayı, üzüntüyü, kederi tatlı bir besinmişçesine neşeyle bünyenize katabilir misiniz?

Yaşadığınız üzüntülerin, acıların yaşamınızın olmazsa olmaz devası olduğunu idrak edip, benimseyip mutlu, ama gerçekten mutlu olmayı başarmak..

Ve korkmadan, itiraz etmeden, severek, isteyerek ve işin özünde acıya rağmen, acıyla mutlu olmak...

İşte bu..bence bütün mesele bu.

Herkese iyi bayramlar.

2008-11-19T00:01:00.004+02:00

Aivazovsky

Yağmur, Rabbim, günlerce ve günlerce susayan gönlümden el çekti.

Ufuk çırılçıplak -ne yumuşak bir bulut örtüsü, ne de- uzaklarda olsun serin bir yağmurun en belirsiz imâsı...

Arzu edersen; ölümle siyah, kızgın fırtınanı yolla ve yıldırımdan kırbacınla gökyüzünü bir uçtan bir uca ayağa kaldır.

Ama çağır geri, Efendim, çağır, kalbi korkunç bir ümitsizlikle yakan, keskin ve zalim, bu herşeyi saran sessiz sıcaklığı.

Babanın hiddetli gününde, annenin gözü yaşlı bakışı gibi, merhamet bulutun yeryüzüne eğilsin. TAGORE

Başladı..

2008-10-11T19:13:00.014+03:00

Hiç kendinizi fazlasıyla önemsediğinizi farkettiğiniz oldu mu sizin?

Ya hayatınızdaki pek çok tıkanıklığın kendinize verdiğiniz bu aşırı değerden kaynaklandığını hissettiğiniz?

Kolayca kırılıvermeleriniz, çoğunlukla anlamsız o ani öfkeleriniz, yılmadan usanmadan 'hadisene' diye bağıran iç sesiniz.. kendinizi ne çok önemsediğinizi düşündürdü mü hiç?

Peki bitip tükenmeyecekmiş gibi gelen bir günün ardından, yalnızca şikayet edecek şeyleri bulup, onlara ağıt yakmaktan başka bir şey yapmadığınızı görebildiniz mi?

Bunları görebildiğinizde...sahiden görebildiğinizde...ürkek..tuhaf ve tatlı bir huzurla dolduğunuzu da göreceksiniz..Bundan emin olabilirsiniz.

..bitmedi..

LODOS VAR..

2008-10-05T21:34:00.013+03:00

Yıllık izinlerimden kırparak birleştirdiğim dokuz günlük tatil sona erdi. Sabah güneşli bir güne uyandığımda bu günümü boş geçirmeye adamıştım. Öğlene kadar da aynı düşüncedeydim..Ve boştan ne anlaşılıyorsa onu yaptım. Sonra balkona çıktım. Çünkü besbelli ki lodosun ardından yağmur gelecekti.

Biraz bi'şeyler yazayım dedim blog için ama olmadı oturamadım balkonda.Sonra..

Hadi bütün boş işleri olduğu gibi bırakıp, dooğru sahile...
Yağmur altında çekebildiğim kadar fotoğraf çekmeğe.

Bir kaçını olsun paylaşmasam olmazdı:)

İşte sırılsıklam olmuş bir pisicik..
Sanırım kayaların altında kendine bir yuva yapmış.

Aaa! bir tavuk gördüm sanki?..Yolunu mu şaşırmış bu ne?

Vallahi kıyıya bağlanmış balıkçı motorlarından horoz sesi de geliyordu.
Ne kadar bakındımsa da göremedim.
Kızımız önümsıra elli metre kadar koştu ve şu soldaki mavi kapının altından geçip,
mahallesine geri döndü...Bense biraz daha takıldım oralarda..

Son bir kare daha..Ve evet, tamam artık şimdi dönebilirim eve.

Mesajımız var...

2008-09-24T21:19:00.005+03:00

Vaktiyle bir derviş, nefisle mücadele makamının sonuna gelir.
Meşrebin usulünce bundan sonra her türlü süsten, gösterişten arınacak, varlıktan vazgeçecektir.
Fakat iş yamalı bir hırka giymekten ibaret değildir.
Her türlü görünür süslerden arınması gereklidir.. .
Saç, sakal, bıyık ne varsa hepsinden.
Derviş, usule uygun hareket eder, soluğu berberde alır.
- Vur usturayı berber efendi, der.
Berber dervişin saçlarını kazımaya baslar. Derviş aynada kendini takip etmektedir. Başının sağ kısmı tamamen kazınmıştır.
Berber tam diğer tarafa usturayı vuracakken, yağız mı yağız, bıçkın mı bıçkın bir kabadayı girer içeri ve doğruca dervişin yanına gider, başının kazınmış kısmına okkalı bir tokat atarak,
- Kalk bakalım kabak, kalk da tıraşımızı olalım, diye kükrer.
Dervişlik bu... Sövene dilsiz, vurana elsiz gerek. Kaideyi bozmaz derviş.Ses çıkarmaz, usulca kalkar yerinden.
Berber mahcup, fakat korkmuştur. Ses çıkaramaz.Kabadayı koltuğa oturur, berber tıraşa baslar.Fakat küstah kabadayı tıraş esnasında da sürekli aşağılar dervişi, alay eder: 'Kabak aşağı, kabak yukarı.'
Nihayet tıraş biter, kabadayı dükkândan çıkar. Henüz birkaç metre gitmiştir ki, gemden boşanmış bir at arabası yokuştan aşağı hızla üzerine gelir.Kabadayı şaşkınlıkla yol ortasında kalakalır. Derken, iki atın ortasına denge için yerleştirilmiş uzun sivri demir karnına dalıverir.
Kabadayı oracığa yığılır, kalır.Ölmüştür.
Görenler çığlığı basar.

Berber ise şaşkın, bir manzaraya, bir dervişe bakar, gayri ihtiyarî sorar:
- Biraz ağır olmadı mı derviş efendi?
Derviş mahzun, düşünceli cevap verir:
- Vallahi gücenmedim ona. Hakkımı da helâl etmiştim. Gel gör ki kabağın bir Sahibi var. O gücenmiş olmalı!
***
Hikâye böyle...Ama hayat da böyle...Ensemize, kafamıza vurup vurup dalga geçen sahte kabadayıların, kabağın da bir Sahibi olduğunu, bu Sahibin de en affetmeyeceği şeyin kibir ve kul hakkı yemek olduğunu unutmaya başlayanlar, koltuklarına, makamlarına, rantlarına yapışanlar anlayacaklardır.

*Aylar öncesinde gelmiş bir e-postadan -mesajı düzenleyenin yorumu dahil- hiç bir kelimesi değiştirilmeden aynen aktarılmıştır.

Keşif

2008-09-14T04:33:00.008+03:00

Bir süredir (farkeden dostlarca malum) ortalıkta değilim..değilim ama artık bu durumdan rahatsız olmaya başladım. O nedenle de yine ufak ufak dönüşler yapmak istiyorum. Dönüş derken bir yerlere gittiğim anlaşılmasın. Kendime yaptığım yolculukları saymazsak hiç bir yere gitmedim.
Ayrıca zaten kendinde olan! kendinde yaptığı yolculuklarla da mutlu olan birinin tatil matil neyine. (otursun o Allahın cezası oturduğu yerde...)

Anlaşılacağı üzere oldukça sakin, dingin, huzurlu bir yaz yaşadıktan sonra artık bir şeyler yazayım istiyorum, ama yazamıyorum. Dönüş dediğim üç beş satır bir şeyler karalamaktı. Bense bir şeyler yazdıktan hemen sonra yazdıklarımın üzerini karalıyorum. Önceleri yazmak istemiyordum. Şimdi yazmak istiyorum, yazamıyorum. Hadi bakalım.Hayırlı olsun!

Hayır gittiğim yerde gördüğüm manzaraların çoğunu kendime saklamak zorunda olmasam onları anlatacağım.. Şimdi "kim ne yapsın onları, tabii saklayacaksın kendine" diyenleri duyar gibiyim ..ama nafile, benim işim gücüm onlarla maalesef. Seviyorum iç yolculukları...onlardan yıldızlı olanları seçip seçip anlatmayı...hattâ mümkünse (tabii mümkün) herkes yapsın ve orada yaşadıklarını bana anlatsın da istiyorum.

Son cümleyi yazdıktan sonra Carl Jung'ın şu cümlelerini yazmazsam çatlarım:

Kendi kalbine bakamayanın yaşamı bulanıktır; kendi yüreğine bakabilme cesareti gösterenler gönlünün muradını keşfedenlerdir.Dışarıya bakan rüya görür, hayal dünyasında kaybolur;içeriye bakan uyanır, kendini keşfeder.

Sanırım şu içeriye yolculuklar hakkında bir şeyler yazabilirim sonra.
Görüşürüz:)

İnsan Olmak

2008-07-24T22:13:00.039+03:00

Bazen ruhunun daraldığı zamanlar olur insanın..dar zamanlarda.İşin başından aşmıştır.Tek bir çıt sesine tahammül edemezsin, ama neylersin ki yanındaki gevezenin dedikodusu gelmiştir ve komşularına ya da arkadaşlarına telefon açarak devam etmek istemektedir mesaisine. Veya amirinin izinli olmasından aldığı izinle bilgisayarda kelime türetme oyunu oynamaktadır departman arkadaşıyla: Sen kaç kelime bulduun?

Havada uçuşan anlamlı anlamsız bir dolu kelimenin arasında bir boşluk bulup "yahu bazı insanlar ne kadar kolay para kazanıyorlar" diye düşünüyorsun bir an için..

Böyle düşünmek ayıp mı? Ayıpsa ayıp..düşündürenler utansın bir kere de.
Bu kıskançlık mıdır peki? Asla ve kat'a.
Teraziye isyan? Evet. Eminim kesinlikle.

Bu anlattığım örnekte durum çok vahim değildir çünkü, mevcut sorundan kolaylıkla kurtulabilir insan..Çözüm için en gereksizinden bir kaç örnek vermek gerekirse; ya geveze arkadaşının kafasına zımba makinesini atarsın(mümkün tabii neden olmasın), ya gelince amirine biiir bir şikayet edersin ya da hem geçecek süre içinde seslerin kesileceğini umut ederek ve hem de fırsat değerlendirme aşkına sığınarak bir sigara molası alırsın. Bu noktada son bir öneri gerekiyor sanırım...Direkt uyarma yoluna da gidilebilir bence..Önemli olan sorunu çözmektir ama, yeni sorunlara yol açmamak gerek ne de olsa. Hem saygısız birinin yakıştıracağı cadı-despot-uyumsuz v.s. sıfatlarına sahip olmaktan rahatsız olacak değilsin sonuçta.

Bir de öyle daralmalar vardır ki, anlara, dakikalara değil; günlere, aylara, yıllara yaygındır. Nediri- ne değildiri, konu değil burada. Konu içine sıkışılan sorunu anlatabilmek.Paylaşmak yani (Sanırım yazı uzadıkça başka konular da bulabileceğim!).
Yazdıktan hemen sonra şu 'sorunu paylaşma' düşüncesi bir an garip geldi bana. Ama yok silmeyeceğim. Sorunlar elbette paylaşılabilir. Çünkü ben tam da bu ifadenin ne olduğunu anlatacağım burada.

Sorun olarak gördüğün konuya odaklandığında bazen hiçbir şey yapmadan içinde sığınacak bir karanlık çukur kazarsın ya kendine (uydurmuyorum, kendimden biliyorum..böyle oluyor bende). Bir süre beklersin karanlıkta. Kimbilir belki çözümü kendi içinde bulabilirsin böylece. Belki de çözüm kendiliğinden çıka gelir de karanlığı dağıtır diye beklersin oracıkta.
Çözüm bulmak adına yabana atılmayacak bir yöntemdir bu aslında..Işığa bağlı ipi elinden bırakmadığın sürece iyi bir şeydir yani. Çünkü hem seninle ve dert ettiğin şeyle yüzleşmek hem de her ikinizi de kabul etmek için zaman verir sana.
Çözüm yoksa veya sen onu göremiyorsan bir dinlemesini becerebilene/bir anlatılanı anlamak isteyene anlatırsın acı veren sıkıntını, korkunu..artık o her neyse.
Hiçbir şey beklemezsin ondan sahici bir ilgiden başka.
Sen aradın, araştırdın, uzmanına sordun ama korkunu yenemedin ya..
O halde aradığın biraz pış pıştır sadece. Anlaşıldığını hissetmek bile yeter bazen insana.

Sanırım o gün bana korkusunu anlatan güzel arkadaşım da işinin arasında yolladığı e-postayla bir çözüm istememişti benden. Ya da istemişti..O an isteyip istemediği gelmedi aklıma. Bir tek kelimesi yetti bana. İşin taa en başından beri bildiğim korkusunu -cümlelerinin ardına koyduğu o bir tek kelimeyle o güne kadar hiç anlamamış olduğumu anladım (dinlemenin pîri olduğunu sanan ben'im için üzgünüm bu arada).Ve benimmiş gibi hissettim korkusunu o gün, benmişim gibi oldum yaşadıklarını yaşayan. Bir çare bulmalıyım diye düşündüm ilk önce..ama, o çaresiz dertler içinde değildi ki..sadece çok ağır bir baskı altındaydı ve çok güzel olacak bir sonuca korkuyla bakıyordu ya olmazsa/ya korktuğu olursa diye. Yine de ben bir çare bulmalıyım dedim yine..Kendi sorununa odaklanmış biri gibiydim şimdi. Ve elimden geldiğince korkmaması gerektiğini, umudun güzelliğini hatırlatmaya çalıştım.Sonra kendi sorunuma çözüm bulamadığımda başvurduğum yolu anlattım ona..ki paylaşmak istiyorum: Dua et..inan..güven. Bu sana huzur verecektir.
Bu üç önerinin hiç biri de duyulmamış, bilinmemiş, öğrenilmemiş şeyler değildi elbette. Benim yaptığım düpedüz -hem ona hem de bana- bildiğimizi bildiğim değerleri hatırlatmaktı.

Uyguladı mı? İşine yaradı mı? Doğrusu bilmiyorum. (Ama bana yaradığını söyleyebilirim isteyene.) Sormayı düşünmüyorum. Onu bugün arayacağım..ya da kısa bir mektup yazarım. Büyük korkuları içinde yaşayanın üzerine gidilmez, o anlatır isterse..

Şimdi aşağıya alıntıladığım yazının yukarıdaki olaylar ve insanlarla doğrudan bir ilgisi bulunmamakta. Benim hoşuma gitti. Bildiğim, tanıdığım ifadeler var içinde. Hatırlamak isteyen dostlarla paylaşmak için yapıştırıyorum buraya.

"Doğarken dünyaya bir kullanma kılavuzu ile gelmediniz; aşağıdaki kurallar yaşamınızı daha iyi kılmak içindir.

1. Size bir vücut verilecektir. Onu beğenebilir ya da ondan nefret edebilirsiniz, ancak kesin olan bir şey varsa o da ömrünüzün geri kalanı boyunca ona sahip olacağınızdır.

2. Dersler öğreneceksiniz. "Yeryüzünde Yaşam" isimli tam zamanlı gayrıresmi bir okula kaydoluyorsunuz. Her kişi veya her olay birer Evrensel Öğretmen'dir..

3. Hatalar yoktur, yalnızca dersler vardır. Büyümek bir deneyim sürecidir. "Başarı" kadar "yenilgiler" de bu sürecin bir parçasıdır.

4. Bir ders öğrenilene kadar tekrar edilir. Bu ders, ta ki siz öğrenene kadar size çeşitli biçimlerde anlatılır -- ancak ondan sonra bir sonraki derse geçebilirsiniz..

5. Eğer kolay dersleri öğrenemezseniz bu dersler giderek zorlaşırlar. Dışsal sorunlar içsel durumunuzun kesin bir yansımasıdır. İçsel engelleri ortadan kaldırdığınız zaman dış dünyanız değişir. Acı, evrenin sizin dikkatinizi çekme şeklidir.

6. Davranışlarınız değiştiği zaman bir dersi öğrenmiş olduğunuzu anlarsınız.. Bilgelik egzersizdir. Bir şeyin bir parçası, hiç bir şeyin bir çoğundan daha iyidir.

7. "Bura" dan daha iyi bir "orası"yoktur. "Orası" dediğiniz yer "burası" olduğu zaman gene "bura"ya kıyasla daha iyiymiş gibi görünen bir "orası" olacaktır.

8. Diğer insanlar yalnızca sizin aynanızdırlar. Diğer bir kişinin bir yönü sizin kendinizde sevdiğiniz ya da nefret ettiğiniz bir yönünüzü yansıtmadıkça onu sevmeniz ya da ondan nefret etmeniz mümkün değildir.

9. Yaşamınız size bağlıdır. Yaşam size tuvali sunar, resmi siz yaparsınız . Yaşamınıza sahip çıkın -- yoksa başkası sahip çıkacaktır.

10. Daima ne isterseniz onu alırsınız. Bilinçaltınız kendinize çektiğiniz enerjileri, deneyimleri ve insanları doğrulukla belirler -- dolayısıyla ne istediğinizi bilmenin en güvenilir yolu neye sahip olduğunuzu görebilmektir. Kurbanlar yoktur, yalnızca öğrenciler vardır.

11. Doğru ya da yanlış yoktur, ama sonuçlar vardır. Ahlaki yaklaşımların faydası olmaz. Yargılamalar ise yalnızca davranış kalıplarını korumak içindir. Yalnızca yapabildiğinizin en iyisini yapın.

12. Cevaplar kendi içinizdedir. Çocukların başkalarının rehberliğine ihtiyacı vardır; bizler ise olgunlaştıkça "Ruhun Yasaları"nın yazılı olduğu kalbimize güveniriz. Bildikleriniz duyduklarınızdan, okuduklarınızdan ya da size söylenenlerden çok daha fazladır. Yapmanız gereken yegâne şey bakmak, dinlemek ve güvenmektir.

13. Tüm bunları unutacaksınız.

14. Ne zaman arzu ederseniz hatırlayabilirsiniz."

"If Life is a Game, These are the Rules" /Cherie Carter-Scott

SÖZÜN ÖZÜ

2008-06-14T03:15:00.003+03:00

Boğazından lıkır lıkır geçen
Şu suyun kıymetini bil
Nedir ki bu mavilik deme
Pencerenden görebildiğin kadar
Göğün kıymetini bil
Kıymetini bil çiçek açmış bademlerin
Beyazın siyahın yeşilin
Pembenin kıymetini bil
Dirilik öyle birşey yürekte
Sevinçler çırpınır
Kavak yelleri eser insanın başında
İnsanoğlu kızar öfkelenir savaşır
Halk için girişilen savaşta
O korkulu sevincin
Öfkenin kıymetini bil
Bil ki bu
Budur işte
Güneş yalnız dirileri ısıtır
Güneşin kıymetini bil
Son Söz/OKTAY RİFAT

dolunay zamanı

2008-05-19T04:59:00.009+03:00

Bir dolunay sarmış seni o çok derin sırlarıyla,
sızlayan ruhundan tüm sessiz duaları sızdırmakta.
Ve uyandırmış en dipteki düşleri..kaynağının ışığıyla yıkamakta.
Ama sen bilsen de bir onu bilmesen de; ay salınır her zamanki yolunda.

Bağlarını çözmüş de bak, oluk oluk gözlerinden içine akıyor
senden bile gizlediğin..bilmem diye bildiğin ne varsa.
Gözlerinse yalnızca görmeyi düşlediğini görüyor.
Ama sen dönsen de bir yüzü, dönmesen de; ay hep aynı yolda salınmakta.
.....
Yine de derim ki sana istersen şu ihtişamlı manzarayı kaçırma.
Çevir yüzü, gör seni: canının evi, bu gece..ay rengine boyanıyor.

fotoğraf-netaxs.com

SEVGİNİN BAĞLADIKLARINA;

2008-05-11T06:14:00.006+03:00

.......
Dostunuz, sizin karşılığını bulmuş ihtiyacınızdır.
O, sizin sevgiyle ekip teşekkürle biçtiğiniz tarlanızdır.
Sizin sofranız ve ocak başınızdır.
Çünkü siz ona aç olarak koşar ve huzura kavuşabilmek için onu ararsınız.

Dostunuz size aklından geçenleri açıklarken, kendi aklınızdan geçen ne 'hayır'ı ne de 'evet'i ona söylemekten korkmayınız.
Ve o sustuğunda yüreğiniz onun yüreğini dinlemeyi sürdürsün;
Çünkü sözcükler olmasa da, dostluklarda tüm düşünceler, tüm istekler, tüm umutlar doğar ve açıklanamayan bir mutlulukla paylaşılır.

Dostunuzdan ayrı düştüğünüzde üzüntüye kapılmayın;
Çünkü dostunuzun en beğendiğiniz yanı yokluğunda daha bir belirginleşir, tıpkı bir dağın tırmanana değil ovadan bakana daha açık göründüğü gibi.
Dostluğunuzda, ruhsal derinliğin arttırılmasından öte bir amaç olmasın.
Çünkü kendi gizemini çözümleyebilmekten öte bir şeyler arayan sevgi, sevgi değildir; öne sürülmüş bir ağdır ki bununla yalnız yararsız olan yakalanır.
.......
Yalnızca zaman öldürmek için aranılan dost nedir ki?
Çünkü o sizin ihtiyacınızı karşılamak içindir, yoksa anlamsız boşluğunuzu doldurmak için değil.
.......
Ermiş/Dostluk Üzerine (H.Cibran)

Aramızda kilometreler dahi olsa her nasılsa başımın darda olduğunu ya da olacağını sezinlerdi annem. Böyle durumlarda ya çıkar gelir rahatımdan, esenliğimden emin olana kadar eyleşirdi yanımda ya da rutin aramalarından çok farklı olduğunu bildiğim geceyarısı telefonları açar güven veren sesini yollardı bana. Annemin bu sezin yetisinin az buçuk bana da bulaşmış olduğunu söyleyebilirim. Ama söylemeyeceğim. Çünkü bu anlattığım çok olağanüstü bir özellik arz etmiyor bildiğim kadarıyla. Kuş dilini çözmüşlerden olduğuna inandığım annnemin hissiyatı kadar keskin ve kesin olmasa da bu sezgisel algıyı kendimde de görürüm. Olacağı sezinlerim gibi ciddi bir iddia içinde değilim ama en azından bilirim ki; ailemin bir ferdi veya bir dostum da beni düşünmektedir beni, benim onu düşündüğüm anda. Özellikle sevdiklerimize yönelik olan ve sevginin yönlendirdiği saf ilgiyle ilintili olduğunu düşündüğüm bu durumu, aralarında sevgi bağı olan bütün varlığın deneyimleyebileceğini birçoğumuz biliriz.. Daha doğrusu bilenler bilir...ve bilmeyenler şu an için ilgi dahilinde değildir.

Özetle...
İş bu yazı bir özel günün ve uzun soluklu bir dost sesinin etkisiyle yazılmıştır. Yazanın meramı burada; onca hırın-gürün altında parlayan duygulara dikkat çekmektir yalnızca...

Not.Bu sayfa -ayrı dünyalarda da olsalar- sevginin bağladıklarına ithaf edilmiştir....

havadan...

2008-04-27T04:15:00.021+03:00

..
sizi takip etmesi için izin verin fırtınalı bulutlar,
yeryüzündeki herkesin.
yağmurla gel
yüzümde gülümseme var
yolun aşağısına yürüyeceğim,
mutlu bir nakaratla..
sadece yağmurda şarkılar söyleyerek
yağmurda dans ederek
yine mutluyum
yağmurda şarkı söylüyor ve dans ediyorum
dans ediyor ve şarkı söylüyorum...

Bu akşamüstü hazır yağmur çiseliyorken, nisan yağmurundan da sebeplenirim düşüncesiyle 'aşağıya inip balık almalı' dedim kendime...Bu cevval tutumumdaki en büyük etken, bütün öğleden sonramı okumaya adadığım kitap oldu esasında. Yazarın kitabında fazla sık kullandığı ifadesiyle, kadim İstanbul'un kadim ilçelerinden biri anlatılıyordu kitapta. Kitabı bitirdiğimde içinde adı geçen ve ezbere bildiğim bütün sokakları dolaşmak isteğiyle yanıp tutuşur hale gelmiştim.

Koskoca nisanın gelip geçtiğini ama, şöyle bir gönlümce ıslanamadığımı da hatırlayınca çaresiz, attım kendimi sokaklara..Attım atmasına da, amma soğukmuş dışarda hava. Hayır utanmasam eve eldiven, kaşkol almaya dönecektim nerdeyse..Neyse ki özlediğim sokaklarda yürümek unutturdu soğuğu bana..

Bu günler sitte-i sevr dedikleri ve altı gün süren soğukların zamanıymış galiba. Bildiğimden değil, bugün okuduğum kitapta 21 nisandan itibaren başlayan öküz fırtınasından söz ediliyordu.
Azıcık araştırayım dedim şu pek otantik ismin anlamını ama, 'öküzü ayırır eşinden' diyor guugıl başka da bi şey demiyor ..Soğuk nedeniyle hayvancıkların dışarı çıkarılmadıklarını anladım anlamasına da, ayrılma nedenlerini anlayamadım bi türlü. Neyse bir de yeri gelmişken 'korkma zemherinin kışından, kork aprilin beşinden' deyimine (deyimdir herhalde) rastladım orda burda.

Babamın tüm gayretlerine rağmen eski takvim-yeni takvim hadisesini bir türlü öğrenemediğim için sözü edilen 21 nisanın, hangi takvimin 21 nisanı olduğunu bilemedim. Ortalık cahilliğimden hepten yıkılmasın diye laf karıştırmaya çalışıyorum ama yine de adı geçen iki nisan soğunun da aynı soğuklar olduğundan şüphelendiğimden itiraf etmeliyim.

Her neyse çarşıya indiğimde soğuk kesilmişti ya da, artık nevalemi düşünmeye başladığımdan her şeyi unutmuştum. Ne yazık ki balıkçılar beni beklemeyip kepenklerini kapatmışlardı. (O mağazaya hiç girmese miydim yoksa?)
Yaptığım güzel yürüyüşü ve çiseleyen yağmurda hafiften ıslandığımı saymazsam günün sonunda ellerim boş döndüm eve.

Olsun..yine de kendime evde ne varsa ziyafeti çektim ve her zamanki gibi uzmanları dinlemeyip, yemek yerken büyük bir keyifle film izledim.
Hangi filmi mi izledim? Singing in the rain'i elbette..

not:fotoğrafların hepsini bugünkü yürüyüşte çektim. Hepsinin ne kadar kötü olduğunu da biliyorum , ama biz bizeyiz şurada..idare ediverin olur mu?

içimdeki ışık

2008-04-21T23:52:00.005+03:00

"Yolunuzun ilerisini göremiyorsanız, dönemece gelmişsiniz demektir.”
(Myrtle Reed)

PC'min masaüstündeki bu fotoğrafı, geçen yaz Sapanca'da çekmiştim.

Yolun sonunu görmüyor olsam da bir yerde, bir ışık olduğunu hissedebiliyorum.

Işığın esasında orada olup olmadığından emin değilim...Ama bunu kendime çok da fazla dert etmiyorum.

Şimdilik yolun keyfini çıkarmakla meşgulüm. Sabretmenin, güvenmenin, inancın zevkini yaşıyorum.
'O ışık gerçekten orda mı'yı oraya varınca anlayacağım.

Kitap Gezdirme

2008-04-06T17:22:00.007+03:00

Çoktandır bir kaç işim vardı halletmem gereken. Dün uzunca bir aradan sonra İstanbul'un karadüzen trafiğinin ve bana göre ondan da kara insan selinin ortasına dalmak bahasına, şehrin karşı kıyısına geçtim böylece. Trafik, planlarımı ve biraz da asabımı bozsa da yapmak istediğim işlerin büyük çoğunluğunu hallettim. Hattâ bi simit alıp, martılarla paylaşamasam da bindiğim dolmuş motorunun ta kıç tarafında oturup, pervanenin denize bıraktığı beyaz köpüklerle gözlerimi ve de ruhumu temizlemeyi becerdim. Aslında evden geç çıkmasaydım daha fazla keyif alabilirdim bu kısa İstanbul turundan ama, ne var ki ben işe giderken bile zamanında çıkamıyorum ki evden. İşte bu yüzden dün eşşek kadar bir çalar saat aldım kendime. Bu sabah da zilin gücünün denemesini yapmak için saati kurdum akşamdan...Ve artık işe hiç bir zaman geç kalmayacağımı biliyorum.
Çünkü gördüğüm kadarıyla bilmeden işi garantiye almışım.
Diyelim ki alışacak zamanla kulaklarım (o alârmla sırf ben değil, bütün apartman uyanır ya neyse) ve ben iplemeyeceğim o azman saatin alarmını..
Bu kez de uyanmamın garantörü olarak kaçıkkedimuğur girecek devreye.
Niye? Çünkü sabah saatin alarmı çalmaya başladığında daha 'hadi artık uyanayım ben' demeğe kalmadan o çatlak, son hızıyla -ve tabii büyük patırtı çıkararak- iki kez tur atmıştı bile evin içinde. Onu gördüğümde tehlike anlarının her türlü işaretlerini gösteren bütün bedeni, kabaran tüyleriyle nerdeyse iki katına ulaşmıştı.Yüzündeki ifadeyi anlatmamsa imkansız!...Onun o halini gördüğümden itibaren aralıksız yarım saat katılma düzeyinde gülme krizine girdim. Anlaşılacağı üzere gün evde -en azından benim için- oldukça keyifli başladı.Ve bundan sonra hiç bi yere geç kalmayacağım için de ayrı bir sevinç duymaktayım.

Ne kadar koşturmacayla geçse de ben dünden de çok keyif almıştım. Aslında anlatmak istediğim özü es geçip sözü çok uzattım. Sözün kısası şu ki; ben dün gezdiğim yollar boyunca tanımadığım birine bırakmak üzere elimde bir kitap taşıyordum.Sevdiğim bir dostun yolladığı e-postada yazılanlardan sonra iyice kafama koymuştum aldığım ve zevkle okuduğum bir kitabı bulanın okumasına emanet etmeyi.
Ben kendimce kitap paylaşımı veya emaneti diyorum ama, bu uygulamanın dünyadaki yaygın adı BookCrossing: Bir gün belki bir sinema koltuğunda bir kitap buluyorsunuz ve onu okumak isterseniz alıp okuyor, okuduktan sonra başka bir yerde, belki başka bir şehirde başka bir okura emanet etmek üzere bulduğunuz gibi bırakıyorsunuz. Bence çok özel bir paylaşım yöntemi.

İşte dün planladığım işlerin arasında bu paylaşım denemesi de vardı. Ama banklarda takılma ya da kafelerde oturup bir kahve içme zamanı bırakmadığım için kendime, akşam karanlığında küçük bir parkta, bir bankın üzerine baştan savar gibi bırakmak zorunda kaldım kitabı. Sonra da "kitabınızı unuttunuz" diyen biri çıkar endişesiyle koşa koşa caddenin karşısına geçip, son kalan işimi halletmek için kapatmak üzere olan bir dükkana giriverdim. Dükkâna girdiğimde ağzım kulaklarımdaydı ve içimden beni e-posta yoluyla bu keyifli işe azmettiren dostuma teşekkür etmekteydim.

Özetle dün, yapılması gerekenler listemi kısaltmanın verdiği keyfi yaşadığım bir gün olmasının yanısıra, bu paylaşım hikâyesiyle unutmayacağım çok özel günler tarihime de geçmiş oldu...Ve ben kesinlikle bu özel günleri çoğaltmayı düşünmekteyim.

...................

Not: http://www.bookcrossing.com/

Hesse'den..

2008-03-30T23:55:00.004+03:00

Her ne kadar birini rölantiye almış olsamda, üç kitabı eş zamanlı okumaya çalışıyorum bu aralar.O kitaplardan birisi (gece okuduğum) İris Kantemir'in çevirisiyle Hesse'nin 'Masallar'ı. Ondan bir hikâye aktarmak istiyordum ama şimdi değil, belki daha sonra. Şimdi yine Hesse'den bir başka alıntı yapıyorum buraya.

Ağaçlar benim için her zaman en etkileyici öğütleyiciler olmuşlardır. Onlara, halklar ve aileler halinde ormanlarda ve koruluklarda yaşadıkları zaman saygı duyuyorum.Tek başlarına olduklarında ise, onlara duyduğum saygı daha da artıyor. Tıpkı kendilerini yaınızlığa mahkum etmiş insanlar gibidirler. Sahip oldukları herhangi bir zayıf yönden ötürü yaşanan bir yalnızlık değildir bu; tersine, Beethoven ve Nietzsche gibi, büyüklüklerinde yalnızlaşmış insanlara benzerler.

Tepelerinde dünyanın uğultusunu duyarlar, kökleri ise sonsuzluktadır; ama onların içinde kendilerini yitirmezler, tam tersine, yaşamlarının tüm gücüyle yalnızca, bir tek şey için çaba gösterirler: Kendi içlerinde varolan yasaları gerçekleştirmek, kendilerini yansıtmak. Güzel ye güçlü bir ağaçtan daha kutsal, daha yetkin bir şey olamaz.

Bir ağaç kesildigi zaman, ölümüne yol açan çıplak yarasını güneşe tuttuğunda, gövdesi ve mezar taşının aydınlık halkalarında onun tüm öyküsünü okumak mümkündür: yaş halkalarında ve budaklarında, tüm savaşımı, tüm acıları, tüm hastalıkları, tüm mutluluk ve gelişimi harfi harfine yazılıdır, verimsiz yıllar, bereketli yıllar, atlatılan saldırılar, uzun süren fırtınalar, hepsi! Ve her köylü çocuğu, en sert ve en soylu odunun, en dar halkalısı olduğunu, dağların yüksek yerlerinde, süregelen tehlikeler içinde en kuVvetli, en güzel, en sağlam ve en yetkin ağaçların yetiştiğini bilir.

Ağaçlar kutsal varlıklardır. Onlarla konuşmasını, onları işitmesini bilen, gerçeği de yakalar. Onlar öğretiler ya da hazır reçeteler öğütlemezler, onlar bireyi dikkate almadan, yaşamın en eski yasasını vaaz ederler. Bir ağaç şöyle diyor: İçimde bir öz, bir kıvılcım, bir düşünce saklı, ben ölümsüz yaşamın yaşamıyım. Ölümsüz doga ananın, benimle gerçekleştirmeyi göze aldığı deneyim ve oğul verme çabasının eşi benzeri yoktur. Benim kalıbım ve derimin damarlarının da eşi benzeri yok, doruğumdaki en küçük yaprak oyunu ve kabugumdaki en küçük yara bile benzersiz. Görevim, böylesine belirgin olan bu benzersizlikte sonsuzu yaratmak ve göstermektir.

Bir ağaç şöyle diyor: Gücüm güvenden gelir. Babalarımı bilmiyorum, her yıl benden doğan binlerce çocuğumu da tanımıyorum. Tohumlarımın gizini sonsuza dek taşıyacağım, tek düşüncem bu. Tanrı'nın içimde olduğuna güveniyorum. Görevimin kutsallığına güveniyorum. Bu güvenle yaşıyorum.
Üzgün olduğumuzda ve yaşama katlanamadığımız zamanlarda bir ağaç bize şunu diyebilir: Sessiz ol! Sakin ol! Bana bak! Yaşam kolay değil, yaşam zor da değil! Bunlar çocukça düşünceler. Tanrı'yı konuştur içinde, o zaman onlar susarlar. Yolun, seni annen ve yurdundan ayırdığında korku duyarsın. Ama her adımın ve her günün seni yeniden annene götürüyor. Yurdun orası ya da burası değil. Yurt senin içinde ya da hiç bir yerde.
Akşamları rüzgârda hışırdayan ağaçları duyduğumda, yüreğim yolculuk tutkusuyla dolar yeniden. Uzun süre sessizce dinlendiğimde, yolculuk tutkusunun özü ve anlamı ışığa çıkar. Bu, sanıldığı gibi acılardan kaçış isteği demek değildir. Bu, yurda, Doğa ananın belleğine, yaşamın yeni meselelerine olan özlemdir. Bu, eve götürür insanı. Her yol eve çıkar, her adım yeni bir doğuştur, her adım ölümdür, her mezar doğa anadır.

Biz çocuksu düşüncelerimizden korktuğumuzda, hışırdar ağaç orada akşamları. Nasıl bizden uzun yaşıyorlarsa, öylesine uzun düşünceleri vardır ağaçların; uzun soluklu ve sakin. Onların dediğini gerçekten anlamadığımız sürece, bizden daha akıllı görünürler. Fakat eğer agaçları duymayı öğrenirsek, işte o zaman özellikle düşüncelerimizin kısırlığı, aceleciligi ve çocukça telaşının, eşsiz bir neşe kaynağı olduğunu görürüz.

Ağaçların dediğini gerçekten duyabilen kişi, artık ağaç gibi olmak istemez. O kişi artık oldugundan başka bir şey olmayı da istemez. İşte bu özüne, vatanına dönüştür. İşte bu mutluluktur.
(Hermann HESSE- Bozkırkurdu'nun Düş Yolculukları)

mutluyum..mutlusun..mut....

2008-03-11T23:00:00.010+02:00

Mutluluk dediğin, bir çift kumrunun pencerende paylaştığı ekmek kırıntısındadır bazen,

bazen de yarenle karşılıklı içtiğin orta şekerli kahvede..

otobüs durağında mendil satan kız çocuğunun, gamzeli tebessümünde.. ki onunkisi annemden sonra gördüğüm en güzel gamzeli tebessümdür

ya da pardon demeyi bilmeyen döngel suratlı hödüğe söverken sessizce, denizden esen rüzgârın kokusunu duyduğun andadır mutluluk.

Mutluluk, bacaklarına sırnaşan o tüy yığını pisinin, hoşnutluğunu anlatan mırrlamasıdır belki de..

o da değilse arada bir iş dönüşü papatya toplamak için anneciğine, yorgun bacaklarına rağmen seçtiğin uzun yoldur.

ha bi de.. yoğurtla piç etmediğin etli yaprak sarmasının tadıdır mutluluk.. ve benim bildiğim tokat yaprağınlan yapılanı makbuldür..

Gönül Filozofu*

2008-03-09T04:12:00.008+02:00

Bana kalırsa düşünen ve sorgulayan her insanın tanışması gereken bir düşünüre rasladım nette.
Prof. Dr. Ahmet İNAM'ı, ODTÜ'nün internet sitesindeki kendi kişisel sayfasını tıklamak suretiyle tanıdım.Onu ve düşüncelerini anlatabileceğimi hiç sanmıyorum, o nedenle de "Mutsuzluk ahlaksızlıktır" dediği mutlu olmak isimli yazısını buraya alıntılıyorum.

"Mutlu olmak, insan olma sorumluluğu taşıyan herkesin bir sorumluluğudur."

Mutsuz olmamız, kahır çekmemiz için ne çok sebebimiz var! Olup bitenin, acı verici durumu karşısında mutsuz olmak daha insana yakışan bir şey değil midir? Değildir! Mutlu olmak, insan olma sorumluluğu taşıyan herkesin bir sorumluluğudur. Son zamanlarda sık sık kendime söylediğim bir söz: "Mutsuzluk ahlâksızlıktır." Ahlâk yaşamının hedefi mutluluktur; mutluluk ahlâkına göre yaşamalıyız anlamında söylemiyorum bu sözü. "Mutluluk", "mutsuzluk" kavramlarından, çağımız insanının çoğunlukla anladığını anlamıyorum. Bu kavramların farklı yorumlarına gerek duyduğumuzu düşünüyorum.

(Bir çoğumuz gibi benim de düşünüp yanıtını -öyle anlıyorum ki yanlış yönde- aradığım bir soruya muazzam bir yaklaşımı var ve böylece ben sorumun yanıtını görmüş bulunuyorum.)

"Akıllı mutsuz, salak mutlu mu olur?"

Alışılagelmiş bakışla, düşünen, araştıran, soruşturan, eleştiren insanın mutsuz olması gerektiğine inanılır. Dünyadaki gidişe "aklı eren" insan, oradaki akıldışı akışı, haksızlığı, sömürüyü, acıyı, iletişimsizliği, kısacası dünyadaki cehennemi görür ve mutsuz olur. Aydın mutsuzdur; gördüğü karşısında; gördüğünü düzeltmeye çabalamasındaki yetersizliği karşısında. Düşününce mutsuz olur insan; bir anlamda nasıl düştüğünü görmüştür, kendinin ve insanlığın. Düşünüyorum: O halde mutsuzum der. Mutsuzluk dünyayı değiştirmenin bir gerekçesi olur; yalnız gerekçesi değil, itici gücü, enerjisi. Mutsuzlar, dünyaya isyan edip, dünyayı değiştirmeye, dönüştürmeye çabalayacaklardır. Mutsuzluk, uyumamanın, uyanıklığın, isyanın, eleştirinin bir itici gücüdür. Mutsuz, bilinçlidir, bilgilidir, asidir.Oysa, mutlu, tam bir salaktır. Düşünme gücünden yoksun, bilgisiz olduğu için mutludur. Aydın mutlu olamaz; o denli çok kaygısı; içinden bir türlü çıkamadığı kendisine, düzene, düzenin değiştirilmesine ait sıkıntıları vardır ki, mutlu olması olanaksızdır. Boş kafalı, yaşamayı yüzeyden alan, sorumsuz, bencil insanlar mutluyum diye dolaşırlar. Ne kadar kapsamlı, ne kadar derin düşünürseniz o kadar mutsuz olursunuz.İşte yukarıda mutluluk ve mutsuzlukla ilgili saptamalara karşı çıkıyorum. "Akıllı mutsuz, salak mutlu" savının yaşama beceriksizliklerinin bir avuntusu olabileceğini düşünüyorum. Mutsuzluk görüntüsünün, saplantısının ya da avuntusunun "gerçekle" yüzleşmekten bir kaçış olduğunu düşünüyorum.

"Mutluluk bilinç ve yürek işidir."

Dünyada bir zulüm, haksızlık, sömürü düzeni olduğu bana açık geliyor. Mutsuz olmamız, kahır çekmemiz için ne çok sebebimiz var! Olup bitenin, acı verici durumu karşısında mutsuz olmak daha insana yakışan bir şey değil midir? Değildir! Mutlu olmak, insan olma sorumluluğu taşıyan herkesin bir sorumluluğudur. Burada, "şişe yarıya kadar dolu" demiş mi oluyoruz, "yarıya kadar boş olan şişe"ye?
Mutlu olma bir çeşit aldanma sonucu mu elde edilecektir? Avunma, aldanma, görmezlikten gelme, sorunlardan kaçma yoluyla "mutluluk oyunu" oynamaktan söz etmiyorum.Aldanma sonucu "mutluluk" sözde mutluluktur.

Mutluluk bir bilgi işidir: fark etme, ayırt etme, yargılama; düşünebilme işidir! Dürüstlükle başarılır.İnsanın ardında olduğunu söylediği mutluluğun, sorunlardan, acılardan, kaygılardan azade bir ruh haliyle yaşanması gerekmez. Gerçekle yüz yüze, onun sorunlarıyla içice olduğunuz halde mutlu olabilirsiniz.

Önce şu soru: Neden ardındayız mutluluğun? Gerçekçi olduğumuz, gerçeği anlamaya, yorumlamaya, sorunlarıyla baş etmeye çabalamak için. Araştırmak için. Mutsuzdan araştırmacı olmaz. Mutsuzdan devrimci olmaz. Mutsuzdan başkaldırı, umut, düş bekleyemezsiniz!Karşı çıkışları duyuyorum: Mutsuz bilenmiştir, ödün vermez, kavgaya, savaşa, mücadeleye, zulüm görmeye hazırdır. Kelle koltuğunda yürür mutsuz. Mutlu, yitirmek istemediği mutluluğu için korkaktır, ödünler verir; dünyadan hoşnuttur, merak etmez, öğrenmez, kendini aşmak istemez.

İşte tam da bu noktada karşı çıkışlara karşı çıkıyorum! Böyle salak, böyle eblek, böyle sorumsuzdan mutlu insan çıkmaz! Mutluluk bir bilinç işidir, yalnız bilinçli olmakla kazanılmaz mutluluk, yürek işidir aynı zamanda. Mutluluk, uyuşukluk, tembellik, atâlet değildir. Hamarat ruhların işidir. Acı çeken, acı çekmiş, duyarlı insanların. Mutluluk bir haz hali değildir. Acı yokluğu hiç değil!

"Mutsuzluk yaşama beceriksizliğidir."

Mutluluk iç ve dış özgürlüğe kavuşabilmede bir dönüm noktasıdır. İç dünyamızın, düşünce ve duygu dünyamızın bağımsızlığı, insanlarla kurduğumuz ikili ilişkilerin, toplumsal ilişkilerin özgürleşebilmesinde katkısı olan bir güçtür. Kendimizi ve dünyayı değiştirebilme gücü. Telos'umuza, hedefimize, amaçlarımıza, düşlerimize, ütopyamıza bizi ulaştırabilme gücü. Bu gücü anlayamamak, bu güce bigâne kalmak elbette sorumsuzluktur. Güzel, hakça bir dünya için çalışmamak demektir. Elbette ahlâksızlıktır.

Mutsuzluk kendimizle yüzleşebilme cesareti için gereklidir. Gerçekle, dışımızdaki ve içimizdeki gerçekle, tarihle, kültürle karşılaşabilmek için. Yılgınlığı, tembelliği, kolaycılığı yenebilmek için.

Mutlu insan, iç dünyasında gezebilen, içinde kolayca dolaşabilen; kendini tanımaktan ürkmeyen özerk bir insandır. Mutlu, gerçekliğin karşısına çıkardığı sorunlarla karşılaşabilme gücü taşır.Mutlu, kendini, gerçekliği yaşamaya hazırdır: Elbette öteki insanlarla birlikte. Mutlu, birlikte yaşamaya, paylaşmaya açar kendini.

Mutluluk, yaşamaya hazır olmadır: Geçmişi üstlenip, eleştirip, eleyip, yorumlayıp, geleceğe doğru yürüyebilme durumudur. Tek başına mutlu olunmaz; birlikte olunur. Paylaşmayla olunur. Ortalık güllük, gülistanlık olduğu için değil; savaşta, kavgada, kuşkuda, zulüm görmede de mutlu olunur.Mutlu, duygularını, aklını, bedenini bir bütün halinde yaşar. Duygu ve aklıyla iletişime geçer; onları tanır. Bedeninden gelen enerjiye haberlere, uyarılara açıktır.Mutlu, dinlemeye, anlamaya, söyleşmeye hazırdır: Kendiyle ve öteki insanlarla. Taktik uygulayan; insanları sınıflandırıp, damgalayan, denetleyip, elinin altından bırakmayan, mutlu olamaz. Mutluluk umut; mutluluk, içimdeki "daha var" diyen sestir.

Mutlu, kendini "aşmak", öğrenmek, üretmek ister. Mutluluk, olanaklarını gerçekleştirmeye çalışmada yatar. Mutsuz, olanaklarını keşfetse de, gerçekleştiremeyendir. Mutsuzluk, insanın yaşama beceriksizliğidir. Kendini gerçekleştiremeyen, düş kuramayan, görüşlerini açık açık dile getiremeyenden mutlu olmaz.Mutlu insan dünyayı değiştirecek insandır.

Mutluluk, edilgenlik demek değildir. Tembellik hiç değil. Mutluluğun, dünyanın sonu olduğunu söyleyen masallarla kültürümüze geçtiğini görüyoruz. Mutluluk, öykülerin, romanların, filmlerin sonunda yer alabiliyor. Sonlara tıkılmış bir yaşam biçimi değildir oysa; somut yaşam alanında ortaya çıkıyor.

Mutlu insan dünyayı değiştirecek insandır:Yaşamaya, kavgaya, düşünmeye, üretmeye hazır bir insandır.Mutluluk bir haz hali değildir. Bir karakterdir. Mutlu insan bu ahlâki karakteriyle, başına gelmiş ve gelecek olanları yaşar. Mutlu insan, zulüm çekmiş, işkence görmüş biri de olabilir.

Mutlu insan yerinde duramaz, etkindir; sorumludur: Mutlu insanlardan söz ediyorum. Dünyaya bir bakış biçimi, bir yaşam biçimi oluveren mutluluk, ağır bir sorumluluk taşır. Çünkü, mutluluk "hazır olma" durumudur; mutlu insan, gerçekleştireceği tasarılarının altında ezilmez.Gelip geçici bir hâl değil de bir karakter oluveren mutluluk, bize yaşam boyu destek oluverecek bir güçtür.

Yanılır mıyız mutluluk konusunda? Zaman zaman. Neyin mutluluk, neyin mutsuzluk olduğunu anlamak, hangilerinin mutluluk karakterine (ahlâk karakteridir!) uygun olduğunu önceden söyleyebilmenin zorlukları var. Bize mutluluk gibi görünen, öteki insanların mutsuzluğu olabilir. Oysa, dünyadaki sorunları ele almanın, tavır koymanın, gerçekliğe yönelmenin, kimi eylemlerin çekirdeğini taşıyan bizim karakterimizdir. Karakterimiz mutluluk karakteri ise gelip geçici mutsuzluklarımızı görmezden geliriz, onları simyacı gibi mutluluğa dönüştürmeye çalışırız.

Siz kendinizi "mutlu", "karakterli" biri olarak görüyorsanız; kendinizle barışık, geleceğe ilişkin tasarımlar taşıyan bu karakterinizle dünyanın zorluklarıyla baş etmeyi biliyorsunuz demektir.

Bu yazıyı elbette kendini sorgulayan bir mutsuz, bir ahlâksız yazdı.
.............................

(Kendime doğru pek çok keşfim, pek çok farkındalığım olduğunu biliyorum ama, bildiklerimi özümlemek ve yaşayabilmek için zamana ihtiyaç duyuyor olabilirim. Bana nasıl bir ahlaksız olduğumu farkettiren Ahmet İnam'a gıyabında teşekkür ediyorum. Yoluma ışık tuttuğu için...)

Kaynak:
http://www.metu.edu.tr/~www41/ahmet-inam/mutlu.htm
http://www.metu.edu.tr/~www41/ahmet-inam/mutsuzluk.htm

*Kısa biyografisi için yazının başlığını tıklayabilirsiniz.

kötü komşu..

2008-03-03T22:55:00.004+02:00

Dün gece üstteki komşular gürültünün gözünü çıkarınca haliyle benim gözlerim de sabahın üç buçuğunda ferfecir okumak istedi.

O saatte kalkınca sinirden ilk iş uğurkedisi ile kavga ettim. Dikkat ettim de, o benlen hiç kavga etmiyor nedense. Öyle olunca insan deşarj olamadığı gibi fazladan iki kat gerilebiliyor. Siz, siz olun sebebi ne olursa olsun kedinizle kavgaya tutuşmayın sakın. Kendinizle kavga etmiş kadar harab olursunuz çünkü. Benden söylemesi.

Neyse, üstten gelen sesler saat dördü çeyrek geçe kesildi. Peki o vakit ben uyuyabildim mi?
Hayır tabii ki...
Sakinleşebildim mi? Hayır tabii ki yine...
Aksine daha da sinirlenmiştim.Yahu benim ayaklanmam mı gerekiyordu onların yatıp zıbarması için acaba? Sonrası çızık gözler, çatık kaşlar, bal damlatan sözler..

Yine sinirlendim şimdi..de neye yarar? Yukarı çıkıp iki çift laf edemedikten sonra, bu sinirin tadı mı çıkar???

Evvelsi yıl gecenin ikisinde tepemde üst üste iki ses bombası! patlatan hatun kişinin kapısına dayanmıştım. Allah'ım o ne büyük mutluluktu öyle:)) İşin sonunda karakolluk olacağımdan emin tam teşekkül giyinmiş ve öyle çaldırmıştım kapısının zilini. Bana kapıyı açan olmadı o başka...Bak işte o zaman insan çok bozuluyor. Sonuçta adam dövmeye gitmedimdi ki ben..(Gidemezdim zati.. ruh müsait değil çünkü.Cüsse dersen hiç diil.Hem de hiiiç diil..) Hem saygısız, hem korkak olan o komşum, hemen o ay annesinin yanına taşınmıştı. Ve ben de mutlu olmuştum.
Dün geceki durum başka ama. Dün gece, açılacak kapının ardından biliyordum ki, cangaloz sıfatını bütün anlamıyla hak eden bir çalı süpürgesiyle, bir adet meşe kütüğü çıkacaktı karşıma. Sözün kısası çıkamadım yukarı ve arayamadım hakkımı. Sinirlenmemin asıl sebebi de bu.
Şimdi iki saatlik uykunun ardından sıkı bir mesaiyi tamamlayabilmenin gururunu taşıyorum..

Bi de kendimi taşıyabilsem güzel olurdu aslında.

Sinir minir kalmadı.Ve sanırım birazdan yere yıkılacam..

Ama önce pispisimin gönlünü almalı..
Şımarıklığına devam edince bana dün geceyi hatırlattı. Yani ben yine benlen kavga ettim az önce.
Yine de o darıldı bana.
Gidip canımpisimi bulayım da öyle yıkılayım bari.

sis düdükleri

2008-02-24T17:49:00.013+02:00

Gecenin sessiz karanlığını yırtan sis düdükleri,işte yine o içli şarkılarını icraya başladılar.

Başka bir dünyanın, başka anlamlarını yansıtan, başka bir lisanda söylenen şarkılardır bunlar.

Sis düdüklerinin hüzünlü seslerinin ne hayatlar barındırdığını, kaptan köşkündeki ipi tutan elin, ne nağmeler yazdığını onları dinleyen kulaklar iyi bilir.

Yuva kokulu özlemlerin, nerede olduğu bilinmez tehlikelerin ve sadece yeldeğirmenlerinin değil, tipinin, yağmurun, sisin bütün meydan okumalarına kafa tutan cesur gemilerin çığlıklarıdır onlar.

O gemiler cesurdurlar çünkü, aşıktırlar.Aşıktırlar çünkü, cesurdurlar.

O gemiler, varlıklarının nedeni olan denize aşıktırlar.Kimbilir belki Deniz de onlara aşıktır.

Çünkü her birinin amacı, hepsinin anlamı vardır.Çünkü her biri anlamını aşk ile yaşamaktadır.

Sis düdükleriyse aşkın, tehlikenin, tipinin, yağmurun, sisin bütün meydan okumalarına kafa tutan gemilerin, hüzünlü ve özlem yüklü çığlıklarıdır.

Fotoğraf:Hayat mecmuası (D.B.Deniz Nakliyat'a ait Amasya Şilebi)

Çok güzeldi sabah..

2008-02-18T21:16:00.008+02:00

Telefonun dandik kamerasıyla..

fotoğraf çekerek

işe giderken, lay lay lom...

'bu sabah, ne harika bir sabah' dedim.

Böyle işte...

Tamam çekimlerin ne kadar berbat olduğunun farkındayım.
Daha bir sürü çektim.. de bunlar en iyileri.
Yetenekle ilgisi yok bunun, dedim ya makina dandik..

Ama gerçekten çok güzeldiii.

Adı Nuh'tu onun..

2008-02-09T03:11:00.001+02:00

Çingene yüreğin yankısız duası,
ya da bir bilicinin savurduğu çöl yağmuru,

Dağın başında kara tufan, eteklerinde sınırsız hercailer açan
kara kalemle yazılmış başka isimlere inat,

Yalnızca Nuh'un adı duyuluyor.

Büyülü bir arap masalı, belki Yusuf'un yorumladığı düştü bu...
Şu karanlık kuyudan yükselen ses ısrarlı,

bana hep o ismi söylüyor.

Havalar..

2008-02-03T03:25:00.000+02:00

Hava güzeldi. İnsanların genel kabul görmüş inançlarıyla güzeldi hava. Tüllerin içinden güneşin sahte gülümseyişi süzülüyor,odanın beyaz badanalı duvarlarına sırnaşıyordu. Dışarıda normal denenden yüksek bir ısı vardı.

Şaşkın tohumlar görünmez bir telaşa dolanmışlardı..Aslında yine yalancı bir bahar tohumlara dolanmıştı.
‘ Aldanmaya dünden razı onlar da’ diye düşündü kadın. ‘Onlar da korkuyorlar mı acaba? ’ diye sordu kendi kendine..'kızgın soğuğun acımasız nefesinden mi yoruldular yoksa? Şiddetli esintilere boyun bükmek zor geliyordur belki de. Ama bilmiyorlar mı ki hayatta tam anlamıyla olabilmek için var o soğuklar...
Allah aşkınıza kanmayın bu güzel havalara. Daha yaşanacak mis kokulu rüzgarlar, baş döndürücü fırtınalar var.’

Kadın sırtını pencereye döndü ve döner dönmez doyasıya göremediği ama, özellikle kendini kıstırılmış ve içinde yaşadığı dünyaya yabancı hissettiği anlarda dokunabildiği ağaçla göz göze geldi.

Evet onun bir ağacı vardı. İçinde kıpırdayan yapraklara rahatça ulaştığı ve istediğinde günün karanlığından sığındığı bir salkım söğüttü o. Birden gözlerini kaçırdı baktığı yerden. Korkmuştu kendinden yine. Kimseyi iplemezdi, kimseden korkmazdı kendinden başka. İşte yine ‘delirdin mi?’ demişti kendi kendisine..Ardı sıra eleştiren, küçümseyen azarlayan bir dolu söz geliyordu aklına.Artık korkacak başka bir şey göremiyordu belki de ondan, bir tek kendinden korkuyordu yeryüzünde. Olsun gönlünce bakamasa da ağacının var olduğunu bilmek iyi geliyordu ona.

Bütün yaptıklarına rağmen kadın seviyordu kendisini. Sadece ayıyla yavrusu misali biraz hoyrat bir sevgiydi onunki. ’ Daha hoş görülü, daha anlayışlı olmanın zamanı geldi’ diye geçirdi içinden. Esasında istediği için, istediği gibi büyüyebilmek için kendi doğrularını yaşadığını biliyordu gizliden gizliye. Onaylamak, kabul etmek, benimsemek, özümsemek vardı sırada şimdi.

Balkondaki rüzgârgülünün tırıl tırıl sesi onu bir an için kendinden uzaklaştırdı. Mavi ve yeşil renkli, dört yapraklı plastik ve dandik bir rüzgârgülü. Balkon demirinden sarkan büyük asma saksıya saplanmıştı. Plastik sandalyeleri ve üzerlerindeki minderlerle uyum içinde olsun diye almıştı onu..Ama yerdeki sardunya saksılarından birinde bir rüzgârgülü daha vardı.Kimsenin bilmediği. Hani şu kıpkırmızı olan..İçinde canlı kıpırtılar barındıran ve hep özlemli şarkılar mırıldanan. Onun bulunduğu kuytudan çıkacak gücü yoktu. Sakince rüzgârın en cesurunu bekliyordu. Kadın onu da yukarıdaki saksılardan birine almayı istedi. Sonra ikisi birlikte çok gürültü yaparlar diye düşündü. Vazgeçti.

Gün akşama dönüyordu yavaş yavaş. Dinlediği cd’den kuş cıvıltıları ve dalga sesleri geliyordu. Aralara martı çığlıkları da serpiştirilmiş kim bilir hangi okyanusun içinden geçen seslerdi bunlar. Sanki yosun ve iyot kokusu geliyordu bir yerlerden.

Ah evet o artık tatlı sert rüzgârların akmasını istiyordu üzerinden. Ardından dökülecek yağmurlara ihtiyacı vardı besbelli..
Günlerce yağsın yağmur, saatlerce essin rüzgâr. Ve sonra..koyu karanlıkların ardından çıkıversin güneş..en içten gülümseyişinden serpiversin yeryüzüne.

‘Saçmalıyorsun’ dedi içindeki ses bu kez.'Ne demek bu şimdi? Her şey senin istediğin zamanda, beklediğin biçimde olamaz. Sen olana sırtını değil, yüzünü dönmeyi bil önce. Hiç değilse yağınca yağmuru, parladığında ışığı yakalamayı öğrenirsin belki o zaman.'

Sonra yerde duran saksılardan birine eğilip, kırmızı rüzgâr gülünü aldı, üstteki unutmabenileri saklayan saksı toprağına, karşı kıyının hayat vaad eden ışıklarını görebileceği şekilde yerleştirdi. Üzerine üzerine gelen binaların arasından gökyüzüne baktı, bir süre gözleriyle yıldızları dolaştı.Aslında Kuzey yıldızı'nı arıyordu yine. Oysa onu görebilmesi için dışarı çıkması gerektiğini biliyordu. Ama şu anda olmak istediği yerdeydi. İçeri girdi ve kapıyı gecenin yüzüne kapattı.

rapor..

2008-01-23T00:00:00.000+02:00

Sabahın köründe şiddeti baş bir ağrısıyla uyandım.Mide bulantısı,titreme ve halsizlik de var ağrıyla birlikte...Hava alamıyorum sanki. Pencereyi açtım hava girsin diye..Bir gayret kalktım..Aynada gözlerimi görünce kendimden korkup en güçlüsünden bir ağrı kesici yapıştırdım boş mideme.Sonra tekrar yatağa döndüm.Bekliyorum ki ağrı geçsin de işe koşturayım.Bugün biraz geç kalacağım anlaşılan.
Ne hava ne ilaç..bir saat geçti ağrı geçmedi.Mesai sekiz otuzda başlıyor..sekiz olsun arayacağım,haber vereceğim bir saat gecikeceğim diye..yoksa şuna on mu desem..evet ben yarım gün mazerete yazdırayım en iyisi.Yılın başında da mazeret izninden yenmez ki..Ya sonra daha ciddi bir iş için ihtiyacım olursa..
Allah'ım ne yapsam geçmiyor şu illet..gözlerim görmüyor sanki.Bugün zor geçecek galiba.Böylesi bir ağrı anamı ağlatır biliyorum.Nasıl çalışacağım bütün gün?Sonunda yastığın altından telefonu alıp (başka türlü duymuyorum alarmın sesini), bugün işe gidemeyeceğimi diyebildim karşımdakine....Sonra..sonra rahatladım mı nedir bilmem..uyumuşum.Öğlen oniki otuzdu uyandığımda.Pestil gibiyim.Elim ayağım titriyor,nefes almak yine zor..ve başım ağrıyor.İkinci bir en güçlüsünden ağrı kesici..hattâ belki ilgi dağıtmak iyi gelir düşüncesiyle biraz TV keyfi bile yaptım..
Ağrı biraz hafifledi.Titreme, halsizlik v.s. devam.Akşam üzeri olmuştu sokağa çıkabilecek cesareti ve gücü bulduğumda.Modem ve adaptörünü de aldım çantama.Aha tabii..Bir de bu sorun vardı kaç gündür.Birinden biri arızalı ama hangisi bilmiyorum.Kireç önleyici reklamında elinde çamaşır makinesinin koca rezistansıyla dolaşan kadın geldi aklıma..halime gülüyorum.Hem kulak burun boğazcı arayacağım hem tamirci.Yok ikisini de aramadım aslında.Nereye gideceğimi biliyordum neyse ki.Aynı doktora ikinci kez gidiyorum.Geçen yıl sinüzit teşhisi koymuştu.Ve tedavi bir işe yaramamıştı bence..
Neyse serin ve temiz havanın eşliğinde gittim hastaneye.Neden halâ nefes almakta güçlük çektiğimi öğrenmek isterken o bana grip ve burnumda allerjik bir ödem teşhisi koydu.İki günlük de rapor verdi.Bu rapor işi beni biraz şaşırttı doğrusu.Önce biraz itiraz edecek gibi oldum..çok olmaz mı dedim ama yine de memnuniyetle aldım raporumu. 'Aman bir şey aksamasın, aman bir yanlış olmasın' takıntımdan kurtuluyorum yavaş yavaş. Olursa olsun yanlışlar, aksarsa aksasın işler.Toparlanır bir şekilde. Artık kendime olan sorumluluklarım var ilk sırada. Yoksa bir grip vakasıyla evde yatmazdı bu lodoscu.Yine de yaramazlık yapmış çocuk gibi hissetmekten de kurtulabilmiş değilim henüz.Yaptığı yaramazlıktan keyif almış bir çocuk.

Sinüzitim geçmiş?Nasıl geçmiş?Ne zaman geçmiş anlamadım. Doktor ilk geldiğimde de allerjik bir durumdan şüphelendiğini söyledi verdiği ilaçlardan yola çıkarak. Ben zaten allerjik bir bünyeyim,pek de yadırgamadım bu yan teşhisi. Hiç olmazsa antibiyotik veya bir operasyon durumu olmayacak diye sevindim hattâ.İlaçlarımı alıp,ordan doğruca bilgisayarımı aldığım yerin servisine..ordan da aynı sokaktaki yazıcıoğlu'na. Aldım yeni adaptörümü, geldim sıcak evime.
Nasıl açım anlatamam.
Tavuk suyuna limonlu çorbamı yaptım bir çırpıda. Halsizim,ellerim titriyor,biraz da midem bulanıyor,gözlerim yanıyor,üstüne boğazım yanıyor ama ne gam..
Ellerime sağlık,çorba çok güzeldi. Kısacası günün sonunda keyfim yerine geldi.
Baş ağrısından eser yok. Mazeretim yenmedi.İnternetime kavuştum.Ve yarın işe gitmeyeceğim.
E daha ne olsun?

Çalışıyorum....

2008-01-06T13:04:00.000+02:00

Öyle ‘atıl kurt’ durumları olmasa da bir can havliyle açılmazı açmayı, geçilmezi geçmeyi öğrenmeye çalışıyorum şimdilerde..İşe en zor olanla başladım; öncelikle hangi düşüncenin bana engel olduğunu bir bir tespit etmeye çalışıyorum...Bunun için düşündüklerimin takipçisi oldum.
Düşüncelerimi ve duygularımı çocuklarımmış gibi ilgiyle izliyorum. An içinde içgüdülerimin ve duygulanımlarımın farkına varıyorum.
O zaman sevinçten uçuyor, o andan ve kendimden müthiş keyif alıyorum. Sonra yapmak istediğim değişiklikleri kafama not edip, ardından o notları kasmadan-gerilmeden-sıkılmadan eyleme çevirmeyi görev ediniyorum.
Şimdilik beklentilerimin çoğundan vazgeçemedim ama (sanıyorum aslî isteklerimden sonsuza dek vazgeçemeyeceğim), artık beklemekten vazgeçtiğime inanabilirim böylece.
Bunların hiçbiri bir çırpıda olmuyor, her şey oldukça yavaş gelişiyor ve fazlasıyla tökezliyorum tabii ki.. Çok karmaşık değil ama, fazlasıyla basit hattâ. Basitçe yaşamaya devam yani:)
Sözün özü, kendime yeni bir köprü kurmaya çabalıyorum hepsi o kadar.. Zevkle ve şevkle..

Aslında şu an pek de şevkli bir durumda değilim doğrusu.Çok geç kalktım bugün.Tembel pazarın gözünü çıkarıyorum yani.Canım hiçbir işin ucundan tutmak istemiyor.İşin aslı, haftasonu tembellik yapmak benim hayatımdaki tek lüksüm.Bu nedenle şu iki gün bi halt yapmıyorum diye hiç de rahatsız değilim.Yine de şöyle havuçlu bir kek yapmak iyi olurdu.Dolapta kemirmekle bitiremeyeceğim kadar havuç var. Ama ceviziçim yok benim..onun yerine fıstık koysam olur muydu acaba!!?
Of.. ceviz almaya mı gidicem ben şimdi?

Ürkeklik

2008-01-06T00:00:00.000+02:00

Anladım yeni yeni,tek başıma var olduğumu

ve yaşayabildiğimi iyi kötü böylece,

hem de korku duyduğumu bundan, yaşamaktan,

beni görmesinler istedim,

bilmesinler var olduğumu.

Solgun düştüm,zayıf,dalgın,

konuşmak istemedim tanıyamasınlar diye

sesimi, görmek istemiyordum

görülmüş olmamak için,

duvarlara sürünüyordum yürürken

kayan bir gölge gibi.

Giyinmiş olacaktım

kırık kiremitlerle, dumanla,

kalmak için orada, ama görünmeden

Bulunmak için orada,ama görünmeden,

bulunmak için heryerde, belli bir uzaklıkta,

saklamak için ilk yazın

uyumuna bağlanmış karanlık kimliğimi.

Bir kız yüzü, saf çarpışı

bir gülüşün, ki yarardı iki parçaya günü

ikiye böler gibi portakalı

Ve ben sokak değiştirirdim,

yaşamaya aç ve ürkek,

suya yakın, soğuğunu içmeden,

alevini öpmeden ateşe yakın

yüzümü örtüyordu bir gurur maskesi

ve incecik oldum ve bir mızrak gibi kavgacı,

kimseye kulak asmadan

-buna karşı koyuyordum çünkü-

duvarla çevrilip,

yakınışlarım

yaralı bir köpeğin bağırması gibi

bir kuyunun dibinden.

Ürkeklik-Pablo Neruda/Çev:Sait Maden

MEYDAN OKUMAK

2007-12-31T00:27:00.001+02:00

Hayatın neden hep önüme engeller dizdiğini, neden bana durmadan meydan okuduğunu biliyorum.

Şimdi gönül koymak, gücenmek değildir olması gereken; durduğum kabahat, beklediğim günah.Korkup, kaçtığım, gizlendiğim yerden çıkmaktır yapmam gereken. Belki de..böylece benim de ona meydan okumamdır istenen.

Yok öyle bir gün daha beklemek..Benden vazgeçilmesini istemiyorum...ve sabırla, dikkatle, özenle ve tüm gücümle yola koyuluyorum.

Hemen..şu an.

.......................................................................

Değişim, bolluk, bereket, yenilik, güzellik, sevgi, güven dolu bir yıl ve de bir ömür diliyorum hepimize.Sevgilerimle.

2007-12-15T05:10:00.000+02:00

Hayvanlarda ters giden bir şey vardı:
Kuyrukları fazla uzun
ve bir talihsizlikti kafaları.
Sonra toplanmaya başladılar
yavaş yavaş
parçaları uydurarak birbirine,
hoş bir görünüm yaratmak için,
doğum lekeleri, zarafet, heybet.
Ama kedi,
yalnızca kedi oldu tamamlanabilen,
gururluydu:
Doğuştan her şeyi yerli yerindedir ne olsa,
kendinden hoşnut
ve tam olarak emindir ne istediğinden.
İnsan, balık ya da kuş olmak ister,
'kanatlarımız olsa' der yılanlar,
köpekler müstakbel aslan,
mühendisler ozan olmaya can atar,
sinekler kırlangıçlara özenir,
İnatla uçmaya öykünür ozanlar.
Ama kedi
kedi olmaktan başka bir şey istemez,
her kedi katıksız kedidir,
bıyıklardan kuyruğuna kadar,
altıncı duyudan, kıvranan fareye kadar,
gece vaktinden,
altın gözlerine kadar.
(Kedi Güzellemesi/P.Neruda)

Saçım, tırnağım ben,
ellerim, gözlerim..
vazgeçmem hiçbirinden gözyaşlarım, kahkahalarım yine ben...
Peki ya düşünceler?
Hangisi benim, hangisi senin bilir miyim?
Ya özlemler? Ya da düşler?
Sahi hepsi bizim mi o düşlerin?...

mazeret bildirimi..

2007-12-11T00:13:00.000+02:00

Arayı uzattım yine farkındayım..fakat mazeretlerim sağlam. Mızırdanmak gibi olmazsa
bir kaçını günlüğüme kısaca not etmek isterim: yıl sonu işlemleri nedeniyle –ki bu taa nisana dek uzanan bir süreçtir- biraz yorgunluk var üzerimde…
Çalıştığım şirket ve şirketin dahil olduğu grupta büyük bir yeniden yapılanma çalışmaları başladı..Ortalık toz duman..yani bünye içinde teyakkuz durumları var..İçte mi kalacağız,dışta mı? İçerdeysek olduğumuz yerde mi sayacağız?Olduğumuz yerde olmazsak nerde olacağız?…İşte bunun gerginliği bir başka mazeret..
Bunca tantananın arasında ben de kendime en az bir hedef bulma çalışması başlattım.. Bu da başlı başına bir mazeret sayılabilir bence.Ama tabii bu diğerlerinden ayrı ve uzun bir mesele..İlle de yeni bir hedefim olsun-istiyorum.Birbirinden farklı, birbirinden güzel amaçlarım olsun diyorum:)) ve daha bir sürü şey diyorum..Ama kafamın içindeki gürültüyü susturup, bir noktaya kilitlenemediğim için henüz ciddi bir araştırma ve ayıklama yapabilmiş değilim.Bu mazeretim başlı başına ve uzun uzun anlatılası bir konu ama bende hâl ve mecal yok..olunca yazacağım buraya.. hem belki o zamana hedefimi de bulmuş (ya da netleştirmiş) olurum..
Heyecanlandım şimdi bak…ve hatırladığım kadarıyla bu iyi bir şeydi!

okumalar

2007-12-02T23:15:00.000+02:00

Sevgi arındırır. Acı çekmek hiç kimseyi hiçbir zaman arındırmamıştır; acı çekmek olsa olsa içimizde kendimize yönelik itkileri yeğinleştirir. Buna karşın, her bir sevgi davranışı —ne denli küçük olursa olsun— elimizi kolumuzu bağlayan endişeyi azaltır, bize yarını tattırır, ve korkularımızın boyunduruğunu gevşetir. Sevginin ödülü, erdemden ayrı olarak, kendi ödülü değildir. Sevginin ödülü ruhun barışıdır, ve ruhun barışı insan isteğinin ereğidir. (Harper Lee)

http://ideayayinevi.com/okumalar/lee/sevgi.htm

2007-11-27T12:08:00.000+02:00

Yaşamak
Ne yaşadığımı bilmek
Ve yaşadığımı yaşarken izleyebilmek....

"Düş görüyorum, öyleyse ben varım. Varım ama ben kimim? "

Bir şaheserdi dün bitirdiğim kitap. Geçen Kasımda almışım ve koymuşum bir kenara. Bir ayıp,bir suç işlemişlik duygusuyla doluyum hâlâ. İhsan Oktay Anar’ın Puslu Kıtalar Atlası’ndan söz ediyorum.
Maceradan maceraya koşan Arap İhsanın aksine, dünyayı düşlerinde keşfetmeye çalışan Uzun İhsan Efendi’nin oğlu için yaptığı Atlas'tan..boşluğun atlasından söz ediyorum.

"Kendisinden düşler yarattığım boşluğun atlasını, Atlas Vacui’yi bu yüzden yazdım: sen okuyasın diye değil, yaşayasın diye.Zihnimde bir düş olan sevgili oğlum. İşte böylece zavallı babanın yaşayamadıklarını yaşadın ve dokunamadıklarına dokundun. Bir babanın kendi oğlundan bekleyeceği şekilde kahraman değildin. Son derece silik ve mütevaziydin. Bununla birlikte, arada bir senin kulağına, karakterinle bağdaşmayacak sözler fısıldamadan edemedim. Çünkü düşler görmektense, boşluğun kendisine tapan insanlar karşısında küçük düşmeni istemedim. Sonunda, senin için düşlediğim macerayı yaşadın ve böylece senin için yazdığım atlası okumuş oldun. Artık benden öğreneceğin nihai şeyi öğrenmiş oldun."

İhsan Oktay Anar hayalle, gerçeğin, hayal edenle,hayal edilenin birbirine geçtiği kitabını, Réne Decartes'ın “Düşünüyorum öyleyse varım” düşüncesinden yola çıkarak yazmış.

“...Hangimiz düş ve hangimiz gerçek? Düşünüyorum, o halde ben varım.
Düşünen bir adamı düşünüyorum ve onun, kendisinin düşündüğünü bildiğini düşlüyorum.
Bu adam düşünüyor olmasından var olduğu sonucunu çıkarıyor ve ben, onun çıkarımının doğru olduğunu biliyorum, çünkü o, benim düşüm. Var olduğunu böylece haklı olarak ileri süren bu adamın beni düşlediğini düşünüyorum. Öyleyse, gerçek olan biri beni düşlüyor. O gerçek, ben ise bir düş oluyorum."

Ona göre hızla yaklaşan kıyametten kurtulabilmek için edindiği muazzam bir bilgi hazinesiyle Ebrehe var bir de. Zamanı geriye sarabileceği makineyi yapabilmek için gerekli olan boşluğu ve o boşluğun türeyeceği ‘para’nın peşindeki Ebrehe :

"Yolun sonu göründü sevgili Bünyamin. Benimle birlikte büyük bir bilgi kaynağı da yok olacak diye çok üzülüyorum. Kast ettiğim şey, teşkilatın yıllardır biriktirdiği bilgiler. Uzak ülkelerdeki casuslar merkezden haber alamayacakları için artık dağılıp gidecekler. Hazine odasındaki paraları yağma eden şu zavallılara bak. Eğer kitaplıktaki ciltler dolusu bilgiyi kullanabilecek durumda olsalar, talan ettikleri paranın on katını, belki de yüz katını elde edebileceklerini bilmiyorlar. Teşkilattaki altın ve gümüşten yapılma her şeyi yağmaladıktan sonra burayı ateşe vereceklerini de biliyorum. Koskoca bir beyin böylece yok olacak. Ben ise bir günahkâr olarak ölmüş olacağım. Eğer varsa, öte dünyada bir tek şey hissedeceğime eminim: Utanç. Belki de yıllardır, kıyametten değil, bu duygudan kaçıyordum..."
"(...)Sanki kasıtlı olarak karşıma çıkarılmıştın. Böylece güçsüzlüğün ve silikliğin ne olduğunu öğrenme fırsatı buldum. Aynı zamanda gücün ve her türlü iktidar tutkusunun da ne kadar büyük bir erdemsizlik olduğunu da bu sayede gördüm. Hayatta kalabilmek için bizler kadar çaba göstermiyordun. Yok edilmeye çoktan razıydın. Senin amacın varlığını sürdürmek için değil de sanki bambaşka bir şeydi. Sen bir şahittin. Evet, artık bundan eminim. Kesinlikle bir kahraman değildin. O küstahça sözlerini de sanki biri kulağına fısıldıyor ve benimle adeta alay ediyordu. Sanki benim, onların ve herkesin başına gelen bütün şeyler senin görmen, öğrenmen içindi. Güçsüz biri olan sen, her çeşit iktidarın sahibi olan benim üzerimdeydin. Çünkü olaylara müdahale etmeden hepimizi gören, seyreden sendin. ..."

Bünyamin için herhangi bir paragraf alıntılamaya gerek kalmadı sanırım. Sonuç olarak ister kendi atlasını yaşasın, ister düşlerinde yaşamayı başarsın hepimizin okuyacağı çok şey var bu kitapta. Okunması ve şiddetle önerilmesi gereken bir kitap bu kitap.

Sait Faik

2007-11-19T22:53:00.000+02:00

Dilim dönmez onu ne çok sevdiğimi anlatmaya..sadece bir öyküsünü alıyorum şuracığa:

Barba Vasili, sandalın kıçındaki koltuğu suya bıraktı. Gözü ipte ,küreklere asıldı.On dakika sonra arkamızdaki adayı da görmez olduk.Sis gitgide bastırıyordu.Uzaktan uzağa vapur sesleri,sağımızdan mı gelir, solumuzdan mı?Yakınlarda,pek yakınımızda bir hışırtı da duyar gibi olduk.Hiç bir şey göremedik ama.Bir vapur sanki burnumuzda gibi acı acı öttü.

-Geri mi dönsek Vasili, dedim
-Geri dönemeyiz artık, dedi. Şaşırırız büsbütün. Sen denizdeki ipe göz kulak ol,sağa sola oynamasın.On dakikaya kalmaz karşı adadayız.

İçimi sevinçle bir korku sarmıştı. Yolunu şaşırmış bir vapur bindirebilirdi. Bağırsak üç metreden bizi bir gören olmazdı. Ses sağdan mı, soldan mı, yandan mı gelir fark edemezlerdi.
Hâlâ bizim adadan bir çocuğun haykırışı duyuluyordu. İnce bir kadın sesi de,sesin içinden bir şeyler alarak,kulağımızın dibinde anlaşılmaz bir şeyler mırıldanıyordu.
-Vasili, dedim, bir şeyler göremez oldum.
-Fena bastırdı, dedi.
-Ne yapacağız?
- Ne yapacağız?..Gidiyoruz ya işte!
-Ama bir şey görmüyoruz ki.
-İpi görüyor musun sen, ona bak. Ben onu da görmüyorum.
-Görüyorum.
-Dikkat et sağa sola oynamasın. Onu da göremezsen işte o zaman halimiz duman!
-O zaman ne oluruz?
-Ne oluruz? Diye kendi kendine sorar gibi sordu. Sonra, hiç! Diye cevap verdi. Ne kadar yer ki karşı ada. Elbet buluruz. Bulamasak ses duyarız.
-Duymazsak?
-Duymazsak, sis açılsın diye bekleriz canım.

Kulak verdim. Hayır ses seda gelmiyordu.Biraz daha vakit geçti.
-Varmamız lazımdı şimdiye kadar Vasili, dedim.
Cevap vermeden üç beş kürek çekip arkasına dönüp baktı.
-Na be, dedi, Kınalı.
Bir dakika kadar hiç bir şey görmedim. Sonra harikulâde bir manzara başladı. Serap kelimesinin Türkçesini bilsem, serap diyebilirdim.
Evvela kırmızıların, sora sarıların, sonra koyu esmerlerin, sonra daha açık esmerlerin göğün içinde parça parça, renk renk, silik silik…Sanki yeni yaratılıyormuş gibi bir toprak, bir kara oyunu başlamıştı. Her şey, daha doğrusu her renk soluk, silik, kabından taşmış, yayılmış bir halde büyüye büyüye, şeklini bulup kaybederek, bir şey olmaya çalışıyordu. Önümüzde uçuk, manasız , hattâ garip renklerle boyanmış bir duvar vardı.Bu duvarın boyunca sürü sürü ressamlar
Mücerretten müşahhasa, kaostan şekle doğru giden, bir oyundur oynuyorlardı.
-Aman Vasili, dedim, bu ne hoş şey böyle? Ne acayip oyun bu?
O da baktı arkasına. Güldü.
-Güzel, dedi, Kaloyni.
Tabiat bir Van Gogh dehasıyla önümüze çizilivermişti. Şimdi Kınalı’nın bu yamacı hacimsiz bir şekilde, düz bir satıh gibi kayaları, renk renk topları, yeşili, beyezı, kiremit, gri rengiyle sisin içine büyük bir pano, devasa bir Van Gogh gibi asılmıştı.
Birden değişiyor, bozuluyor, oyun devam edip gidiyordu. Bir sis parçası yerinden süratle kalkıp bir rengi yavaş yavaş güçlükle bozuyor, siliyor, kalktığı yeri açıyordu. Açıyordu ama şekiller hâlâ hacmini almamıştı.
Vapurlar hâlâ acı acı sesleniyorlardı. Bir motor tam burnumuzda peydahladı.

-Rastgele! diye bağırdı sisin içinden biri.
-Eyvallah! dedik.
-Burgaz uzak mı? dedi ses.
-Tam burnunuzda, dedi Vasili.

Motor bir rüyanın içine eriyormuş gibi karıştı. Ta yanımızdan bir harp gemisi, hışımla geçti. Onu sis saniyesinde emdi.
-Onun radarı vardır Vasili, dedim.
-Sen onun radarını bırak. Oltayı karidesi tak!
Elimi çapçağa daldırdım. Karidesi bıyığından yakaladım. Parlak, şeffaf, esmer vücudunu iğneye geçirdim.
-Molivaryanı parlattın mı? Dedi Vasili. Al cıvayı parlat…
-Tamam Vasili, dedim.
-At, dedi.
Daha atar atmaz iri bir iskorpit parmağımı çekercesine yemi kaptı. Oltaya asıldım.
-Hah şöyle! dedi Vasili, asıl. Neme lâzım bize sis, resim, ekmek paramıza bakalım.
Balığı sandala alınca:
-Sen ver bana onu! dedi, ben çıkarayım onu, iğneden geçtim, bir yerini vurur.
O gün Barba Vasili ile o dev gibi, durmadan değişen Van Gogh tablosu önünde, bir sürü sperka, hanos, iskorpit yakaladık. Sis açıldı, kapandı. Renkler ve şekiller büyüdü, küçüldü. Sesler acı avı, tatlı tatlı, garip garip ötüştü, bağrıştı.Sonra güneş ve imbat, sisleri önüne katarak sürüp götürdüler.O zaman, kendimi hikâye ve masaldan sıyrılmış bir halde, küçük bir sandal içinde Kınalı’nın tenha bir kayasının beş on metre ötesinde ekmek parası için dünyanın, İstanbul’un bir kayasının, denizinin bir sandal parçasında saydıklarım gibi mesut buldum.
(Bir Kaya Parçası Gibi-Son Kuşlar'dan)

Lodos fırtınası..

2007-11-11T23:48:00.000+02:00

Geçtiğimiz perşembe akşamı iş arkadaşlarımla dışarıdaydık.Bir şeyler yedikten sonra başka bir mekanda kahvelerimizi içtik ve sonra evlerimize dağılmak üzere yola çıktık.Bir ara baktım sadece biz değil herkesler dağılıyor.. Herkes felaket yaşıyormuş gibi bir koşuşturma içinde. Neden? Çünkü yağmur yağıyor. Fırtına yok, kar yok, tipi yok, boran yok. Yağmur, sadece yağmur var..Kimsenin gözü bir şey görmüyor ,nerdeyse panikle yağmurdan kaçıyor.
Ben? Bense ağzım kulaklarımda, kulaklarımsa yüreğimin keyifle çarpışını dinliyor. Aslında burada bir parantez açıp bu buluşmadan önce Kadıköy’de çiğbörek yapan yerleri nasıl araştırdığımı, arkadaşları bulduğum mekâna bin bir dolapla nasıl sevk ettiğimi anlatmak isterdim ama konu bu değil.Hele şimdi hiç olmaz.Tam şu an bu satırları yazarken yağmur başladı..(kısa bir balkon molası.)
Tanıdığım çoğu insan yağmurdan kaçar..'Severim' diyen bir kaç kişi de pencerenin içinden seyretmekle yetiniyor.Oysa ben manzaranın dışında olmak değil içinde olmaktan, doğanın bir parçası olduğumu hissetmenin anlatılmaz keyfinden söz ediyorum...

İki gündür dışarıdaki lodosu nasıl atladığıma hayıflanıyorum.Bugün öğle saatlerinde dışarı çıkmak istemiştim ama elimdeki işi bitirip de bir türlü yetişemedim.Aslında cumadan randevulaşmıştık lodosla.Fırtınanın tam ortasına girecektim.Olmadı.Yine de azmettim ve sonunda akşam vakti, bir ara küçük bir kaçamak yapıverdim.
Lodosun nefesi sıcaktır,üşümem dedim,fazla giyinmeden alel acele çıktım dışarı.
Bir sokak aşağı kavak bayırına indim...Biraz deniz seyrettim..biraz nefes aldım…Rüzgar umduğum kadar şiddetli değildi ama, ummadığım kadar üşümeyi başardıktan sonra nihayet istemeye istemeye eve döndüm..
Yarın her zamankinden erken kalkıp,erkenden yola çıkacağım.. hem rüzgara hem yağmura yakalanmayı ümit ediyorum. Şayet şansım varsa biraz ıslanıp, biraz rüzgara karışacağım.

Nasıl kaçırdım ben bu fırtınayı yaa.

Not:Bu gece ve yarın batıda lodos ve yağış var..Ben güven içindeyken keyfetmekten söz ediyorum ama eski bir denizcinin kızı olarak deniz üzerindekileri düşünmeden yapamadım.Allah denizcilerimize ve dışarda/ açıkta olanlara yardım etsin.

2007-11-10T03:57:00.000+02:00

“Büyük ölülere matem gerekmez, fikirlerine bağlılık gerekir.”

(Mustafa Kemal ATATÜRK)

izliyorum

2007-11-04T13:51:00.000+02:00

Şiir, o yıldızlı ortak hazine:
gerekiyordu
aramaya çıkmak aç karnına ve klavuzsuz kalan şeyi dünyada senden,
aya özgü aydınlığı,gizli başağı.
Anahtar,yalnızlıktan kalabalığa,
yitiyordu sokaklarda,ormanda,
altında taşların ve trenlerde.
İlk damgadır karanlık gidiş,
bir bardak suyun verdiği ağır sarhoşluk,
hiçbir şey yemeden doymuş gövde,
gururuyla dilenen yürek.
Ve daha nice şey,kitapların söylemediği
bir sevinçsiz görkemle dolu:
ezen taşı yavaşça koparıp atmak,
eritmek yavaşça maden filizini ruhun
sen okuyan kimse oluncaya dek,
su senin ağzında şarkı söyleyinceye dek.
Ve kolay iştir bu, su içmek kadar
ve boyuna doğmak kadar zor iştir
ve bir garip görevdir senin aradığın
aranınca saklanan,
bir gölgedir ya o çatlak çatıda
her bir oyuğunda bir yıldız vardır.
Som Şiir-P.Neruda/Kara Ada Şiirleri-Çev:Sait Maden

Görüyorum ki,yine yoğunsun bu günlerde..telaşlı bir sükunet var içinde..
Savaş çığlıkları susmuş.Tuhaf bir huzur, bir tatlı bekleyiş...Yoğunluk artık yormuyor ruhu.
Bir şeyler doğuyor sende..

Bir yıl daha bitti..

2007-11-03T14:32:00.000+02:00

Kendimi gülümserken yakalıyorum arada bir..açık ve net olarak sebebi yok bildiğim.

Fakat belli ki, keyfim yerinde bugün..Güzel bir gün..neşeli ve belki biraz hüzünbaz.Ama bu hüzün bile bir güzellik,neşe katıyor günüme.

Hem anlamlı ve pek duyarlı bir gün; muhasebe yok bugün, sorgu yok.
Gerek yok şu an..Son üçyüzatmışbeşgünaltısaatimde neler yaptım/neler yaşamadım demeğe.

Çünkü, aradım, buldum, bulamadım, anladım, anlamadım, yaşadım, yaşamadım.Bunları biliyorum.Hepsinin ötesinde ben her geçen gün arttığımı görebiliyorum bugün.Hiç birşey hiçbir şeyimi alıp götürmüyor benden..Her ne kadar -çoğu zaman- görmezden gelsem de bugün bunu hissedebiliyorum. Belki de bu yüzden bugünü seviyorum.

Sevdiklerimin yanındayım..hepsi..ama hepsi yanımda.
İyilikler diliyorum sessizce..Hepimize.

Evet evet..kesinlikle benim keyfim yerinde.

Gözlerimde rüzgârlar ...

2007-10-29T02:48:00.000+02:00

"Dümeni bırakınca bilirim ki, artık senin onu ele almanın vakti gelmiştir.Yapılması gerekli ne varsa ânında yapılacak. Bu mücadele boşuna.Öyleyse el çek ve mağlubiyetine tahammül et gönlüm ve koyulduğun yerdetam bir sükûnet içinde oturmayı iyi bir tâlih belle.Bu benim lâmbalarım rüzgârın en hafif kıpırdanışında sönmekte; onları yakmakla uğraşırken, bütün her şeyi tekrar tekrar unutmaktayım.Ama bu defa aklımı kullanacağım ve hasırımı yere serip karanlıkta bekleyeceğim ve her zaman ne irade edersen, Efendim, sessiz gel ve burada yerini al." Rabindranath Tagore-Gitanjali (dergah yayınları sayfa 113)

Karanlıkta, hareketsiz beklemek ve mağlubiyete teslim olmakla derin bir huzura mı boğulur insan ya da, dayanılmaz bir zulmün içinde yitip gider mi yoksa?

Yolculuk süresince ayak hep takılır engellere..Yol bu.. Olagelen, olması gereken bu.
Bense yol boyunca en hafif rüzgarda sönen benim lambalarımı tekrar tekrar yakmakla uğraşırken onları ve bütün her şeyi ‘unutmamayı’ öğreniyorum. Öğreniyorum.

Bu şiir, bir süredir kendime sorduğum çok önemli bir soruya yanıt verdi.
Tagore, sevdiklerimin en gözdesi. Gitanjali, başucu kitaplarımdan..Öyle ya da böyle muhakkak bulduğum bir şeyler var bu kitapta.Peki bu şiiri daha önce okumadım mı? Okudum. O halde niye şimdi gördüm?
Çok basit..çünkü devam ediyorum..
Çünkü ben rüzgârı seviyorum.

yine çöktü

2007-10-25T17:24:00.000+03:00

Mevsimlik olağan arızamı yaşıyorum: Windows yine çöktü..

Bu akşam bakıcaz çaresine..Daha doğrusu bu akşam şirketten bir arkadaşımı ağırlayacağım, o halledecek.
Aslında misafir için hiç hazırlıklı değilim..Öyle sigara böreği v.s. sarmışlığım hiç olmadı donduruculara gizlediğim ya da on beş dakkada kotarabileceğim pratik yemekler bilemem.Öyleyse hemen acil durumlar için sakladığım yemek listesini ortaya çıkarmalı:)

Yemeksepetinden tantuni (yazın keşfettim,ayilecek çok seviyoruz)
Bana kola ona ayran
Öğlen carrefourdan alınan yarım kg. profiterol
Ve aralarda atıştırmalık çıtır çerez..

Böyle misafir ağırlamaya bayılıyorum:)

kasımpat

2007-10-21T12:21:00.001+03:00

Kasımpatılar aldım kendime..saksıda.

Harikalar.Dost canlısı ve neşeliler....

Yağmur altında umudun ve direncin şarkısını söylüyorlar şu an.

Bana aldım.

Ne iyi etmişim de almışım.

İyi anlaşacağız onlarla.

ihtiyaç

2007-10-16T23:21:00.000+03:00

Neyi göremediğimi,neden göremediğimi anlasam nasıl göreceğimi anlayacağım.

O zaman her şey ama, her şey çözülecek.

Evet çözülecek.

Eminim.

Sek Salak

2007-10-06T09:18:00.000+03:00

Muzdarip olduğun yerden alırsın darbeyi..Aynı yerden, aynı şekilde. Savrulursun yine şöyle bir..nefessiz kalırsın süre..
Aslında köpekbalıklarını da sevmek gerek bilirsin..
Ve yine bilirsin ki; senin onları sevmen onları hiç ilgilendirmez, sen sadece su katılmamış bir salaksındır onlar için. Senin salaklığına olan inançları onları sevdiğinde, daha da artar hattâ (yine de umutsuz kalmamak lazım; onlar gibi olmayı becerebilirsen belki durum değişir).
Biliyorum senin görevin köpekbalıklarını, yılanları, akrepleri (de) sevmektir ama, bana kalırsa artık şunları uzaktan sevmeyi öğrenmelisin.

Sorun, o kadar da sorun değildir aslında. Sorun olan onun tekrar tekrar sana gelmesidir.
Sorun, defalarca ona maruz kalmandır. Nedenidir..Nedendir?.
Biri bitmeden diğeri gelir üst üste. Sahi insan neden alır başına aynı derdi defalarca?
Onunla başa çıkmayı öğrenmen çok mu önemlidir?
Ya da şu köpekbalıkları haklı mı yoksa?
Sen sahiden de bir salak mısın acaba?

Lao Tzu'dan

2007-04-25T22:51:00.002+03:00

Köyün birinde bir adam varmış. Çok fakirmiş ama, Kral bile onu kıskanırmış... Öyle dillere destan bir beyaz atı varmış ki, Kral bu at için ihtiyara neredeyse hazinesinin tamamını teklif etmiş ama adam satmaya yanaşmamış..

"Bu at, bir at değil benim için; bir dost, insan dostunu satar mı" dermiş hep. Bir sabah kalkmışlar ki, at yok. Köylü ihtiyarın başına toplanmış:

"Seni ihtiyar bunak, bu atı sana bırakmayacakları, çalacakları belliydi. Krala satsaydın, ömrünün sonuna kadar beyler gibi yaşardın. Şimdi ne paran var, ne de atın" demişler...

İhtiyar: "Karar vermek için acele etmeyin" demiş. "Sadece at kayıp" deyin, "Çünkü gerçek bu.Ondan ötesi sizin yorumunuz ve verdiğiniz karar. Atımın kaybolması, bir talihsizlik mi, yoksa bir talih mi? Bunu henüz bilmiyoruz. Çünkü bu olay henüz bir başlangıç. Arkasının nasıl geleceğini kimse bilemez."

Köylüler ihtiyara kahkahalarla gülmüşler. Aradan 15 gün geçmeden at, bir gece ansızın dönmüş...Meğer çalınmamış, kendi kendine dağlara gitmiş,dönerken de, vadideki 12 vahşi atı peşine takıp getirmiş. Bunu gören köylüler toplanıp ithiyardan özür dilemişler.

"Babalık" demişler, "Sen haklı çıktın. Atının kaybolması bir şanssızlık değil adeta bir devlet kuşuoldu senin için, şimdi bir at sürün var.."

"Karar vermek için gene acele ediyorsunuz" demiş ihtiyar.
"Sadece atın geri döndüğünü söyleyin. Bilinen gerçek sadece bu. Ondan ötesinin ne getireceğinihenüz bilmiyoruz. Bu daha başlangıç. Birinci cümlenin birinci kelimesini okur okumaz kitap hakkında nasıl fikir yürütebilirsiniz?"

Köylüler bu defa açıkçn ihtiyarla dalga geçmemişler ama içlerinden "Bu herif sahiden bunak" diye geçirmişler... Bir hafta geçmeden, vahşi atları terbiye etmeye çalışan ihtiyarın tek oğlu attan düşmüş ve ayağını kırmış. Evin geçimini temin eden oğul şimdi uzun zaman yatakta kalacakmış. Köylüler gene gelmişler ihtiyara."Bir kez daha haklı çıktın" demişler.
"Bu atlar yüzünden tek oğlun, bacağını uzun süre kullanamayacak. Oysa sana bakacak başkası da yok.Şimdi eskisinden daha fakir, daha zavallı olacaksın" demişler. İhtiyar "Siz erken karar verme hastalığına tutulmuşsunuz" diye cevap vermiş.

"O kadar acele etmeyin. Oğlum bacağını kırdı. Gerçek bu. Ötesi sizin verdiğiniz karar. Ama acaba ne kadar doğru?Hayat böyle küçük parçalar halindegelir ve ondan sonra neler olacağı size asla bildirilmez."

Birkaç hafta sonra, düşmanlar kat kat büyük bir orduile saldırmış. Kral son bir ümitle eli silah tutan bütün gençleri askere çağırmış. Köye gelen görevliler,ihtiyarın kırık bacaklı oğlu dışında bütün gençleriaskere almışlar. Köyü matem sarmış. Çünkü savaşınkazanılmasına imkân yokmuş, giden gençlerin ya öleceğini ya da esir düşeceğini herkes biliyormuş.

Köylüler, gene ihtiyara gelmişler... "Gene haklı olduğun kanıtlandı" demişler. "Oğlunun bacağı kırıkama hiç değilse yanında. Oysa bizimkiler,belki asla köye dönemeyecekler. Oğlunun bacağının kırılması, talihsizlik değil, talihmiş meğer..."
"Siz erken karar vermeye devam edin" demiş,ihtiyar. "Oysa ne olacağını kimseler bilemez.Bilinen bir tek gerçek var. Benim oğlum yanımda, sizinkiler askerde... Ama bunların hangisinin talih, hangisinin talihsizlik olduğunu sadece Allah biliyor."

saçlarım çok güzel

2007-04-23T12:44:00.002+03:00

Hafta sonu The Secret'ı okumaya başladım..Okumayı henüz bitirmedim ama Jack Ensign Addington'un % 100 Düşünce Gücü isimli kitabının devamıymış gibi okuyorum. Ama hakkını yememek gerek Rhonda Byrne, bazı yerde daha anlaşılır daha ayrıntılı anlatmış konuyu.Ya da belki de bana öyle geldi.Kitap düşüncelerin bir çekim gücü olduğundan bahsediyor ve anladığım kadarıyla odaklanmış düşünce ile istediğimiz şekilde, istediğimizi yaşayabileceğimizi anlatıyor. Kitaptan paylaşmaya değer bulduğum bazı alıntılar yapacağım buraya..

"...çoğumuz gerçekleşmesini istemediğimiz şeyleri düşünür ve bunların neden defalarca başımıza geldiğini merak ederiz. İnsanların istediklerini elde edememelerinin tek sebebi,olmasını istedikleri şeyler yerine,olmasını istemedikleri şeyler üzerine düşünüyor olmalarıdır...İnsanoğlunun bugüne kadar gördüğü en büyük belâlardan daha kötü bir salgın asırlardır ortalığı kasıp kavuruyor. Bu salgın hastalığın adı'istemiyorum'salgını. İnsanlar 'istemedikleri' şeyleri baskın olarak düşünüp,konuşup,davranışlarına yansıtıp,onlara odaklandıkça bu salgının ayakta kalmasına sebep oluyorlar..."
"Siz olumsuz cümleler kurduğunuzda çekim yasası bunları şöyle kaydeder:

'Bu kıyafetimin üzerine bir şey dökmek istemiyorum'
-Bu kıyafetimin üzerine bir şey dökmek istiyorum.

'Saçımın kötü kesilmesini istemiyorum'
-Saçımın kötü kesilmesini istiyorum.

'O insanın bana kaba davranmasını istemiyorum.'
-Onun ve başkalarının bana kaba davranmasını istiyorum.

'Bu kadar işle başa çıkamam.'
-Başa çıkamayacağım kadar iş istiyorum.

'Grip olmak istemiyorum.'
-Grip olmayı ve başka hastalıklar da kapmak istiyorum.

'Tartışmak istemiyorum.'
-Daha çok tartışmak istiyorum.

'Benimle böyle konuşma'
-Senin ve başkalarının benimle böyle konuşmasını istiyorum."

Bu örneklerin devamında inansak da inanmasak da, anlasak da anlamasak da çekim yasasının daima işlediği iddia ediliyor.
Ben şu kullanılmaması gerektiği vurgulanan olumsuz düşünce kalıplarının yerine olumlu cümleler kurmaya çalıştım:
-Bu kıyafetim temiz/Temiz kalmalı.
-Saçımın çok güzel olmasını istiyorum./Saçım her zaman çok güzel.
-Bu işle ya da pek çok işle kolayca başa çıkabilirim.
-Ben her zaman sağlıklıyım.Sağlığım her zaman yerinde(olmasa bile).
-Benimle ciddi/nazik/alçak sesle konuşmalısın.
Kitapta da yazıldığı gibi düşüncelerimi dinleyip (ki bunun hiç yabancısı değilim) söylediğim sözlere kulak vermek...çok da zor olmasa gerek.

arıza

2007-04-22T21:38:00.001+03:00

Dün akşam wordde bir yazı hazırlıyordum ki aniden monitörüm karardı.. derken pc kendini kapattı..derken çöken windowsumun başlatılamıyor uyarısını en aptal bakışlarımla okurken buldum kendimi....Neyse sonunda bana da oldu, rahatladım.Artık ya olursa diye korkmama gerek kalmadı:)Bugün bir yandan günlük işlerle uğraşırken diğer yandan tamir servisi bulmak için koşturdum durdum. Şimdiyse sakin-mutlu-mes'udum:) Sadece yirmidört saat ayrı kaldım buralardan ama, nasıl özlemişim anlatamam. Diyeceğim o ki; blog dünyasını çok sevdiğimi anladım bugün ben.Gerçekten de yeni dostlar edinmek,onlarla bir nevi sohbet etmek,düşünceleri, duyguları paylaşmak çok iyi geldi bana.
Bu blog da benim tamir servisim artık.Ya da benim için bir rehabilite merkezi de diyebilirim buraya. Yani?..Yani bloğa ne iyi etmişim de gelmişim diyorum...Yani..bu kadar işte.

Korku

2007-04-16T23:32:00.002+03:00

Ben pek kokak biri sayılmam…Büyük cesaret isteyen olayların üzerine büyük büyük adımlar atabilirim. Korku ve endişe verici kaynak ne kadar büyükse ben onu o oranda sakin karşılarım. Buraya kadar her şey iyi. İyi de maalesef normal! bir insan olduğum için benim de korkularım var. Mesela kanatlı (uçan) böceklerden korkarım ki burada gülmek yok lütfen; kanatlı ve büyücek bir böcek olması nedeniyle kelebekten de ürkerim. Zararsız olması,güzeller güzeli olması umurumda değil,nihayetinde o da bir böcek işte. Ha ürkerim demekle panikle ardıma bakmadan kaçarım demek istemedim. Uzakta olduklarında veya çiçeklerimin üzerindeyken zevkle izlerim onları…Ama lütfen üzerime gelmesinler. Buraya not olarak düşmek isterim; belki büyük olsalardı onlardan da rahatsız olurdum ama, uğur böceğinden korkmam, parmaklarımın üzerinde gezmelerine çok defalar izin vermişliğim, şarkı söylemişliğim vardır onlara. Neyse işte bu girişten sonra gelişmeyi anlatabilirim artık.

Gecelerden bir gece (bir yıl olacak neredeyse) yatmadan önce gece kelebeği denen o kahverengi kanatlı böceklerden biriyle karşılaştım evde..Öyle minnoş, küçük bir şey de değil olabilecek en dev gece kelebeklerinden biriydi…Onu kovalayamayacak kadar uykusuzdum. Duvarlara çarpan kanatların sesiyle uyuyakalmıştım sonuçta. Sabah uyandığımda kelebek yok aklımda tabii ama (o kadar da değil) bir gariplik sezdim sanki..Fazla düşünemeden çok yavaş hareketlerle kalkmaya çalıştım ve onu gördüm. Nasıl becermiştim bilmiyorum ama o dev gece kelebeğinin üstünde yatıyordum.Hayvancağız sağ salimdi ve ben bir panikle üzerine bir hamle yaptım ama kıyamadım. Sonra pencereyi açıp,dışarı yollayıverdim.

Sonuç bu komik hikayeye biraz ağır gelecek ama neyleyim ki o sabah şu sonucu çıkartmıştım kendime: Bu hayatta neyi ısrarla, şiddetle istemiyorsak, neden anlamsızca korkuyor, reddediyorsak onunla eninde sonunda yüzleşiyoruz.Korkmak anlamsız…İster hayatının her hangi bir yerinde ister sonunda ve hattâ belki de sonundan da sonra o korktuğun seni buluyor.En iyisi kendi kararınla korkmaktan vazgeçmeyi öğrenmek bence, aksi halde hayat bunu bize bir şekilde öğretiyor.

dünyanın ruhu

2007-04-13T23:23:00.001+03:00

Böyle de yaşanır ayrılıklar..
Uzak diye bir yer yok..
Paylaştığımız gökyüzü kavuşturuyor bizi...

Bir yorum okudum az önce..hemen ardından öylesine aklıma düşüverdi bu sözler,şarkının güzelliği inkar edilemez..ama ille de bu sözler...alıp saklamışım zamanında sandığıma..or'dan da gelip, sık sık beynimin içinde gezintiye çıkarlar...sanki o zaman ruhum da dünyanın ruhunu hisseder?

İletişim

2007-04-04T20:14:00.001+03:00

-Çok yaşa!hasta oluyorsun her'alde..

-Hıı iki gündür nezleyim..

-N'ooldu? üşüttün mü?

-Şirkette salgın var ya, virüs bana da bulaştı işte.

-Senin yüzün gözün de şişmiş gece uyuyamadın mı?

-Yok yeterince uyudum,ondan değil hastayım.

-Ha o zaman çok uyudun...

-Hayır arkadaşım has-ta-yım.
-En iyisi hepimiz sırayla rapor alalım.-!??
-Peki akşama hangi ilacı alalım? Hangisi daha iyidir acaba?

-Doktor ne dediyse onu kullanmalı.
-.heraflu mu .atarin mi alıyorsun?
-Ben bir şey almıyorum ama, sen akşam yatmadan önce hepsini birden yut bence.

*** *** *** ***
Bazen dinlemiyoruz,dinlermiş gibi yapıyoruz.Bazen ilgilenmiyoruz,ilgilenirmiş gibi yapıyoruz.Bazen anlamıyoruz,anlamış gibi yapıyoruz...
Bazen düşünmüyoruz düşünürmüşüz gibi yaşıyoruz.

Bi’ şey yapmalı

2007-04-02T23:14:00.001+03:00

Uzun zamandır bi’şey arıyorum.Düşünüyorum… düşünüyorum…düşünüyorum. Ben pek severim düşünmeyi. Düşünmek benim için hem asli görev,hem hobidir... de icraatı çok sevmiyorum sanırım.Bu da bazen yorucu oluyor tabii. Bazen sırf düşünce yorgunluğumu atmak için TV izlerim. Ve yanlış yaparım:)(bak bu da yanlış,noktadan sonra cümleye ve bağlacıyla başlamak ve yanlışı bile bile sürdürmek yani..) En iyisi kitap okumak. Düşünmek için kitap oku, düşünmemek için kitap oku. Ne güzel kitaplar pek çok ihtiyaca cevap vermeye hazırlar…Kitap demişken evde okumamı bekleyen bir dünya kitap var, beklemek ne kelime? “Oku beni” diye ağlaşıyorlar sanki. Anlaşılacağı üzere okumaya biraz mola vermiştim. Önce emanetlerden başlamalı…Daha doğrusu başladım. André Gide’nin Pastoral Senfoni/Dar Kapı adlı kitabını okuyorum. Kısacası okurken yazılanı yaşatan eserlerden birini okuyorum. Ama Dar Kapı daha çok ilgimi çekecek gibi görünüyor.

Bu arada ben hala düşünmekteyim;değişik bir şey, yepyeni bir iş yapmak istiyorum.Oyalanmak için değil,laf olsun değişikliği değil; amaca hizmet etsin istiyorum.Amaç ruhu beslemek, sevince katkı sağlamak ve belki aklıma şu anda düşmeyen birkaç şey daha…(şu amaçlar yine karşıma çıktı işte;her halde bahardandır).İyi güzel de ne yapılacaksa ilgi ve yetenek dahilinde olmalı…Belki aleni günlüğüme yazarsam daha rahat düşünürüm dedim ama yok,hayır bulamıyorum.

Neyse bu defalık bu arayış yeter,sonra yine devam ederim.Şimdi dinlenmek istiyorum…Biraz kitap okumalı.

acı üzerine

2007-03-31T22:13:00.001+03:00

Acınız,idrakinizi kaplayan kabuğun kırılmasıdır.

Nasıl ki,bir meyvenin yüreğinin , görebilmesi için kabuğunun çatlaması gerekir, acı da sizin için öyledir.

Kalbinizi güncel yaşantınızın mucizelerine hayran tutabilseydiniz,acınız mutluluğunuzdan daha az görkemli olmazdı.

Tıpkı tarlalarınızdan geçip giden mevsimler gibi,yüreğinizin mevsimlerini de kabul edebilseydiniz,pişmanlık ve üzüntülerinizin kış’ında çevrenize huzur içinde bakabilirdiniz.

Acılarınızın çoğu kendinizce seçilmiştir.
İçinizdeki hekimin hastalıklı benliğinizi tedavi amacıyla verdiği tatsız ilaçtır.
Bu nedenle , içinizdeki hekime güvenin ve uzattığı devayı sükunetle ve yatışarak için.
Gerçi onun eli ağır ve serttir,ama Görülemeyen’in yumuşak eli tarafından
yönetilmektedir.
Gerçi uzattığı kadeh dudaklarınızı yakar,ama çamuru Çömlekçi’nin içine kutsal gözyaşlarını kattığı çamurdandır.
Halil CİBRAN – Ermiş (sayfa73-74)